पाद्मे कल्पे मम सुरा ब्रह्मणो मानसात्सुतात्
ब्रह्मोवाच
पाद्मे कल्पे मम सुरा ब्रह्मणो मानसात्सुतात् ।
पुलस्त्याद्विश्रवा जज्ञे तस्य वैश्रवणस्सुतः
॥१॥तेनेयमलका भुक्ता पुरी विश्वकृता कृता ।
आराध्य त्र्यंबकं देवमत्युग्रतपसा पुरा
॥२॥व्यतीते तत्र कल्पे वै प्रवृत्ते मेघवाहने ।
याज्ञदत्तिरसौ श्रीदस्तपस्तेपे सुदुस्सहम्
॥३॥भक्ति प्रभावं विज्ञाय शंभोस्तद्दीपमात्रतः ।
पुरा पुरारेस्संप्राप्य काशिकां चित्प्रकाशिकाम्
॥४॥शिवैकादशमुद्बोध्य चित्तरत्नप्रदीपकैः ।
अनन्यभक्तिस्नेहाढ्यस्तन्मयो ध्याननिश्चलः
॥५॥शिवैक्यं सुमहापात्रं तपोग्निपरिबृंहितम् ।
कामक्रोधमहाविघ्नपतंगाघात वर्जितम्
॥६॥प्राणसंरोधनिर्वातं निर्मलं निर्मलेक्षणात् ।
संस्थाप्य शांभवं लिंगं सद्भावकुसुमार्चितम्
॥७॥तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् ।
यावद्बभूव तद्वर्णं वर्षाणामयुतं शतम्
॥८॥ततस्सह विशालाक्ष्या देवो विश्वेश्वररस्वयम् ।
अलकापतिमालोक्य प्रसन्नेनांतरात्मना
॥९॥लिंगे मनस्समाधाय स्थितं स्थाणुस्वरूपिणम् ।
उवाच वरदोऽस्मीति तदाचक्ष्वालकापते
॥१०॥उन्मील्य नयने यावत्स पश्यति तपोधनः ।
तावदुद्यत्सहस्रांशु सहस्राधिकतेजसम्
॥११॥पुरो ददर्श श्रीकंठं चन्द्रचूडमुमाधवम् ।
तत्तेजः परिभूताक्षितेजाः संमील्य लोचने
॥१२॥उवाच देवदेवेशं मनोरथपदातिगम् ।
निजांघ्रिदर्शने नाथ दृक्सामर्थ्यं प्रयच्छ मे
॥१३॥अयमेव वरो नाथ यत्त्वं साक्षान्निरीक्ष्यसे ।
किमन्येन वरेणेश नमस्ते शशिशेखर
॥१४॥इति तद्वचनं श्रुत्वा देवदेव उमापतिः ।
ददौ दर्शनसामर्थ्यं स्पृष्ट्वा पाणितलेन तम्
॥१५॥प्रसार्य नयने पूर्वमुमामेव व्यलोकयत् ।
तोऽसौ याज्ञदत्तिस्तु तत्सामर्थ्यमवाप्य च
॥१६॥शंभोस्समीपे का योषिदेषा सर्वांगसुन्दरी ।
अनया किं तपस्तप्तं ममापि तपसोऽधिकम्
॥१७॥अहो रूपमहो प्रेम सौभाग्यं श्रीरहो भृशम् ।
इत्यवादीदसौ पुत्रो मुहुर्मुहुरतीव हि
॥१८॥क्रूर दृग्वीक्षते यावत्पुनःपुनरिदं वदन् ।
तावत्पुस्फोट तन्नेत्रं वारां वामाविलोकनात्
॥१९॥अथ देव्यब्रवीद्देव किमसौ दुष्टतापसः ।
असकृद्वीक्ष्य मां वक्ति कुरु त्वं मे तपःप्रभाम्
॥२०॥असकृद्दक्षिणेनाक्ष्णा पुनर्मामेव पश्यति ।
असूयमानो मे रूपप्रेम सौभाग्यसंपद
॥२१॥इति देवीगिरं श्रुत्वा प्रहस्य प्राह तां प्रभुः ।
उमे त्वदीयः पुत्रोऽयं न च क्रूरेण चक्षुषा
॥२२॥संपश्यति तपोलक्ष्मीं तव किं त्वधिवर्णयेत् ।
इति देवीं समाभाष्य तमीशः पुनरब्रवीत्
॥२३॥वरान्ददामि ते वत्स तपसानेन तोषितः ।
निधीनामथ नाथस्त्वं गुह्यकानां भवेश्वरः
॥२४॥यक्षाणां किन्नराणां च राज्ञां राज च सुव्रतः ।
पतिः पुण्यजनानां च सर्वेषां धनदो भव
॥२५॥मया सख्यं च ते नित्यं वत्स्यामि च तवांतिके ।
अलकां निकषा मित्र तव प्रीतिविवृद्धये
॥२६॥आगच्छ पादयोरस्याः पत ते जननी त्वियम् ।
याज्ञदत्ते महाभक्त सुप्रसन्नेन चेतसा
॥२७॥ब्रह्मोवाच
इति दत्त्वा वरान्देवः पुनराह शिवां शिवः ।
प्रसादं कुरु देवेशि तपस्विन्यंगजेऽत्र वै
॥२८॥इत्याकर्ण्य वचश्शंभोः पार्वती जगदम्बिका ।
अब्रवीद्याज्ञदत्तिं तं सुप्रसन्नेन चेतसा
॥२९॥देव्युवाच
वत्स ते निर्मला भक्तिर्भवे भवतु सर्वदा ।
भवैकपिंगो नेत्रेण वामेन स्फुटितेन ह
॥३०॥देवेन दत्ता ये तुभ्यं वरास्संतु तथैव ते ।
कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत
॥३१॥इति दत्त्वा वरान्देवो देव्या सह महेश्वरः ।
धनदायाविवेशाथ धाम वैश्वेश्वराभिधम्
॥३२॥इत्थं सखित्वं श्रीशंभोः प्रापैष धनदः पुरम् ।
अलकान्निकषा चासीत्कैलासश्शंकरालयः
॥३३॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे कैलासगमनोपाख्याने कुबेरस्य शिवमित्रत्ववर्णनो नामैकोनविंशोऽध्यायः ॥ १९ ॥