समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ
नारद उवाच
समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ ।
महाद्भुतं श्रुतं नो वै चरितं शिवयोश्शुभम्
॥१॥विवाहश्च श्रुतस्सम्यक् सर्वमोहापहारकः ।
परमज्ञानसंपन्नो मंगलालय उत्तमः
॥२॥भूय एव विवित्सा मे चरितं शिवयोश्शुभम् ।
तद्वर्णय महाप्राज्ञ कृपां कृत्वाऽतुलामरम्
॥३॥ब्रह्मोवाच
सम्यक्कारुणिकस्यैव मुने ते विचिकित्सितम् ।
यदहं नोदितस्सौम्य शिवलीलानुवर्णने
॥४॥विवाह्य दक्षजां देवीं सतीं त्रैलोक्यमातरम् ।
गत्वा स्वधाम सुप्रीत्या यदकार्षीन्निबोध मे
॥५॥ततो हरस्स स्वगणस्स्वस्थानं प्राप्य मोदनम ।
देवर्षे तत्र वृषभादवातरदतिप्रियात्
॥६॥यथायोग्यं निजस्थानं प्रविश्य स सतीसखः ।
मुमुदेऽतीव देवर्षे भवाचारकरश्शिवः
॥७॥ततो विरूपाक्ष इमां प्राप्य दाक्षायणीं गणान् ।
स्वीयानिर्यापयामास नद्यादीन् गिरिकंदरात्
॥८॥उवाच चैतास्तान् सर्वान्नंद्यादीनतिसूनृतम् ।
लौकिकीं रीतिमाश्रित्य करुणासागरः प्रभुः
॥९॥महेश उवाच
यदाहं च स्मराम्यत्र स्मरणादरमानसाः ।
समागमिष्यथ तदा मत्पार्श्वं मे गणा द्रुतम्
॥१०॥इत्युक्ते वामदेवेन नद्याद्यास्स्वगणाश्च ते ।
महावेगा महावीरा नानास्थानेषु संययुः
॥११॥ईश्वरोपि तया सार्द्धं तेषु यातेषु विभ्रमी ।
दाक्षायण्या समं रेमे रहस्ये मुदितो भृशम्
॥१२॥कदाचिद्वन्य पुष्पाणि समाहृत्य मनोहराम् ।
मालां विधाय सत्यास्तु हारस्थाने स योजयत्
॥१३॥कदाचिद्दर्पणे चैव वीक्षतीमात्मनस्सतीम् ।
अनुगम्य हरो वक्त्रम् स्वीयमप्यवलोकयत
॥१४॥कदाचित्कुंडलं तस्या उल्लास्योल्लास्य संगतः ।
बध्नाति मोचयत्येव सा स्वयं मार्जयत्यपि
॥१५॥सरागौ चरणावस्याः पावकेनोज्ज्वलेन च ।
निसर्गरक्तौ कुरुते पूर्णरागौ वृषध्वजः
॥१६॥उच्चैरपि यदाख्येयमन्येषां पुरतो बहु ।
तत कर्णे कथयत्त्यस्याहरो द्रष्टुं तदाननम्
॥१७॥न दूरमपि गन्तासौ समागत्य प्रयत्नतः ।
अनुबध्नाति नामाक्षी पृष्ठदेशेन्यमानसाम्
॥१८॥अंतर्हितस्तु तत्रैव मायया वृषभध्वजः ।
तामालिलिंग भीत्या स्वं चकिता व्याकुलाऽभवत्
॥१९॥सौवर्णपद्मकलिकातुल्ये तस्या कुचद्वये ।
चकार भ्रमराकारं मृगनाभिविशेषकम्
॥२०॥हारमस्याः कुचयुगाद्वियोज्य सहसा हरः ।
न्ययोजयच्च तत्रैव स्वकरस्पर्शनं मुहुः
॥२१॥अंगदान्वलयानूर्मान्विश्लेष्य च पुनः पुनः ।
तत्स्थानात्पुनरेवासौ तत्स्थाने प्रत्ययोजयत्
॥२२॥कालिकेति समायाति सवर्णा ते सखी त्विमाम् ।
यास्यत्वस्यास्तथेक्षंत्याः प्रोत्तुंगौ साहसं कुचौ
॥२३॥कदाचिन्मदनोन्मादचेतनः प्रमथाधिपः ।
चकार नर्म शर्माणि तथाकृत्प्रियया मुदा
॥२४॥आहृत्य पद्मपुष्पाणि रम्यपुष्पाणि शंकरः ।
सर्वांगेषु करोति स्म पुष्पाभरणमादरात्
॥२५॥गिरिकुंजेषु रम्येषु सत्या सह महेश्वरः ।
विजहार समस्तेषु प्रियया भक्तवत्सलः
॥२६॥तया विना स्म नो याति नास्थितो न स्म चेष्टते ।
तया विना क्षममपि शर्म लेभे न शंकरः
॥२७॥विहृत्य सुचिरं कालं कैलासगिरिकुंजरे ।
अगमद्धिमवत्प्रस्थं सस्मार स्वेच्छया स्मरन्
॥२८॥तस्मिन्प्रविष्टे कामे तु वसंतश्शंकरांतिके ।
वितस्तार निजं भावं हार्दं विज्ञाय यत्प्रभो
॥२९॥सर्वे च पुष्पिता वृक्षा लताश्चान्याश्च पुष्पिताः।
अंभांसि फुल्लपद्मानि पद्मास्सभ्रमरास्तथा
॥३०॥प्रविष्टे तत्र सदृतौ ववौ स मलयो मरुत् ।
सुगंधिगंधपुष्पेण मोदकश्च सुगंधियुक्
॥३१॥संध्यार्द्रचन्द्रसंकाशाः पलाशाश्च विरेजिरे ।
कामास्त्रवत्सुमनसः प्रमोदात्पादपाधरः
॥३२॥बभुः पंकजपुष्पाणि सरस्सु संकलाञ्जनान् ।
संमोहयितुमुद्युक्ता सुमुखी वायुदेवता
॥३३॥नागकेशरवृक्षाश्च स्वर्णवर्णैः प्रसूनकैः ।
बभुर्मदनकेत्वाभा मनोज्ञाश्शंकरांतिके
॥३४॥लवंगवल्लीसुरभिगंधेनोद्वास्य मारुतम् ।
मोहयामास चेतांसि भृशं कामिजने पुरा
॥३५॥चारु पावकचर्चित्सु सुस्वराश्चूतशालिनः ।
बभुर्मदनबाणौघपर्यंकमदनावृताः
॥३६॥अंभांसि मलहीनानि रेजुः फुल्लकुशाशयाः ।
मुनीनामिव चेतांसि प्रव्यक्तज्योतिरुद्गमम्
॥३७॥तुषारास्सूर्यरश्मीनां संगमादगमन् बहिः ।
प्रमत्वानीक्ष्यतेक्षाश्च सलिलीहृदयास्तदा
॥३८॥प्रसन्नास्सह चन्द्रेण ननिषारास्तदाऽभवन् ।
विभावर्यः प्रियेणैवं कामिन्यस्तु मनोहराः
॥३९॥तस्मिन्काले महादेवस्सह सत्या धरोत्तमे ।
रेमे स सुचिरं छन्दं निकुंजेषु नदीषु च
॥४०॥तथा तेन समं रेजे तदा दाक्षायिणि मुने ।
यथा हरः क्षणमपि शांतिमाप तया विना
॥४१॥संभोगविषये देवी सती तस्य मनः प्रिया ।
विशतीव हरस्यांगे पाययन्निव तद्रसम्
॥४२॥तस्या कुसुममालाभिर्भूषयन्सकलां तनुम् ।
स्वहस्तरचिताभिस्तु नवशर्माकरोच्च सः
॥४३॥आलापैर्वीक्षितैर्हास्यैस्तथा संभाषणैर्हरः ।
तस्यादिदेश गिरिजां सपतीवात्मसंविदम्
॥४४॥तद्वक्त्रचंद्र पीयूषपानस्थिरतनुर्हरः ।
नानावैशेषिकीं तन्वीमवस्थां स कदाचन
॥४५॥तद्वक्त्राम्बुजवासेन तत्सौन्दर्य्यैश्च नर्मभिः ।
गुणैरिव महादंती बद्धो नान्यविचेष्टितः
॥४६॥इति हिमगिरिकुंजप्रस्थभागे दरीषु प्रतिदिनमभिरेमे दक्षपुत्र्या महेशः ।
क्रतुभुजपरिमाणैः क्रीडतस्तस्य जाता दश दश च सुरर्षे वत्सराः पंच चान्ये
॥४७॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां द्वितीये सतीखंडे सतीशिवक्रीडावर्णनं नामैकविंशोध्यायः ॥ २१ ॥