विष्णूत्पत्तिवर्णनः
ब्रह्मोवाच
भो ब्रह्मन्साधु पृष्टोऽहं त्वया विबुधसत्तम ।
लोकोपकारिणा नित्यं लोकानां हितकाम्यया
॥१॥यच्छ्रुत्वा सर्वलोकानां सर्वपापक्षयो भवेत् ।
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शिवतत्त्वमनामयम्
॥२॥शिवतत्त्वं मया नैव विष्णुनापि यथार्थतः ।
ज्ञातश्च परमं रूपमद्भुतं च परेण न
॥३॥महाप्रलयकाले च नष्टे स्थावरजंगमे ।
आसीत्तमोमयं सर्वमनर्कग्रहतारकम्
॥४॥अचन्द्रमनहोरात्रमनग्न्यनिलभूजलम् ।
अप्रधानं वियच्छून्यमन्यतेजोविवर्जितम्
॥५॥अदृष्टत्वादिरहितं शब्दस्पर्शसमुज्झितम् ।
अव्यक्तगंधरूपं च रसत्यक्तमदिङ्मुखम्
॥६॥इत्थं सत्यंधतमसे सूचीभेद्यं निरंतरे ।
तत्सद्ब्रह्मेति यच्छ्रुत्वा सदेकं प्रतिपद्यते
॥७॥इतीदृशं यदा नासीद्यत्तत्सदसदात्मकम् ।
योगिनोंतर्हिताकाशे यत्पश्यंति निरंतरम्
॥८॥अमनोगोचरम्वाचां विषयन्न कदाचन ।
अनामरूपवर्णं च न च स्थूलं न यत्कृशम्
॥९॥अह्रस्वदीर्घमलघुगुरुत्वपरिवर्जितम् ।
न यत्रोपचयः कश्चित्तथा नापचयोऽपि च
॥१०॥अभिधत्ते स चकितं यदस्तीति श्रुतिः पुनः ।
सत्यं ज्ञानमनंतं च परानंदम्परम्महः ।
अप्रमेयमनाधारमविकारमनाकृति ।
निर्गुणं योगिगम्यञ्च सर्वव्याप्येककारकम्
॥१२॥निर्विकल्पं निरारंभं निर्मायं निरुपद्रवम् ।
अद्वितीयमनाद्यन्तमविकाशं चिदात्मकम्
॥१३॥यस्येत्थं संविकल्पंते संज्ञासंज्ञोक्तितः स्म वै ।
कियता चैव कालेन द्वितीयेच्छाऽभवत्किल
॥१४॥अमूर्तेन स्वमूर्तिश्च तेनाकल्पि स्वलीलया ।
सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा
॥१५॥सर्वगा सर्वरूपा च सर्वदृक्सर्वकारिणी ।
सर्वेकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंस्कृतिः
॥१६॥परिकल्येति तां मूर्तिमैश्वरीं शुद्धरूपिणीम् ।
अद्वितीयमनाद्यंतं सर्वाभासं चिदात्मकम् ।
अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्म सर्वगमव्ययम्
॥१७॥अमूर्ते यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिस्सदाशिवः ।
अर्वाचीनाः पराचीना ईश्वरं तं जगुर्बुधाः
॥१८॥शक्तिस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरता तनुः ।
स्वविग्रहात्स्वयं सृष्टा स्वशरीरानपायिनी
॥१९॥प्रधानं प्रकृति तां च मायां गुणवतीं पराम् ।
बुद्धितत्त्वस्य जननीमाहुर्विकृतिवर्जिताम्
॥२०॥सा शक्तिरम्बिका प्रोक्ता प्रकृतिस्सकलेश्वरी ।
त्रिदेवजननी नित्या मूलकारणमित्युत
॥२१॥अस्या अष्टौ भुजाश्चासन्विचित्रवदना शुभा ।
राकाचन्द्रसहस्रस्य वदने भाश्च नित्यशः
॥२२॥नानाभरणसंयुक्ता नानागतिसमन्विता ।
नानायुधधरा देवी फुल्लपंकजलोचना
॥२३॥अचिंत्यतेजसा युक्ता सर्वयोनिस्समुद्यता ।
एकाकिनी यदा माया संयोगाच्चाप्यनेकिका
॥२४॥परः पुमानीश्वरस्स शिवश्शंभुरनीश्वरः ।
शीर्षे मन्दाकिनीधारी भालचन्द्रस्त्रिलोचनः
॥२५॥पंचवक्त्रः प्रसन्नात्मा दशबाहुस्त्रिशूलधृक् ।
कर्पूरगौरसुसितो भस्मोद्धूलितविग्रहः
॥२६॥युगपच्च तया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा ।
शिवलोकाभिधं क्षेत्रं निर्मितं तेन ब्रह्मणा
॥२७॥तदेव काशिकेत्येतत्प्रोच्यते क्षेत्रमुत्तमम् ।
परं निर्वाणसंख्यानं सर्वोपरि विराजितम्
॥२८॥ताभ्यां च रममाणाभ्यां च तस्मिन्क्षेत्रे मनोरमे ।
परमानंदरूपाभ्यां परमानन्दरूपिणी
॥२९॥मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन ।
विमुक्तं हि शिवाभ्यां यदविमुक्तं ततो विदुः
॥३०॥अस्यानन्दवनं नाम पुराकारि पिनाकिना ।
क्षेत्रस्यानंदहेतुत्वादविमुक्तमनंतरम्
॥३१॥अथानन्दवने तस्मिञ्च्छिवयो रममाणयोः ।
इच्छेत्यभूत्सुरर्षे हि सृज्यः कोप्यपरः किल
॥३२॥यस्मिन्यस्य महाभारमावां स्वस्वैरचारिणौ ।
निर्वाणधारणं कुर्वः केवलं काशिशायिनौ
॥३३॥स एव सर्वं कुरुतां स एव परिपातु च ।
स एव संवृणोत्वं ते मदनुग्रहतस्सदा
॥३४॥चेतस्समुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोललोलितम् ।
सत्त्वरत्नं तमोग्राहं रजोविद्रुमवल्लितम्
॥३५॥यस्य प्रसादात्तिष्ठावस्सुखमानंदकानने ।
परिक्षिप्तमनोवृत्तौ बहिश्चिंतातुरे सुखम्
॥३६॥संप्रधार्य्येति स विभुस्तया शक्त्या परेश्वरः ।
सव्ये व्यापारयांचक्रे दशमेंऽगेसुधासवम्
॥३७॥ततः पुमानाविरासीदेकस्त्रैलोक्यसुंदरः ।
शांतस्सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य्यामितसागरः
॥३८॥तथा च क्षमया युक्तो मुनेऽलब्धोपमो ऽभवत् ।
इन्द्रनीलद्युतिः श्रीमान्पुण्डरीकोत्तमेक्षणः
॥३९॥सुवर्णकृतिभृच्छ्रेष्ठ दुकूलयुगलावृतः ।
लसत्प्रचंडदोर्दण्डयुगलोह्यपराजितः
॥४०॥ततस्स पुरुषश्शंभुं प्रणम्य परमेश्वरम् ।
नामानि कुरु मे स्वामिन्वद कर्मं जगाविति
॥४१॥तच्छ्रुत्वा वचनम्प्राह शंकरः प्रहसन्प्रभुः ।
पुरुषं तं महेशानो वाचा मेघगभीरया
॥४२॥शिव उवाच
विष्ण्वितिव्यापकत्वात्ते नाम ख्यातं भविष्यति ।
बहून्यन्यानि नामानि भक्तसौख्यकराणि ह
॥४३॥तपः कुरु दृढो भूत्वा परमं कार्यसाधनम् ।
इत्युक्त्वा श्वासमार्गेण ददौ च निगमं ततः
॥४४॥ततोऽच्युतश्शिवं नत्वा चकार विपुलं तपः ।
अंतर्द्धानं गतश्शक्त्या सलोकः परमेश्वरः
॥४५॥दिव्यं द्वादश साहस्रं वर्षं तप्त्वापि चाच्युतः ।
न प्राप स्वाभिलषितं सर्वदं शंभुदर्शनम्
॥४६॥तत्तत्संशयमापन्नश्चिंतितं हृदि सादरम् ।
मयाद्य किं प्रकर्तव्यमिति विष्णुश्शिवं स्मरन्
॥४७॥एतस्मिन्नंतरे वाणी समुत्पन्ना शिवाच्छुभा ।
तपः पुनः प्रकर्त्तव्यं संशयस्यापनुत्तये
॥४८॥ततस्तेन च तच्छ्रुत्वा तपस्तप्तं सुदारुणम् ।
बहुकालं तदा ब्रह्मध्यानमार्गपरेण हि
॥४९॥ततस्स पुरुषो विष्णुः प्रबुद्धो ध्यानमार्गतः ।
सुप्रीतो विस्मयं प्राप्तः किं यत्तव महा इति
॥५०॥परिश्रमवतस्तस्य विष्णोः स्वाङ्गेभ्य एव च ।
जलधारा हि संयाता विविधाश्शिवमायया
॥५१॥अभिव्याप्तं च सकलं शून्यं यत्तन्महामुने ।
ब्रह्मरूपं जलमभूत्स्पर्शनात्पापनाशनम्
॥५२॥तदा श्रांतश्च पुरुषो विष्णुस्तस्मिञ्जले स्वयम् ।
सुष्वाप परम प्रीतो बहुकालं विमोहितः
॥५३॥नारायणेति नामापि तस्यसीच्छ्रुतिसंमतम् ।
नान्यत्किंचित्तदा ह्यासीत्प्राकृतं पुरुषं विना
॥५४॥एतस्मिन्नन्तरे काले तत्त्वान्यासन्महात्मनः ।
तत्प्रकारं शृणु प्राज्ञ गदतो मे महामते
॥५५॥प्रकृतेश्च महानासीन्महतश्च गुणास्त्रयः ।
अहंकारस्ततो जातस्त्रिविधो गुणभेदतः
॥५६॥तन्मात्राश्च ततो जातः पञ्चभूतानि वै तता ।
तदैव तानीन्द्रियाणि ज्ञानकर्ममयानि च
॥५७॥तत्त्वानामिति संख्यानमुक्तं ते ऋषिसत्तम ।
जडात्मकञ्च तत्सर्वं प्रकृतेः पुरुषं विना
॥५८॥तत्तदैकीकृतं तत्त्वं चतुर्विंशतिसंख्यकम् ।
शिवेच्छया गृहीत्वा स सुष्वाप ब्रह्मरूपके
॥५९॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां सृष्टिव्याख्यने प्रथमखंडे विष्णूत्पत्तिवर्णनो नाम षष्ठोऽध्यायः ॥ ६ ॥