गृहपत्यवतारवर्णनम्
नन्दीश्वर उवाच
विश्वानरस्सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् ।
तदेवम्मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्
॥१॥हा हतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् ।
मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः
॥२॥शुचिष्मत्यपि दुःखार्त्ता रुरोदातीव दुस्सहम् ।
अतिस्वरेण हारावैरत्यन्तं व्याकुलेन्द्रिया
॥३॥श्रुत्वार्त्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किं किमेतत् ।
उच्चैर्वदन् गृहपतिः क्व स मे बहिस्थः प्राणोन्तरात्मनिलयस्सकलेंद्रियेशः
॥४॥ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ ।
स्मित्वोवाच गृहपस्सबालश्शंकरांशजः
॥५॥गृहपतिरुवाच
हे मातस्तात किं जातं कारणन्तद्वदाधुना ।
किमर्थं रुदितोऽत्यर्थं त्रासस्तादृक्कुतो हि वाम्
॥६॥न मां कृतवपुस्त्राणम्भवच्चरणरेणुभिः ।
कालः कलयितुं शक्तो वराकीं चिञ्चलाल्पिका
॥७॥प्रतिज्ञां शृणुतान्तातौ यदि वान्तनयो ह्यहम् ।
करिष्येहं तथा येन मृत्युस्त्रस्तो भविष्यति
॥८॥मृत्युंजयं समाराध्य गर्वज्ञं सर्वदं सताम् ।
जपिष्यामि महाकालं सत्यं तातौ वदाम्यहम्
॥९॥नन्दीश्वर उवाच
इति श्रुत्वा वचस्तस्य जारितौ द्विजदम्पती ।
अकालमृतवर्षौघैर्गततापौ तदोचतुः
॥१०॥द्विजदम्पती ऊचतुः
पुनर्ब्रूहि पुनर्ब्रूहि कीदृक्कीदृक् पुनर्वद ।
कालः कलयितुन्नालं वराकी चञ्चलास्ति का
॥११॥आवयोस्तापनाशाय महोपायस्त्वयेरितः ।
मृत्युंजयाख्यदेवस्य समाराधनलक्षणः
॥१२॥तद्वच्च शरणं शम्भोर्नातः परतरं हि तत् ।
मनोरथपथातीत कारिणः पापहारिणः
॥१३॥किन्न श्रुतन्त्वया तात श्वेतकेतुं यथा पुरा ।
पाशितं कालपाशेन ररक्ष त्रिपुरान्तकः
॥१४॥शिलादतनयं मृत्युग्रस्तमष्टाब्दमात्रकम् ।
शिवो निजजनञ्चक्रे नन्दिनं विश्वनंदिनम्
॥१५॥क्षीरोदमथनोद्भूतं प्रलयानलसन्निभम् ।
पीत्वा हलाहलं घोरमरक्षद्भुवनत्रयम्
॥१६॥जलंधरं महादर्पं हृतत्रैलोक्यसम्पदम् ।
रुचिरांगुष्ठरेखोत्थ चक्रेण निजघान यः
॥१७॥य एकेषु निपातोत्थज्वलनैस्त्रिपुरम्पुरा ।
त्रैलोक्यैश्वर्यसम्मूढं शोषयामास भानुना
॥१८॥कामं दृष्टिनिपातेन त्रैलोक्यविजयोर्जितम् ।
निनायानंगपदवीं वीक्ष्यमाणेष्वजादिषु
॥१९॥तम्ब्रह्माद्यैककर्तारम्मेघवाहनमच्युतम् ।
प्रयाहि पुत्र शरणं विश्वरक्षामणिं शिवम्
॥२०॥नन्दीश्वर उवाच
पित्रोरनुज्ञाम्प्राप्येति प्रणम्य चरणौ तयोः ।
प्रादक्षिण्यमुपावृत्य बह्वाश्वास्य विनिर्ययौ
॥२१॥सम्प्राप्य काशीं दुष्प्रापाम्ब्रह्मनारायणादिभिः ।
महासंवर्त्तसन्तापहन्त्रीं विश्वेशपालिताम्
॥२२॥स्वर्धुन्या हारयष्ट्येव राजिता कण्ठभूमिषु ।
विचित्रगुणशालिन्या हरपत्न्या विराजिताम्
॥२३॥तत्र प्राप्य स विप्रेशः प्राग्ययौ मणिकर्णिकाम् ।
तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरम्प्रभुम्
॥२४॥साञ्जलिर्नतशीर्षोऽसौ महानन्दान्वितस्सुधीः ।
त्रैलोक्यप्राणसन्त्राणकारिणम्प्रणनाम ह
॥२५॥आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये मुहुः ।
परमानंदकंदाढ्यं स्फुटमेतन्न संशयः
॥२६॥अहो न मत्तो धन्योस्ति त्रैलोक्ये सचराचरे ।
यदद्राक्षिषमद्याहं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम्
॥२७॥मम भाग्योदयायैव नारदेन महर्षिणा ।
पुरागत्य तथोक्तं यत्कृतकृत्योस्म्यहन्ततः
॥२८॥नन्दीश्वर उवाच
इत्यानन्दामृतरसैर्विधाय स हि पारणम् ।
ततश्शुभेह्नि संस्थाप्य लिंगं सर्व्वहितप्रदम्
॥२९॥जग्राह नियमान्घोरान् दुष्करानकृतात्मभिः ।
अष्टोत्तरशतैः कुम्भैः पूर्णैर्गंगाम्भसा शुभैः
॥३०॥संस्नाप्य वाससा पूतः पूतात्मा प्रत्यहं शिवम् ।
नीलोत्पलमयीम्मालां समर्पयति सोऽन्वहम्
॥३१॥अष्टाधिकसहस्रैस्तु सुमनोभिर्विनिर्मिताम् ।
स पक्षे वाथ वा मासे कन्दमूलफलाशनः
॥३२॥शीर्णपर्णाशनैर्धीरः षण्मासं सम्बभूव सः ।
षण्मासं वायुभक्षोऽभूत्षण्मासं जल बिन्दुभुक्
॥३३॥एवं वर्षवयस्तस्य व्यतिक्रान्तं महात्मनः ।
शिवैकमनसो विप्रास्तप्यमानस्य नारद
॥३४॥जन्मतो द्वादशे वर्षे तद्वचो नारदेरितम् ।
सत्यं करिष्यन्निव तमभ्यगात्कुलिशायुधः
॥३५॥उवाच च वरं ब्रूहि दद्मि त्वन्मनसि स्थितम् ।
अहं शतक्रतुर्विप्र प्रसन्नोस्मि शुभव्रतैः
॥३६॥नन्दीश्वर उवाच
इत्याकर्ण्य महेन्द्रस्य वाक्यम्मुनिकुमारकः ।
उवाच मधुरन्धीरः कीर्तयन्मधुराक्षरम्
॥३७॥गृहपतिरुवाच
मघवन् वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम् ।
नाहं वृणे वरन्त्वत्तश्शंकरो वरदोऽस्ति मे
॥३८॥इन्द्र उवाच
न मत्तश्शङ्करस्त्वन्यो देवदेवोऽस्म्यहं शिशो ।
विहाय बालिशत्वं त्वं वरं याचस्व मा चिरम्
॥३९॥गृहपतिरुवाच
गच्छाहल्यापतेऽसाधो गोत्रारे पाकशासन ।
न प्रार्थये पशुपतेरन्यं देवान्तरं स्फुटम्
॥४०॥नन्दीश्वर उवाच
इति तस्य वचः श्रुत्वा क्रोध संरक्तलोचनः ।
उद्यम्य कुलिशं घोरम्भीषयामास बालकम्
॥४१॥स दृष्ट्वा बालको वज्रं विद्युज्ज्वाला समाकुलम् ।
स्मरन्नारद वाक्यं च मुमूर्च्छ भयविह्वलः
॥४२॥अथ गौरीपतिश्शम्भुराविरासीत्तपोनुदः ।
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते स्पर्शैस्संजीवयन्निव
॥४३॥उन्मील्य नेत्रकमले सुप्ते इव दिनक्षये ।
अपश्यदग्रे चोत्थाय शम्भुमर्कशताधिकम्
॥४४॥भाले लोचनमालोक्य कण्ठे कालं वृषध्वजम् ।
वामाङ्गसन्निविष्टाद्रितनयं चन्द्रशेखरम्
॥४५॥कपर्द्देन विराजन्तं त्रिशूलाजगवायुधम् ।
स्फुरत्कर्पूरगौरांगं परिणद्ध गजाजिनम्
॥४६॥परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् ।
हर्षबाष्पाकुलासन्नकण्ठरोमाञ्चकञ्चुकः
॥४७॥क्षणं च गिरिवत्तस्थौ चित्रकूटत्रिपुत्रकः ।
यथा तथा सुसम्पन्नो विस्मृत्यात्मानमेव च
॥४८॥न स्तोतुं न नमस्कर्तुं किञ्चिद्विज्ञप्तिमेव च ।
यदा स न शशाकालं तदा स्मित्वाह शङ्करः
॥४९॥ईश्वर उवाच
शिशो गृहपते शक्राद्वज्रोद्यतकरादहो ।
ज्ञात भीतोऽसि मा भैषीर्जिज्ञासा ते मया कृता
॥५०॥मम भक्तस्य नो शक्रो न वज्रं चान्तकोऽपि च ।
प्रभवेदिन्द्ररूपेण मयैव त्वम्विभीषितः
॥५१॥वरन्ददामि ते भद्र त्वमग्निपदभाग्भव ।
सर्वेषामेव देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि
॥५२॥सर्वेषामेव भूतानां त्वमग्नेऽन्तश्चरो भव ।
धर्मराजेन्द्रयोर्मध्ये दिगीशो राज्यमाप्नुहि
॥५३॥त्वयेदं स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति ।
अग्नीश्वर इति ख्यातं सर्वतेजोविबृंहणम्
॥५४॥अग्नीश्वरस्य भक्तानां न भयं विद्युदग्निभिः ।
अग्निमांद्यभयं नैव नाकालमरणं क्वचित्
॥५५॥अग्नीश्वरं समभ्यर्च्य काश्यां सर्वसमृद्धिदम् ।
अन्यत्रापि मृतो दैवाद्वह्निलोके महीयते
॥५६॥नन्दीश्वर उवाच
इत्युक्तानीय तद्बन्धून्पित्रोश्च परिपश्यतोः ।
दिक्पतित्वेऽभिषिच्याग्निं तत्र लिंगे शिवोऽविशत्
॥५७॥इत्थमग्न्यवतारस्ते वर्णितो मे जनार्दनः ।
नाम्ना गृहपतिस्तात शंकरस्य परात्मनः
॥५८॥चित्रहोत्रपुरी रम्या सुखदार्चिष्मती वरा ।
जातवेदसि ये भक्ता ते तत्र निवसन्ति वै
॥५९॥अग्निप्रवेशं ये कुर्य्युर्दृढसत्त्वा जितेन्द्रियाः ।
स्त्रियो वा सत्त्वसम्पन्नास्ते सर्व्वेप्यग्नितेजसः
॥६०॥अग्निहोत्ररता विप्राः स्थापिता ब्रह्मचारिणः ।
पश्चानिवर्त्तिनोऽप्येवमग्निलोकेग्निवर्चसः
॥६१॥शीते शीतापनुत्त्यै यस्त्वेधोभारान्प्रयच्छति ।
कुर्य्यादग्नीष्टिकां वाथ स वसेदग्निसन्निधौ
॥६२॥अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्य्याच्छ्रद्धयान्वितः ।
अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते
॥६३॥अग्निरेको द्विजातीनां निश्श्रेयसकरः परः ।
गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्
॥६४॥अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् ।
पावनानि भवन्त्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः
॥६५॥अन्तरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चयो ह्याशुशुक्षणिः ।
मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्
॥६६॥तैजसी शाम्भवी मूर्त्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका ।
कर्त्री हर्त्री पालयित्री विनैतां किं विलोक्यते
॥६७॥चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रन्त्रिभुवनेशितुः ।
अन्धे तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशनः
॥६८॥धूपप्रदीपनैवेद्यपयोदधिघृतैक्षवम् ।
एतद्भुक्तं निषेवन्ते सर्वे दिवि दिवौकसः
॥६९॥इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां गृहपत्यवतारवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः ॥ १५ ॥