दाक्षायणी गता तत्र तत्र यज्ञो महाप्रभः
ब्रह्मोवाच
दाक्षायणी गता तत्र तत्र यज्ञो महाप्रभः ।
सुरासुरमुनीन्द्रादिकुतूहलसमन्वितः
॥१॥स्वपितुर्भवनं तत्र नानाश्चर्यसमन्वितम् ।
ददर्श सुप्रभं चारु सुरर्षिगण संयुतम्
॥२॥द्वारि स्थिता तदा देवी ह्यवरुह्य निजासनात् ।
नन्दिनोऽभ्यंतरं शीघ्रमेकैवागच्छदध्वरम्
॥३॥आगतां च सतीं दृष्ट्वाऽसिक्नी माता यशस्विनी ।
अकरोदादरं तस्या भगिन्यश्च यथोचितम्
॥४॥नाकरोदादरं दक्षो दृष्ट्वा तामपि किंचन ।
नान्योपि तद्भयात्तत्र शिवमायाविमोहितः
॥५॥अथ सा मातरं देवी पितरं च सती मुने ।
अनमद्विस्मितात्यंतं सर्वलोक पराभवात्
॥६॥भागानपश्यद्देवानां हर्यादीनां तदध्वरे ।
न शंभुभागमकरोत् क्रोधं दुर्विषहं सती
॥७॥सत्युवाच
तदा दक्षं दहन्तीव रुषा पूर्णा सती भृशम् ।
क्रूरदृष्ट्या विलोक्यैव सर्वानप्यपमानिता
॥८॥सत्युवाच
अनाहूतस्त्वया कस्माच्छंभुः परमशोभनः ।
येन पूतमिदं विश्वं समग्रं सचराचरम्
॥९॥यज्ञो यज्ञविदां श्रेष्ठो यज्ञांगो यज्ञदक्षिणः ।
यज्ञकर्ता च यश्शंभुस्तं विना च कथं मखः
॥१०॥यस्य स्मरणमात्रेण सर्वं पूतं भवत्यहो ।
विना तेन कृतं सर्वमपवित्रं भविष्यति
॥११॥द्रव्यमंत्रादिकं सर्वं हव्यं कव्यं च यन्मयम् ।
शंभुना हि विना तेन कथं यज्ञः प्रवर्तितः
॥१२॥किं शिवं सुरसामान्यं मत्याकार्षीरनादरम् ।
भ्रष्टबुद्धिर्भवानद्य जातोसि जनकाधम
॥१३॥विष्णुब्रह्मादयो देवा यं संसेव्य महेश्वरम् ।
प्राप्ताः स्वपदवीं सर्वे तं न जानासि रे हरम्
॥१४॥एते कथं समायाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः ।
तव यज्ञे विना शंभुं स्वप्रभुं मुनयस्तथा
॥१५॥ब्रह्मोवाच
इत्युक्त्वा परमेशानी विष्ण्वादीन्सकलान् प्रति ।
पृथक्पृथगवोचत्सा भर्त्सयंती भवात्मिका
॥१६॥सत्युवाच
हे विष्णो त्वं महादेवं किं न जानासि तत्त्वतः ।
सगुणं निर्गुणं चापि श्रुतयो यं वदंति ह
॥१७॥यद्यपि त्वां करं दत्त्वा बहुवारं महेश्वरः ।
अशिक्षयत्पुरा शाल्वप्रमुखाकृतिभिर्हरे
॥१८॥तदपि ज्ञानमायातं न ते चेतसि दुर्मते ।
भागार्थी दक्षयज्ञेस्मिन् शिवं स्वस्वामिनं विना
॥१९॥पुरा पंचमुखो भूत्वा गर्वितोऽसि सदाशिवम् ।
कृतश्चतुर्मुखस्तेन विस्मृतोसि तदद्भुतम्
॥२०॥इन्द्र त्वं किं न जानासि महादेवस्य विक्रमम् ।
भस्मी कृतः पविस्ते हि हरेण क्रूरकर्मणा
॥२१॥हे सुराः किन्न जानीथ महादेवस्य विक्रमम् ।
अत्रे वसिष्ठ मुनयो युष्माभिः किं कृतं त्विह
॥२२॥भिक्षाटनं च कृतवान् पुरा दारुवने विभुः ।
शप्तो यद्भिक्षुको रुद्रो भवद्भिर्मुनिभिस्तदा
॥२३॥शप्तेनापि च रुद्रेण यत्कृतं विस्मृतं कथम् ।
तल्लिंगेनाखिलं दग्धं भुवनं सचराचरम्
॥२४॥सर्वे मूढाश्च संजाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः ।
मुनयोऽन्ये विना शंभुमागता यदिहाध्वरे
॥२५॥सर्वे वेदाश्च संभूताः सांगाश्शास्त्राणि वाग्यतः ।
योसौ वेदांतगश्शम्भुः कैश्चिज्ज्ञातुं न पार्यते
॥२६॥ब्रह्मोवाच
इत्यनेकविधा वाणीरगदज्जगदम्बिका ।
कोपान्विता सती तत्र हृदयेन विदूयता
॥२७॥विष्ण्वादयोखिला देवा मुनयो ये च तद्वचः ।
मौनीभूतास्तदाकर्ण्य भयव्याकुलमानसाः
॥२८॥अथ दक्षस्समाकर्ण्य स्वपुत्र्यास्तादृशं वचः ।
विलोक्य क्रूरदृष्ट्या तां सतीं कुद्धोऽब्रवीद्वचः
॥२९॥दक्ष उवाच
तव किं बहुनोक्तेन कार्यं नास्तीह सांप्रतम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे कस्मात्त्वं हि समागता
॥३०॥अमंगलस्तु ते भर्ता शिवोसौ गम्यते बुधैः ।
अकुलीको वेदबाह्यो भूतप्रेतपिशाचराट्
॥३१॥तस्मान्नाह्वारितो रुद्रो यज्ञार्थं सुकुवेषभृत् ।
देवर्षिसंसदि मया ज्ञात्वा पुत्रि विपश्चिता
॥३२॥विधिना प्रेरितेन त्वं दत्ता मंदेन पापिना ।
रुद्रायाविदितार्थाय चोद्धताय दुरात्मने
॥३३॥तस्मात्कोपं परित्यज्य स्वस्था भव शुचिस्मिते ।
यद्यागतासि यज्ञेस्मिन् दायं गृह्णीष्व चात्मना
॥३४॥ब्रह्मोवाच
दक्षेणोक्तेति सा पुत्री सती त्रैलोक्यपू जिता ।
निंदायुक्तं स्वपितरं दृष्ट्वासीद्रुषिता भृशम्
॥३५॥अर्चितयत्तदा सेति कथं यास्यामि शंकरम् ।
शंकरं द्रष्टुकामाहं पृष्टा वक्ष्ये किमुत्तरम्
॥३६॥अथ प्रोवाच पितरं दक्षं तं दुष्टमानसम् ।
निश्श्वसंती रुषाविष्टा सा सती त्रिजगत्प्रसूः
॥३७॥सत्युवाच
यो निंदति महादेवं निंद्यमानं शृणोति वा ।
तावुभौ नरकं यातौ यावच्चन्द्रदिवाकरौ
॥३८॥तस्मात्त्यक्ष्याम्यहं देवं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ।
किं जीवितेन मे तात शृण्वंत्यानादरं प्रभोः
॥३९॥यदि शक्तस्स्वयं शंभोर्निंदकस्य विशेषतः ।
छिंद्यात् प्रसह्य रसनां तदा शुद्ध्येन्न संशयः
॥४०॥यद्यशक्तो जनस्तत्र निरयात्सुपिधाय वै ।
कर्णौ धीमान् ततश्शुद्ध्येद्वदंतीदं बुधान्वरान्
॥४१॥ब्रह्मोवाच
इत्थमुक्त्वा धर्मनीतिं पश्चात्तापमवाप सा ।
अस्मरच्छांकरं वाक्यं दूयमानेन चेतसा
॥४२॥ततस्संकुद्ध्य सा दक्षं निश्शंकं प्राह तानपि ।
सर्वान्विष्ण्वादिकान्देवान्मुनीनपि सती ध्रुवम्
॥४३॥सत्युवाच
तात त्वं निंदकश्शंभोः पश्चात्तापं गमिष्यसि ।
इह भुक्त्वा महादुःखमंते यास्यसि यातनाम्
॥४४॥यस्य लोकेऽप्रियो नास्ति प्रियश्चैव परात्मनः ।
तस्मिन्नवैरे शर्वेस्मिन् त्वां विना कः प्रतीपकः
॥४५॥महद्विनिंदा नाश्चर्यं सर्वदाऽसत्सु सेर्ष्यकम् ।
महदंघ्रिरजो ध्वस्ततमस्सु सैव शोभना
॥४६॥शिवेति द्व्यक्षरं यस्य नृणां नाम गिरेरितम् ।
सकृत्प्रसंगात्सकलमघमाशु विहंति तत्
॥४७॥पवित्रकीर्तितमलं भवान् द्वेष्टि शिवेतरः ।
अलंघ्यशासनं शंभुमहो सर्वेश्वरं खलः
॥४८॥यत्पादपद्मं महतां मनोऽलिसुनिषेवितम् ।
सर्वार्थदं ब्रह्मरसैः सर्वार्थिभिरथादरात्
॥४९॥यद्वर्षत्यर्थिनश्शीघ्रं लोकस्य शिवआदरात् ।
भवान् द्रुह्यति मूर्खत्वात्तस्मै चाशेषबंधवे
॥५०॥किंवा शिवाख्यमशिवं त्वदन्ये न विदुर्बुधाः ।
ब्रह्मादयस्तं मुनयस्सनकाद्यास्तथापरे
॥५१॥अवकीर्य जटाभूतैश्श्मशाने स कपालधृक् ।
तन्माल्यभस्म वा ज्ञात्वा प्रीत्यावसदुदारधीः
॥५२॥ये मूर्द्धभिर्दधति तच्चरणोत्सृष्टमाराद् ।
निर्माल्यं मुनयो देवास्स शिवः परमेश्वरः
॥५३॥प्रवृत्तं च निवृत्तं च द्विविधं कर्मचोदि तम् ।
वेदे विविच्य वृत्तं च तद्विचार्यं मनीषिभिः
॥५४॥विरोधियौगपद्यैककर्तृके च तथा द्वयम् ।
परब्रह्मणि शंभो तु कर्मर्च्छंति न किंचन
॥५५॥मा वः पदव्यस्स्म पितर्या अस्मदास्थितास्सदा ।
यज्ञशालासु वो धूम्रवर्त्मभुक्तोज्झिताः परम्
॥५६॥नोऽव्यक्तलिंगस्सततमवधूतसुसेवितः ।
अभिमानमतो न त्वं कुरु तात कुबुद्धिधृक्
॥५७॥किंबहूक्तेन वचसा दुष्टस्त्वं सर्वथा कुधीः।
त्वदुद्भवेन देहेन न मे किंचित्प्रयोजनम्
॥५८॥तज्जन्म धिग्यो महतां सर्वथावद्यकृत्खलः ।
परित्याज्यो विशेषेण तत्संबंधो विपश्चिता
॥५९॥गोत्रं त्वदीयं भगवान् यदाह वृषभध्वजः ।
दाक्षायणीति सहसाहं भवामि सुदुर्मनाः
॥६०॥तस्मात्त्वदंगजं देहं कुणपं गर्हितं सदा ।
व्युत्सृज्य नूनमधुना भविष्यामि सुखावहा
॥६१॥हे सुरा मुनयस्सर्वे यूयं शृणुत मद्वचः ।
सर्वथानुचितं कर्म युष्माकं दुष्टचेतसाम्
॥६२॥सर्वे यूयं विमूढा हि शिवनिंदाः कलिप्रियाः ।
प्राप्स्यंति दण्डं नियतमखिलं च हराद्ध्रुवम्
॥६३॥ब्रह्मोवाच
दक्षमुक्त्वाध्वरे तांश्च व्यरमत्सा सती तदा ।
अनूद्य चेतसा शम्भुमस्मरत्प्राणवल्लभम्
॥६४॥इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवाक्यवर्णनं नामैकोनत्रिंशोऽध्यायः ॥ २९ ॥