एतस्मिन्नन्तरे तत्र नभोवाणी मुनीश्वर
ब्रह्मोवाच
एतस्मिन्नन्तरे तत्र नभोवाणी मुनीश्वर ।
अवोचच्छृण्वतां दक्षसुरादीनां यथार्थतः
॥१॥व्योमवाण्युवाच
रे रे दक्ष दुराचार दंभाचारपरायण ।
किं कृतं ते महामूढ कर्म चानर्थकारकम्
॥२॥न कृतं शैवराजस्य दधीचेर्वचनस्य हि ।
प्रमाणं तत्कृते मूढ सर्वानंदकरं शुभम्
॥३॥निर्गतस्ते मखाद्विप्रः शापं दत्त्वा सुदुस्सहम् ।
ततोपि बुद्धं किंचिन्नो त्वया मूढेन चेतसि
॥४॥ततः कृतः कथं नो वै स्वपुत्र्यास्त्वादरः परः ।
समागतायास्सत्याश्च मंगलाया गृहं स्वतः
॥५॥सतीभवौ नार्चितौ हि किमिदं ज्ञानदुर्बल ।
ब्रह्मपुत्र इति वृथा गर्वितोसि विमोहितः
॥६॥सा सत्येव सदाराध्या सर्वा पापफलप्रदा ।
त्रिलोकमाता कल्याणी शंकरार्द्धांगभागिनी
॥७॥सा सत्येवार्चिता नित्यं सर्वसौभाग्यदायिनी ।
माहेश्वरी स्वभक्तानां सर्वमंगलदायिनी
॥८॥सा सत्येवार्चिता नित्यं संसारभयनाशिनी ।
मनोभीष्टप्रदा दैवी सर्वोपद्रवहारिणी
॥९॥सा सत्येवार्चिता नित्यं कीर्तिसंपत्प्रदायिनी ।
परमा परमेशानी भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी
॥१०॥सा सत्येव जगद्धात्री जगद्रक्षणकारिणी ।
अनादिशक्तिः कल्पान्ते जगत्संहारकारिणी
॥११॥सा सत्येव जगन्माता विष्णु माताविलासिनी ।
ब्रह्मेन्द्रचन्द्रवह्न्यर्कदेवादिजननी स्मृता
॥१२॥सा सत्येव तपोधर्मदातादिफलदायिनी ।
शंभुशक्तिर्महादेवी दुष्टहंत्री परात्परा
॥१३॥ईदृग्विधा सती देवी यस्य पत्नी सदा प्रिया ।
तस्यै भागो न दत्तस्ते मूढेन कुविचारिणा
॥१४॥शंभुर्हि परमेशानस्सर्वस्वामी परात्परः ।
विष्णुब्रह्मादिसंसेव्यः सर्वकल्याणकारकः ।
तप्यते हि तपः सिद्धैरेतद्दर्शनकांक्षिभिः ।
युज्यते योगिभिर्योगैरेतद्दर्शनकांक्षिभिः
॥१६॥अनंतधनधान्यानां यागादीनां तथैव च ।
दर्शनं शंकरस्यैव महत्फलमुदाहृतम्
॥१७॥शिव एव जगद्धाता सर्वविद्यापतिः प्रभुः ।
आदिविद्यावरस्वामी सर्वमंगलमंगलः
॥१८॥तच्छक्तेर्न कृतो यस्मात्सत्करोद्य त्वया खल ।
अतएवाऽध्वरस्यास्य विनाशो हि भविष्यति
॥१९॥अमंगलं भवत्येव पूजार्हाणामपूजया ।
पूज्यमाना च नासौ हि यतः पूज्यतमा शिवा
॥२०॥सहस्रेणापि शिरसां शेषो यत्पादजं रजः ।
वहत्यहरहः प्रीत्या तस्य शक्तिः शिवा सती
॥२१॥यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् ।
विष्णुविष्णुत्वमापन्नस्तस्य शंभोः प्रिया सती
॥२२॥यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् ।
ब्रह्मा ब्रह्मत्वमापन्नस्तस्य शंभोः प्रिया सती
॥२३॥यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् ।
इन्द्रादयो लोकपालाः प्रापुस्स्वं स्वं परं पदम्
॥२४॥जगत्पिता शिवश्शक्तिर्जगन्माता च सा सती ।
सत्कृतौ न त्वया मूढ कथं श्रेयो भविष्यति
॥२५॥दौर्भाग्यं त्वयि संक्रांतं संक्रांतास्त्वयि चापदः ।
यौ चानाराधितौ भक्त्या भवानीशंकरौ च तौ
॥२६॥अनभ्यर्च्य शिवं शंभुं कल्याणं प्राप्नुयामिति ।
किमस्ति गर्वो दुर्वारस्स गर्वोद्य विनश्यति
॥२७॥सर्वेशविमुखो भूत्वा देवेष्वेतेषु कस्तव ।
करिष्यति सहायं तं न ते पश्यामि सर्वथा
॥२८॥यदि देवाः करिष्यंति साहाय्यमधुना तव ।
तदा नाशं समाप्स्यंति शलभा इव वह्निना
॥२९॥ज्वलत्वद्य मुखं ते वै यज्ञध्वंसो भवत्वति ।
सहायास्तव यावंतस्ते ज्वलंत्वद्य सत्वरम्
॥३०॥अमराणां च सर्वेषां शपथोऽमंगलाय ते ।
करिष्यंत्यद्य साहाय्यं यदेतस्य दुरात्मनः
॥३१॥निर्गच्छंत्वमरास्स्वोकमेतदध्वरमंडपात् ।
अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा
॥३२॥निर्गच्छंत्वपरे सर्वे मुनिनागादयो मखात् ।
अन्यथा भवतां नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा
॥३३॥निर्गच्छ त्वं हरे शीघ्रमेतदध्वरमंडपात् ।
अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा
॥३४॥निर्गच्छ त्वं विधे शीघ्रमेतदध्वरमंडपात् ।
अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा
॥३५॥ब्रह्मोवाच
इत्युक्त्वाध्वरशालायामखिलायां सुसंस्थितान् ।
व्यरमत्सा नभोवाणी सर्वकल्याणकारिणी
॥३६॥तच्छ्रुत्वा व्योमवचनं सर्वे हर्यादयस्सुराः ।
अकार्षुर्विस्मयं तात मुनयश्च तथा परे
॥३७॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सत्युपाख्याने नभोवाणीवर्णनं नामैकत्रिंशोऽध्यायः ॥ ५१ ॥