नारदशापः
नारद उवाच
ब्रह्मन्विधे महा प्राज्ञ वद नो वदतां वर ।
दक्षे गृहं गते प्रीत्या किमभूत्तदनंतरम्
॥१॥ब्रह्मोवाच
दक्षः प्रजापतिर्गत्वा स्वाश्रमं हृष्टमानसः ।
सर्गं चकार बहुधा मानसं मम चाज्ञया
॥२॥तमबृंहितमालोक्य प्रजासर्गं प्रजापतिः ।
दक्षो निवेदयामास ब्रह्मणे जनकाय मे
॥३॥दक्ष उवाच
ब्रह्मंस्तात प्रजानाथ वर्द्धन्ते न प्रजाः प्रभो ।
मया विरचितास्सर्वास्तावत्यो हि स्थिताः खलु
॥४॥किं करोमि प्रजानाथ वर्द्धेयुः कथमात्मना ।
तदुपायं समाचक्ष्व प्रजाः कुर्यां न संशयः
॥५॥ब्रह्मोवाच
दक्ष प्रजापते तात शृणु मे परमं वचः ।
तत्कुरुष्व सुरश्रेष्ठ शिवस्ते शं करिष्यति
॥६॥या च पञ्चजनस्यांग सुता रम्या प्रजापतेः ।
असिक्नी नाम पत्नीत्वे प्रजेश प्रतिगृह्यताम्
॥७॥वामव्यवायधर्मस्त्वं प्रजासर्गमिमं पुनः ।
तद्विधायां च कामिन्यां भूरिशो भावयिष्यसि
॥८॥ब्रह्मोवाच
ततस्समुत्पादयितुं प्रजा मैथुनधर्मतः ।
उपयेमे वीरणस्य निदेशान्मे सुतां ततः
॥९॥अथ तस्यां स्वपत्न्यां च वीरिण्यां स प्रजापतिः ।
हर्यश्वसंज्ञानयुतं दक्षः पुत्रानजीजनत्
॥१०॥अपृथग्धर्मशीलास्ते सर्व आसन् सुता मुने ।
पितृभक्तिरता नित्यं वेदमार्गपरायणाः
॥११॥पितृप्रोक्ताः प्रजासर्गकरणार्थं ययुर्दिशम् ।
प्रतीचीं तपसे तात सर्वे दाक्षायणास्सुताः
॥१२॥तत्र नारायणसरस्तीर्थं परमपावनम् ।
गमो यत्र संजातो दिव्यसिन्धुसमुद्रयोः
॥१३॥तदुपस्पर्शनादेव प्रोत्पन्नमतयोऽ भवन् ।
धर्मे पारमहंसे च विनिर्द्धूतमलाशयाः
॥१४॥प्रजाविवृद्धये ते वै तेपिर तत्र सत्तमाः ।
दाक्षायणा दृढात्मानः पित्रादेश सुयंत्रिताः
॥१५॥त्वं च तान् नारद ज्ञात्वा तपतस्सृष्टि हेतवे ।
अगमस्तत्र भूरीणि हार्दमाज्ञाय मापतेः
॥१६॥अदृष्ट्वा तं भुवस्सृष्टि कथं कर्तुं समुद्यताः ।
हर्यश्वा दक्षतनया इत्यवोचस्तमादरात्
॥१७॥ब्रह्मोवाच
तन्निशम्याथ हर्यश्वास्ते त्वदुक्तमतंद्रिताः ।
औत्पत्तिकधियस्सर्वे स्वयं विममृशुर्भृशम्
॥१८॥सुशास्त्रजनकादेशं यो न वेद निवर्तकम् ।
स कथं गुणविश्रंभी कर्तुं सर्गमुपक्रमेत्
॥१९॥इति निश्चित्य ते पुत्रास्सुधियश्चैकचेतसः ।
प्रणम्य तं परिक्रम्यायुर्मार्गमनिवर्तकम्
॥२०॥नारद त्वं मनश्शंभोर्लोंकानन्यचरो मुने ।
निर्विकारो महेशानमनोवृत्तिकरस्तदा
॥२१॥काले गते बहुतरे मम पुत्रः प्रजापतिः ।
नाशं निशम्य पुत्राणां नारदादन्वतप्यत
॥२२॥मुहुर्मुहुरुवाचेति सुप्रजात्वं शुचां पदम् ।
शुशोच बहुशो दक्षश्शिवमायाविमोहितः
॥२३॥अहमागत्य सुप्रीत्या सांत्वयं दक्षमात्मजम् ।
शांतिभावं प्रदर्श्यैव देवं प्रबलमित्युत
॥२४॥अथ दक्षः पंचजन्या मया स परिसांत्वितः ।
सबलाश्वाभिधान्् पुत्रान् सहस्रं चाप्यजीजनत्
॥२५॥तेपि जग्मुस्तत्र सुताः पित्रादिष्टा दृढव्रताः ।
प्रजासर्गे अत्र सिद्धास्स्वपूर्वभ्रातरो ययुः
॥२६॥तदुपस्पर्शनादेव नष्टाघा विमलाशयाः ।
तेपुर्महत्तपस्तत्र जपन्तो ब्रह्म सुव्रताः
॥२७॥प्रजासर्गोद्यतांस्तान् वै ज्ञात्वा गत्वेति नारद ।
पूर्ववच्चागदो वाक्यं संस्मरन्नैश्वरीं गतिम्
॥२८॥भ्रातृपंथानमादिश्य त्वं मुने मोघदर्शनः ।
अयाश्चोर्द्ध्वगतिं तेऽपि भ्रातृमार्गं ययुस्सुताः
॥२९॥उत्पातान् बहुशोऽपश्यत्तदैव स प्रजापतिः ।
विस्मितोभूत्स मे पुत्रो दक्षो मनसि दुःखितः
॥३०॥पूर्ववत्त्वत्कृतं दक्षश्शुश्राव चकितो भृशम् ।
पुत्रनाशं शुशोचाति पुत्रशोक विमूर्छितः
॥३१॥चुक्रोध तुभ्यं दक्षोसौ दुष्टोयमिति चाब्रवीत् ।
आगतस्तत्र दैवात्त्वमनुग्रहकरस्तदा
॥३२॥शोकाविष्टस्स दक्षो हि रोषविस्फुरिताधरः ।
उपलभ्य तमाहत्य धिग्धिक् प्रोच्य विगर्हयन्
॥३३॥दक्ष उवाच
किं कृतं तेऽधमश्रेष्ठ साधूनां साधुलिंगतः ।
भिक्षोमार्गोऽर्भकानां वै दर्शितस्साधुकारि नो
॥३४॥ऋणैस्त्रिभिरमुक्तानां लोकयोरुभयोः कृतः ।
विघातश्श्रेयसोऽमीषां निर्दयेन शठेन ते
॥३५॥ऋणानि त्रीण्यपाकृत्य यो गृहात्प्रव्रजेत्पुमान् ।
मातरं पितरं त्यक्त्वा मोक्षमिच्छन्व्रजत्यधः
॥३६॥निर्दयस्त्वं सुनिर्लज्जश्शिशुधीभिद्यशोऽपहा ।
हरेः पार्षदमध्ये हि वृथा चरसि मूढधीः
॥३७॥मुहुर्मुहुरभद्रं त्वमचरो मेऽधमा ऽधम ।
विभवेद्भ्रमतस्तेऽतः पदं लोकेषु स्थिरम्
॥३८॥शशापेति शुचा दक्षस्त्वां तदा साधुसंमतम् ।
बुबोध नेश्वरेच्छां स शिवमायाविमोहितः
॥३९॥शापं प्रत्यग्रहीश्च त्वं स मुने निर्विकारधीः ।
एष एव ब्रह्मसाधो सहते सोपि च स्वयम्
॥४०॥इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वि० सतीखंडे दक्षसृष्टौ नारदशापो नाम त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥