अध्ययनम्
- अनुक्रमणिका
- संहिता निर्देशाः
- मूलम्
तै॰ब्रा॰ २.४.६
उ॒त नः॑ प्रि॒या प्रि॒यासु॑।
स॒प्तस्वसा॒ सुजु॑ष्टा।
सर॑स्वती॒ स्तोम्या॑ऽभूत्।
इ॒मा जुह्वा॑नायु॒ष्मदा नमो॑भिः।
प्रति॒ स्तोमꣳ॑ सरस्वति जुषस्व।
तव॒ शर्म॑न्प्रि॒यत॑मे॒ दधा॑नाः।
उप॑स्थेयाम शर॒णं न वृ॒क्षम्।
त्रीणि॑ प॒दा विच॑क्रमे।
विष्णु॑र्गो॒पा अदा᳚भ्यः।
ततो॒ धर्मा॑णि धा॒रयन्॑॥५१॥
तद॑स्य प्रि॒यम॒भि पाथो॑ अश्याम्।
नरो॒ यत्र॑ देव॒यवो॒ मद॑न्ति।
उ॒रु॒क्र॒मस्य॒ स हि बन्धु॑रि॒त्था।
विष्णोः᳚ प॒दे प॑र॒मे मध्व॒ उथ्सः॑।
क्र॒त्वा॒दा अ॑स्थु॒ श्रेष्ठः॑।
अ॒द्य त्वा॑ व॒न्वन्थ्सु॒रेक्णाः᳚।
मर्त॑ आनाश सुवृ॒क्तिम्।
इ॒मा ब्र॑ह्म ब्रह्मवाह।
प्रि॒या त॒ आ ब॒र्॒हिः सी॑द।
वी॒हि सू॑र पुरो॒डाशम्᳚॥५२॥
उप॑ नः सू॒नवो॒ गिरः॑।
शृ॒ण्वन्त्व॒मृत॑स्य॒ ये।
सु॒मृ॒डी॒का भ॑वन्तु नः।
अ॒द्या नो॑ देव सवितः।
प्र॒जाव॑थ्सावीः॒ सौभ॑गम्।
परा॑ दुः॒ष्वप्नि॑यꣳ सुव।
विश्वा॑नि देव सवितः।
दु॒रि॒तानि॒ परा॑ सुव।
यद्भ॒द्रं तन्म॒ आ सु॑व।
शुचि॑म॒र्कैर्बृह॒स्पतिम्᳚॥५३॥
अ॒ध्व॒रेषु॑ नमस्यत।
अ॒ना॒म्योज॒ आ च॑के।
या धा॒रय॑न्त दे॒वा सु॒दक्षा॒ दक्ष॑पितारा।
अ॒सु॒र्या॑य॒ प्रम॑हसा।
स इत् क्षेति॒ सुधि॑त॒ ओक॑सि॒ स्वे।
तस्मा॒ इडा॑ पिन्वते विश्व॒दानी᳚।
तस्मै॒ विशः॑ स्व॒यमे॒वान॑मन्ति।
यस्मि॑न्ब्र॒ह्मा राज॑नि॒ पूर्व॒ एति॑।
सकू॑तिमिन्द्र॒ सच्यु॑तिम्।
सच्यु॑तिं ज॒घन॑च्युतिम्॥५४॥
क॒नात्का॒भान्न॒ आ भ॑र।
प्र॒य॒फ्स्यन्नि॑व स॒क्थ्यौ᳚।
वि न॑ इन्द्र॒ मृधो॑ जहि।
कनी॑खुनदिव सा॒पयन्॑।
अ॒भि नः॒ सुष्टु॑तिं नय।
प्र॒जाप॑तिः स्त्रि॒यां यशः॑।
मु॒ष्कयो॑रदधा॒थ्सपम्᳚।
काम॑स्य॒ तृप्ति॑मान॒न्दम्।
तस्या᳚ग्ने भाजये॒ह मा᳚।
मोदः॑ प्रमो॒द आ॑न॒न्दः॥५५॥
मु॒ष्कयो॒र्निहि॑तः॒ सपः॑।
सृ॒त्वेव॒ काम॑स्य तृप्याणि।
दक्षि॑णानां प्रतिग्र॒हे।
मन॑सश्चि॒त्तमाकू॑तिम्।
वा॒चः स॒त्यम॑शीमहि।
प॒शू॒नाꣳ रू॒पमन्न॑स्य।
यशः॒ श्रीः श्र॑यतां॒ मयि॑।
यथा॒ऽहम॒स्या अतृ॑पꣴ स्त्रि॒यै पुमान्॑।
यथा॒ स्त्री तृप्य॑ति पु॒ꣳ॒सि प्रि॒ये प्रि॒या।
ए॒वं भग॑स्य तृप्याणि॥५६॥
य॒ज्ञस्य॒ काम्यः॑ प्रि॒यः।
ददा॒मीत्य॒ग्निर्व॑दति।
तथेति॑ वा॒युरा॑ह॒ तत्।
हन्तेति॑ स॒त्यं च॒न्द्रमाः᳚।
आ॒दि॒त्यः स॒त्यमोमिति॑।
आप॒स्तथ्स॒त्यमा भ॑रन्।
यशो॑ य॒ज्ञस्य॒ दक्षि॑णाम्।
अ॒सौ मे॒ कामः॒ समृ॑द्ध्यताम्।
न हि स्पश॒मवि॑दन्न॒न्यम॒स्मात्।
वै॒श्वा॒न॒रात्पु॑रए॒तार॑म॒ग्नेः॥५७॥
अथे॑ममन्थन्न॒मृत॒ममू॑राः।
वै॒श्वा॒न॒रं क्षे᳚त्र॒जित्या॑य दे॒वाः।
येषा॑मि॒मे पूर्वे॒ अर्मा॑स॒ आसन्॑।
अ॒यू॒पाः सद्म॒ विभृ॑ता पु॒रूणि॑।
वैश्वा॑नर॒ त्वया॒ ते नु॒त्ताः।
पृ॒थि॒वीम॒न्याम॒भित॑स्थु॒र्जना॑सः।
पृ॒थि॒वीं मा॒तरं॑ म॒हीम्।
अ॒न्तरि॑क्ष॒मुप॑ ब्रुवे।
बृ॒ह॒तीमू॒तये॒ दिवम्᳚।
विश्वं॑ बिभर्ति पृथि॒वी॥५८॥
अ॒न्तरि॑क्षं॒ वि प॑प्रथे।
दु॒हे द्यौर्बृ॑ह॒ती पयः॑।
न ता न॑शन्ति॒ न द॑भाति॒ तस्क॑रः।
नैना॑ अमि॒त्रो व्यथि॒राद॑धर्षति।
दे॒वाꣴश्च॒ याभि॒र्यज॑ते॒ ददा॑ति च।
ज्योगित्ताभिः॑ सचते॒ गोप॑तिः स॒ह।
न ता अर्वा॑ रे॒णुक॑काटो अश्ञुते।
न सꣴ॑स्कृत॒त्रमुप॑ यन्ति॒ ता अ॒भि।
उ॒रु॒गा॒यमभ॑यं॒ तस्य॒ ता अनु॑।
गावो॒ मर्त्य॑स्य॒ वि च॑रन्ति॒ यज्व॑नः॥५९॥
रात्री॒ व्य॑ख्यदाय॒ती।
पु॒रु॒त्रा दे॒व्य॑क्षभिः॑।
विश्वा॒ अधि॒ श्रियो॑ऽधित।
उप॑ ते॒ गा इ॒वाक॑रम्।
वृ॒णी॒ष्व दु॑हितर्दिवः।
रात्री॒ स्तोमं॒ न जि॒ग्युषी᳚।
दे॒वीं वाच॑मजनयन्त दे॒वाः।
तां वि॒श्वरू॑पाः प॒शवो॑ वदन्ति।
सा नो॑ म॒न्द्रेष॒मूर्जं॒ दुहा॑ना।
धे॒नुर्वाग॒स्मानुप॒ सुष्टु॒तैतु॑॥६०॥
यद्वाग्वद॑न्त्यविचेत॒नानि॑।
राष्ट्री॑ दे॒वानां निष॒साद॑ म॒न्द्रा।
चत॑स्र॒ ऊर्जं॑ दुदुहे॒ पयाꣳ॑सि।
क्व॑ स्विदस्याः पर॒मं ज॑गाम।
गौ॒री मि॑माय सलि॒लानि॒ तक्ष॑ती।
एक॑पदी द्वि॒पदी॒ सा चतु॑ष्पदी।
अ॒ष्टाप॑दी॒ नव॑पदी बभू॒वुषी᳚।
स॒हस्रा᳚क्षरा पर॒मे व्यो॑मन्।
तस्याꣳ॑ समु॒द्रा अधि॒ विक्ष॑रन्ति।
तेन॑ जीवन्ति प्र॒दिश॒श्चत॑स्रः॥६१॥
ततः॑ क्षरत्य॒क्षरम्᳚।
तद्विश्व॒मुप॑ जीवति।
इन्द्रा॒सूरा॑ ज॒नय॑न्वि॒श्वक॑र्मा।
म॒रुत्वाꣳ॑ अस्तु ग॒णवा᳚न्थ्सजा॒तवान्॑।
अ॒स्य स्नु॒षा श्वशु॑रस्य॒ प्रशि॑ष्टिम्।
स॒पत्ना॒ वाचं॒ मन॑सा॒ उपा॑सताम्।
इन्द्रः॒ सूरो॑ अतर॒द्रजाꣳ॑सि।
स्नु॒षा स॒पत्ना॒ श्वशु॑रो॒ऽयम॑स्तु।
अ॒यꣳ शत्रू᳚ञ्जयतु॒ जर्हृ॑षाणः।
अ॒यं वाजं॑ जयतु॒ वाज॑सातौ।
अ॒ग्निः क्ष॑त्र॒भृदनि॑भृष्ट॒मोजः॑।
स॒ह॒स्रियो॑ दीप्यता॒मप्र॑युच्छन्।
वि॒भ्राज॑मानः समिधा॒ न उ॒ग्रः।
आऽन्तरि॑क्षमरुह॒दग॒न्द्याम्॥६२॥ ॥TB 2.4.6॥
॥१॥