athāṣṭāmo'dhyāyaḥ
athāṣṭāmo'dhyāyaḥ .
śrīnārada uvāca .
atha daityasutāḥ sarve śrutvā tadanuvarṇitam.
jagṛhurniravadyatvānnaiva gurvanuśikṣitam
||1||अथाष्टामोऽध्यायः ।
श्रीनारद उवाच ।
अथ दैत्यसुताः सर्वे श्रुत्वा तदनुवर्णितम्।
जगृहुर्निरवद्यत्वान्नैव गुर्वनुशिक्षितम्
athācāryasutasteṣāṃ buddhimekāntasaṃsthitām.
ālakṣya bhītastvarito rājña āvedayadyathā
||2||अथाचार्यसुतस्तेषां बुद्धिमेकान्तसंस्थिताम्।
आलक्ष्य भीतस्त्वरितो राज्ञ आवेदयद्यथा
śrutvā tadapriyaṃ daityo duḥsahaṃ tanayānayam.
kopāveśacaladgātraḥ putraṃ hantuṃ mano dadhe
||3||श्रुत्वा तदप्रियं दैत्यो दुःसहं तनयानयम्।
कोपावेशचलद्गात्रः पुत्रं हन्तुं मनो दधे
kṣiptvā paruṣayā vācā prahrādamatadarhaṇam.
āhekṣamāṇaḥ pāpena tiraścīnena cakṣuṣā
||4||क्षिप्त्वा परुषया वाचा प्रह्रादमतदर्हणम्।
आहेक्षमाणः पापेन तिरश्चीनेन चक्षुषा
praśrayāvanataṃ dāntaṃ baddhāñjalimavasthitam.
sarpaḥ padāhata iva śvasanprakṛtidāruṇaḥ
||5||प्रश्रयावनतं दान्तं बद्धाञ्जलिमवस्थितम्।
सर्पः पदाहत इव श्वसन्प्रकृतिदारुणः
śrīhiraṇyakaśipuruvāca
he durvinīta mandātmankulabhedakarādhama.
stabdhaṃ macchāsanodvṛttaṃ neṣye tvādya yamakṣayam
||6||हे दुर्विनीत मन्दात्मन्कुलभेदकराधम।
स्तब्धं मच्छासनोद्वृत्तं नेष्ये त्वाद्य यमक्षयम्
kruddhasya yasya kampante trayo lokāḥ saheśvarāḥ.
tasya me'bhītavanmūḍha śāsanaṃ kiṃ balo'tyagāḥ
||7||क्रुद्धस्य यस्य कम्पन्ते त्रयो लोकाः सहेश्वराः।
तस्य मेऽभीतवन्मूढ शासनं किं बलोऽत्यगाः
śrīprahrāda uvāca
na kevalaṃ me bhavataśca rājansa vai balaṃ balināṃ cāpareṣām.
pare'vare'mī sthirajaṅgamā ye brahmādayo yena vaśaṃ praṇītāḥ
||8||न केवलं मे भवतश्च राजन्स वै बलं बलिनां चापरेषाम्।
परेऽवरेऽमी स्थिरजङ्गमा ये ब्रह्मादयो येन वशं प्रणीताः
sa īśvaraḥ kāla urukramo'sāvojaḥ sahaḥ sattvabalendri yātmā.
sa eva viśvaṃ paramaḥ svaśaktibhiḥ sṛjatyavatyatti guṇatrayeśaḥ
||9||स ईश्वरः काल उरुक्रमोऽसावोजः सहः सत्त्वबलेन्द्रि यात्मा।
स एव विश्वं परमः स्वशक्तिभिः सृजत्यवत्यत्ति गुणत्रयेशः
jahyāsuraṃ bhāvamimaṃ tvamātmanaḥ samaṃ mano dhatsva na santi vidviṣaḥ.
ṛte'jitādātmana utpathe sthitāttaddhi hyanantasya mahatsamarhaṇam
||10||जह्यासुरं भावमिमं त्वमात्मनः समं मनो धत्स्व न सन्ति विद्विषः।
ऋतेऽजितादात्मन उत्पथे स्थितात्तद्धि ह्यनन्तस्य महत्समर्हणम्
dasyūnpurā ṣaṇṇa vijitya lumpato manyanta eke svajitā diśo daśa.
jitātmano jñasya samasya dehināṃ sādhoḥ svamohaprabhavāḥ kutaḥ pare
||11||दस्यून्पुरा षण्ण विजित्य लुम्पतो मन्यन्त एके स्वजिता दिशो दश।
जितात्मनो ज्ञस्य समस्य देहिनां साधोः स्वमोहप्रभवाः कुतः परे
śrīhiraṇyakaśipuruvāca
vyaktaṃ tvaṃ martukāmo'si yo'timātraṃ vikatthase.
mumūrṣūṇāṃ hi mandātmannanu syurviklavā giraḥ
||12||व्यक्तं त्वं मर्तुकामोऽसि योऽतिमात्रं विकत्थसे।
मुमूर्षूणां हि मन्दात्मन्ननु स्युर्विक्लवा गिरः
yastvayā mandabhāgyokto madanyo jagadīśvaraḥ.
kvāsau yadi sa sarvatra kasmātstambhe na dṛśyate
||13||यस्त्वया मन्दभाग्योक्तो मदन्यो जगदीश्वरः।
क्वासौ यदि स सर्वत्र कस्मात्स्तम्भे न दृश्यते
so'haṃ vikatthamānasya śiraḥ kāyāddharāmi te.
gopāyeta haristvādya yaste śaraṇamīpsitam
||14||सोऽहं विकत्थमानस्य शिरः कायाद्धरामि ते।
गोपायेत हरिस्त्वाद्य यस्ते शरणमीप्सितम्
evaṃ duruktairmuhurardayanruṣā sutaṃ mahābhāgavataṃ mahāsuraḥ.
khaḍgaṃ pragṛhyotpatito varāsanātstambhaṃ tatāḍātibalaḥ svamuṣṭinā
||15||एवं दुरुक्तैर्मुहुरर्दयन्रुषा सुतं महाभागवतं महासुरः।
खड्गं प्रगृह्योत्पतितो वरासनात्स्तम्भं तताडातिबलः स्वमुष्टिना
tadaiva tasminninado'tibhīṣaṇo babhūva yenāṇḍakaṭāhamasphuṭat.
yaṃ vai svadhiṣṇyopagataṃ tvajādayaḥ śrutvā svadhāmātyayamaṅga menire
||16||तदैव तस्मिन्निनदोऽतिभीषणो बभूव येनाण्डकटाहमस्फुटत्।
यं वै स्वधिष्ण्योपगतं त्वजादयः श्रुत्वा स्वधामात्ययमङ्ग मेनिरे
sa vikramanputravadhepsurojasā niśamya nirhrādamapūrvamadbhutam.
antaḥsabhāyāṃ na dadarśa tatpadaṃ vitatrasuryena surāriyūthapāḥ
||17||स विक्रमन्पुत्रवधेप्सुरोजसा निशम्य निर्ह्रादमपूर्वमद्भुतम्।
अन्तःसभायां न ददर्श तत्पदं वितत्रसुर्येन सुरारियूथपाः
satyaṃ vidhātuṃ nijabhṛtyabhāṣitaṃ vyāptiṃ ca bhūteṣvakhileṣu cātmanaḥ.
adṛśyatātyadbhutarūpamudvahanstambhe sabhāyāṃ na mṛgaṃ na mānuṣam
||18||सत्यं विधातुं निजभृत्यभाषितं व्याप्तिं च भूतेष्वखिलेषु चात्मनः।
अदृश्यतात्यद्भुतरूपमुद्वहन्स्तम्भे सभायां न मृगं न मानुषम्
sa sattvamenaṃ parito vipaśyanstambhasya madhyādanunirjihānam.
nāyaṃ mṛgo nāpi naro vicitramaho kimetannṛmṛgendra rūpam
||19||स सत्त्वमेनं परितो विपश्यन्स्तम्भस्य मध्यादनुनिर्जिहानम्।
नायं मृगो नापि नरो विचित्रमहो किमेतन्नृमृगेन्द्र रूपम्
mīmāṃsamānasya samutthito'grato nṛsiṃharūpastadalaṃ bhayānakam.
prataptacāmīkaracaṇḍalocanaṃ sphuratsaṭākeśarajṛmbhitānanam
||20||मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम्।
प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम्
karāladaṃṣṭraṃ karavālacañcala kṣurāntajihvaṃ bhrukuṭīmukholbaṇam.
stabdhordhvakarṇaṃ girikandarādbhuta vyāttāsyanāsaṃ hanubhedabhīṣaṇam
||21||करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम्।
स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भुत व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम्
divispṛśatkāyamadīrghapīvara grīvoruvakṣaḥsthalamalpamadhyamam.
candrāṃśugauraiśchuritaṃ tanūruhairviṣvagbhujānīkaśataṃ nakhāyudham
||22||दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर ग्रीवोरुवक्षःस्थलमल्पमध्यमम्।
चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहैर्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम्
durāsadaṃ sarvanijetarāyudha pravekavidrāvitadaityadānavam.
prāyeṇa me'yaṃ hariṇorumāyinā vadhaḥ smṛto'nena samudyatena kim
||23||दुरासदं सर्वनिजेतरायुध प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम्।
प्रायेण मेऽयं हरिणोरुमायिना वधः स्मृतोऽनेन समुद्यतेन किम्
evaṃ bruvaṃstvabhyapatadgadāyudho nadannṛsiṃhaṃ prati daityakuñjaraḥ.
alakṣito'gnau patitaḥ pataṅgamo yathā nṛsiṃhaujasi so'surastadā
||24||एवं ब्रुवंस्त्वभ्यपतद्गदायुधो नदन्नृसिंहं प्रति दैत्यकुञ्जरः।
अलक्षितोऽग्नौ पतितः पतङ्गमो यथा नृसिंहौजसि सोऽसुरस्तदा
na tadvicitraṃ khalu sattvadhāmani svatejasā yo nu purāpibattamaḥ.
tato'bhipadyābhyahananmahāsuro ruṣā nṛsiṃhaṃ gadayoruvegayā
||25||न तद्विचित्रं खलु सत्त्वधामनि स्वतेजसा यो नु पुरापिबत्तमः।
ततोऽभिपद्याभ्यहनन्महासुरो रुषा नृसिंहं गदयोरुवेगया
taṃ vikramantaṃ sagadaṃ gadādharo mahoragaṃ tārkṣyasuto yathāgrahīt.
sa tasya hastotkalitastadāsuro vikrīḍato yadvadahirgarutmataḥ
||26||तं विक्रमन्तं सगदं गदाधरो महोरगं तार्क्ष्यसुतो यथाग्रहीत्।
स तस्य हस्तोत्कलितस्तदासुरो विक्रीडतो यद्वदहिर्गरुत्मतः
asādhvamanyanta hṛtaukaso'marā ghanacchadā bhārata sarvadhiṣṇyapāḥ.
taṃ manyamāno nijavīryaśaṅkitaṃ yaddhastamukto nṛhariṃ mahāsuraḥ .
punastamāsajjata khaḍgacarmaṇī pragṛhya vegena gataśramo mṛdhe
||27||असाध्वमन्यन्त हृतौकसोऽमरा घनच्छदा भारत सर्वधिष्ण्यपाः।
तं मन्यमानो निजवीर्यशङ्कितं यद्धस्तमुक्तो नृहरिं महासुरः ।
पुनस्तमासज्जत खड्गचर्मणी प्रगृह्य वेगेन गतश्रमो मृधे
taṃ śyenavegaṃ śatacandra vartmabhiścarantamacchidra muparyadho hariḥ.
kṛtvāṭṭahāsaṃ kharamutsvanolbaṇaṃ nimīlitākṣaṃ jagṛhe mahājavaḥ
||28||तं श्येनवेगं शतचन्द्र वर्त्मभिश्चरन्तमच्छिद्र मुपर्यधो हरिः।
कृत्वाट्टहासं खरमुत्स्वनोल्बणं निमीलिताक्षं जगृहे महाजवः
viṣvaksphurantaṃ grahaṇāturaṃ harirvyālo yathākhuṃ kuliśākṣatatvacam.
dvāryūrumāpatya dadāra līlayā nakhairyathāhiṃ garuḍo mahāviṣam
||29||विष्वक्स्फुरन्तं ग्रहणातुरं हरिर्व्यालो यथाखुं कुलिशाक्षतत्वचम्।
द्वार्यूरुमापत्य ददार लीलया नखैर्यथाहिं गरुडो महाविषम्
saṃrambhaduṣprekṣyakarālalocano vyāttānanāntaṃ vilihansvajihvayā.
asṛglavāktāruṇakeśarānano yathāntramālī dvipahatyayā hariḥ
||30||संरम्भदुष्प्रेक्ष्यकराललोचनो व्यात्ताननान्तं विलिहन्स्वजिह्वया।
असृग्लवाक्तारुणकेशराननो यथान्त्रमाली द्विपहत्यया हरिः
nakhāṅkurotpāṭitahṛtsaroruhaṃ visṛjya tasyānucarānudāyudhān.
ahansamastānnakhaśastrapāṇibhirdordaṇḍayūtho'nupathānsahasraśaḥ
||31||नखाङ्कुरोत्पाटितहृत्सरोरुहं विसृज्य तस्यानुचरानुदायुधान्।
अहन्समस्तान्नखशस्त्रपाणिभिर्दोर्दण्डयूथोऽनुपथान्सहस्रशः
saṭāvadhūtā jaladāḥ parāpatangrahāśca taddṛṣṭivimuṣṭarociṣaḥ.
ambhodhayaḥ śvāsahatā vicukṣubhurnirhrādabhītā digibhā vicukruśuḥ
||32||सटावधूता जलदाः परापतन्ग्रहाश्च तद्दृष्टिविमुष्टरोचिषः।
अम्भोधयः श्वासहता विचुक्षुभुर्निर्ह्रादभीता दिगिभा विचुक्रुशुः
dyaustatsaṭotkṣiptavimānasaṅkulā protsarpata kṣmā ca padābhipīḍitā.
śailāḥ samutpeturamuṣya raṃhasā tattejasā khaṃ kakubho na rejire
||33||द्यौस्तत्सटोत्क्षिप्तविमानसङ्कुला प्रोत्सर्पत क्ष्मा च पदाभिपीडिता।
शैलाः समुत्पेतुरमुष्य रंहसा तत्तेजसा खं ककुभो न रेजिरे
tataḥ sabhāyāmupaviṣṭamuttame nṛpāsane sambhṛtatejasaṃ vibhum.
alakṣitadvairathamatyamarṣaṇaṃ pracaṇḍavaktraṃ na babhāja kaścana
||34||ततः सभायामुपविष्टमुत्तमे नृपासने सम्भृततेजसं विभुम्।
अलक्षितद्वैरथमत्यमर्षणं प्रचण्डवक्त्रं न बभाज कश्चन
niśāmya lokatrayamastakajvaraṃ tamādidaityaṃ hariṇā hataṃ mṛdhe.
praharṣavegotkalitānanā muhuḥ prasūnavarṣairvavṛṣuḥ surastriyaḥ
||35||निशाम्य लोकत्रयमस्तकज्वरं तमादिदैत्यं हरिणा हतं मृधे।
प्रहर्षवेगोत्कलितानना मुहुः प्रसूनवर्षैर्ववृषुः सुरस्त्रियः
tadā vimānāvalibhirnabhastalaṃ didṛkṣatāṃ saṅkulamāsa nākinām.
surānakā dundubhayo'tha jaghnire gandharvamukhyā nanṛturjaguḥ striyaḥ
||36||तदा विमानावलिभिर्नभस्तलं दिदृक्षतां सङ्कुलमास नाकिनाम्।
सुरानका दुन्दुभयोऽथ जघ्निरे गन्धर्वमुख्या ननृतुर्जगुः स्त्रियः
tatropavrajya vibudhā brahmendra giriśādayaḥ.
ṛṣayaḥ pitaraḥ siddhā vidyādharamahoragāḥ
||37||तत्रोपव्रज्य विबुधा ब्रह्मेन्द्र गिरिशादयः।
ऋषयः पितरः सिद्धा विद्याधरमहोरगाः
manavaḥ prajānāṃ patayo gandharvāpsaracāraṇāḥ.
yakṣāḥ kimpuruṣāstāta vetālāḥ sahakinnarāḥ
||38||मनवः प्रजानां पतयो गन्धर्वाप्सरचारणाः।
यक्षाः किम्पुरुषास्तात वेतालाः सहकिन्नराः
te viṣṇupārṣadāḥ sarve sunandakumudādayaḥ.
mūrdhni baddhāñjalipuṭā āsīnaṃ tīvratejasam .
īḍire naraśārdūlaṃ nātidūracarāḥ pṛthak
||39||ते विष्णुपार्षदाः सर्वे सुनन्दकुमुदादयः।
मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिपुटा आसीनं तीव्रतेजसम् ।
ईडिरे नरशार्दूलं नातिदूरचराः पृथक्
śrībrahmovāca
nato'smyanantāya durantaśaktaye vicitravīryāya pavitrakarmaṇe.
viśvasya sargasthitisaṃyamānguṇaiḥ svalīlayā sandadhate'vyayātmane
||40||नतोऽस्म्यनन्ताय दुरन्तशक्तये विचित्रवीर्याय पवित्रकर्मणे।
विश्वस्य सर्गस्थितिसंयमान्गुणैः स्वलीलया सन्दधतेऽव्ययात्मने
śrīrudra uvāca
kopakālo yugāntaste hato'yamasuro'lpakaḥ.
tatsutaṃ pāhyupasṛtaṃ bhaktaṃ te bhaktavatsala
||41||कोपकालो युगान्तस्ते हतोऽयमसुरोऽल्पकः।
तत्सुतं पाह्युपसृतं भक्तं ते भक्तवत्सल
śrīindra uvāca
pratyānītāḥ parama bhavatā trāyatā naḥ svabhāgā.
daityākrāntaṃ hṛdayakamalaṃ tadgṛhaṃ pratyabodhi .
kālagrastaṃ kiyadidamaho nātha śuśrūṣatāṃ te .
muktisteṣāṃ na hi bahumatā nārasiṃhāparaiḥ kima
||42||प्रत्यानीताः परम भवता त्रायता नः स्वभागा।
दैत्याक्रान्तं हृदयकमलं तद्गृहं प्रत्यबोधि ।
कालग्रस्तं कियदिदमहो नाथ शुश्रूषतां ते ।
मुक्तिस्तेषां न हि बहुमता नारसिंहापरैः किम
śrīṛṣaya ūcuḥ
tvaṃ nastapaḥ paramamāttha yadātmatejo.
yenedamādipuruṣātmagataṃ sasarktha.
tadvipraluptamamunādya śaraṇyapāla.
rakṣāgṛhītavapuṣā punaranvamaṃsthāḥ
||43||त्वं नस्तपः परममात्थ यदात्मतेजो।
येनेदमादिपुरुषात्मगतं ससर्क्थ।
तद्विप्रलुप्तममुनाद्य शरण्यपाल।
रक्षागृहीतवपुषा पुनरन्वमंस्थाः
śrīpitara ūcuḥ
śrāddhāni no'dhibubhuje prasabhaṃ tanūjair.
dattāni tīrthasamaye'pyapibattilāmbu.
tasyodarānnakhavidīrṇavapādya ārcchat.
tasmai namo nṛharaye'khiladharmagoptre
||44||श्राद्धानि नोऽधिबुभुजे प्रसभं तनूजैर्।
दत्तानि तीर्थसमयेऽप्यपिबत्तिलाम्बु।
तस्योदरान्नखविदीर्णवपाद्य आर्च्छत्।
तस्मै नमो नृहरयेऽखिलधर्मगोप्त्रे
śrīsiddhā ūcuḥ
yo no gatiṃ yogasiddhāmasādhurahārṣīdyogatapobalena.
nānā darpaṃ taṃ nakhairvidadāra tasmai tubhyaṃ praṇatāḥ smo nṛsiṃha
||45||यो नो गतिं योगसिद्धामसाधुरहार्षीद्योगतपोबलेन।
नाना दर्पं तं नखैर्विददार तस्मै तुभ्यं प्रणताः स्मो नृसिंह
śrīvidyādharā ūcuḥ
vidyāṃ pṛthagdhāraṇayānurāddhāṃ nyaṣedhadajño balavīryadṛptaḥ.
sa yena saṅkhye paśuvaddhatastaṃ māyānṛsiṃhaṃ praṇatāḥ sma nityam
||46||विद्यां पृथग्धारणयानुराद्धां न्यषेधदज्ञो बलवीर्यदृप्तः।
स येन सङ्ख्ये पशुवद्धतस्तं मायानृसिंहं प्रणताः स्म नित्यम्
śrīnāgā ūcuḥ
yena pāpena ratnāni strīratnāni hṛtāni naḥ.
tadvakṣaḥpāṭanenāsāṃ dattānanda namo'stu te
||47||येन पापेन रत्नानि स्त्रीरत्नानि हृतानि नः।
तद्वक्षःपाटनेनासां दत्तानन्द नमोऽस्तु ते
śrīmanava ūcuḥ
manavo vayaṃ tava nideśakāriṇo ditijena deva paribhūtasetavaḥ.
bhavatā khalaḥ sa upasaṃhṛtaḥ prabho karavāma te kimanuśādhi kiṅkarān
||48||मनवो वयं तव निदेशकारिणो दितिजेन देव परिभूतसेतवः।
भवता खलः स उपसंहृतः प्रभो करवाम ते किमनुशाधि किङ्करान्
śrīprajāpataya ūcuḥ
prajeśā vayaṃ te pareśābhisṛṣṭā na yena prajā vai sṛjāmo niṣiddhāḥ.
sa eṣa tvayā bhinnavakṣā nu śete jaganmaṅgalaṃ sattvamūrte'vatāraḥ
||49||प्रजेशा वयं ते परेशाभिसृष्टा न येन प्रजा वै सृजामो निषिद्धाः।
स एष त्वया भिन्नवक्षा नु शेते जगन्मङ्गलं सत्त्वमूर्तेऽवतारः
śrīgandharvā ūcuḥ
vayaṃ vibho te naṭanāṭyagāyakā yenātmasādvīryabalaujasā kṛtāḥ.
sa eṣa nīto bhavatā daśāmimāṃ kimutpathasthaḥ kuśalāya kalpate
||50||वयं विभो ते नटनाट्यगायका येनात्मसाद्वीर्यबलौजसा कृताः।
स एष नीतो भवता दशामिमां किमुत्पथस्थः कुशलाय कल्पते
śrīcāraṇā ūcuḥ
hare tavāṅghripaṅkajaṃ bhavāpavargamāśritāḥ.
yadeṣa sādhuhṛcchayastvayāsuraḥ samāpitaḥ
||51||हरे तवाङ्घ्रिपङ्कजं भवापवर्गमाश्रिताः।
यदेष साधुहृच्छयस्त्वयासुरः समापितः
śrīyakṣā ūcuḥ
vayamanucaramukhyāḥ karmabhiste manojñais.
ta iha ditisutena prāpitā vāhakatvam.
sa tu janaparitāpaṃ tatkṛtaṃ jānatā te.
narahara upanītaḥ pañcatāṃ pañcaviṃśa
||52||वयमनुचरमुख्याः कर्मभिस्ते मनोज्ञैस्।
त इह दितिसुतेन प्रापिता वाहकत्वम्।
स तु जनपरितापं तत्कृतं जानता ते।
नरहर उपनीतः पञ्चतां पञ्चविंश
śrīkimpuruṣā ūcuḥ
vayaṃ kimpuruṣāstvaṃ tu mahāpuruṣa īśvaraḥ.
ayaṃ kupuruṣo naṣṭo dhikkṛtaḥ sādhubhiryadā
||53||वयं किम्पुरुषास्त्वं तु महापुरुष ईश्वरः।
अयं कुपुरुषो नष्टो धिक्कृतः साधुभिर्यदा
śrīvaitālikā ūcuḥ
sabhāsu satreṣu tavāmalaṃ yaśo gītvā saparyāṃ mahatīṃ labhāmahe.
yastāmanaiṣīdvaśameṣa durjano dviṣṭyā hataste bhagavanyathā''mayaḥ
||54||सभासु सत्रेषु तवामलं यशो गीत्वा सपर्यां महतीं लभामहे।
यस्तामनैषीद्वशमेष दुर्जनो द्विष्ट्या हतस्ते भगवन्यथाऽऽमयः
śrīkinnarā ūcuḥ
vayamīśa kinnaragaṇāstavānugā ditijena viṣṭimamunānukāritāḥ.
bhavatā hare sa vṛjino'vasādito narasiṃha nātha vibhavāya no bhava
||55||वयमीश किन्नरगणास्तवानुगा दितिजेन विष्टिममुनानुकारिताः।
भवता हरे स वृजिनोऽवसादितो नरसिंह नाथ विभवाय नो भव
śrīviṣṇupārṣadā ūcuḥ
adyaitaddharinararūpamadbhutaṃ te dṛṣṭaṃ naḥ śaraṇada sarvalokaśarma.
so'yaṃ te vidhikara īśa vipraśaptastasyedaṃ nidhanamanugrahāya vidmaḥ
||56||अद्यैतद्धरिनररूपमद्भुतं ते दृष्टं नः शरणद सर्वलोकशर्म।
सोऽयं ते विधिकर ईश विप्रशप्तस्तस्येदं निधनमनुग्रहाय विद्मः
iti śrīmadbhāgavate mahāpurāṇe pāramahaṃsyāṃ saṃhitāyāṃ saptamaskandhe prahlādānucarite daityarājavadhe nṛsiṃhastavo nāmāṣṭamo'dhyāyaḥ.