रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम्
श्रीसूत उवाच
रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम् ॥
प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं सुसमाहिताः
॥१॥पांड्यदेशाधिपो राजा पुरासीच्छंकराभिधः ॥
ब्रह्मण्यः सत्यसंधश्च यायजूकश्च धार्मिकः
॥२॥वेदवेदांगतत्त्वज्ञः परसैन्यविदारणः ॥
चतुरोऽप्याश्रमान्वर्णान्धर्मतः परिपालयन्
॥३॥वैदिकाचारनिरतः पुराणस्मृतिपारगः ॥
शिवविष्ण्वर्चको नित्यमन्यदैवतपूजकः
॥४॥महादानप्रदो नित्यं ब्राह्मणानां महात्मनाम् ॥
मृगयार्थं ययौ धीमान्स कदाचित्तपोवनम्
॥५॥सिंहव्याघ्रेभमहिष क्रूरसत्वभयंकरम् ॥
झिल्लिकाभीषणरवं सरीसृपसमाकुलम्
॥६॥भीमश्वापदसंपूर्णं दावानलभयंकरम् ॥
महारण्यं प्रविश्याथ शंकरो राजशेखरः
॥७॥अनेकसैनिकोपेत आखेटिकुलसंकुलः ॥
पादुकागूढचरणो रक्तोष्णीषो हरिच्छदः
॥८॥बद्धगोधांगुलित्राणो धृतकोदण्डसायकः ॥
कक्ष्याबद्धमहाखङ्गः श्वेताश्ववरमास्थितः
॥९॥सुवेषधारी सन्नद्धः पत्तिसंघसमावृतः ॥
कांतारेषु च सर्वेषु पर्वतेषु गुहासु च
॥१०॥समुत्तीर्ण महास्रोता युवा सिंहपराक्रमः ॥
विचचार बलैः साकं दरीषु मृगयन्मृगान्
॥११॥बध्यतां वध्यतामेष याति वेगान्मृगो वने ॥
एवं वदत्सु सैन्येषु स्वयमुत्प्लुत्य शंकरः
॥१२॥मृगं हंति महाराजो विगाह्य विपिनस्थलीम् ॥
सिंहान्वराहान्महिषान्कुञ्जराच्छरभांस्तथा
॥१३॥विनिघ्नन्स मृगानन्यान्वन्याञ्छंकरभूपतिः ॥
कुत्रचिद्विपिनोद्देशे दरीमध्यनिवासिनम्
॥१४॥व्याघ्रचर्मधरं शांतं मुनिं नियतमानसम् ॥
व्याघ्रबुद्ध्या जघानाशु शरेणानतपर्वणा
॥१५॥अतिवेगेन विप्रेंद्रास्तत्पत्नीं च ससायकः ॥
निजघान पतिप्राणां निविष्टां पत्युरंतिके
॥१६॥विलोक्य मातापितरौ तत्पुत्रो निहतौ वने ॥
रुरोद भृशदुःखार्तो विललाप च कातरः
॥१७॥भोस्तात मातर्मां हित्वा युवां यातौ क्व वाधुना ॥
अहं कुत्र गमिष्यामि को वा मे शरणं भवेत्
॥१८॥को मामध्यापयेद्वेदाञ्छास्त्रं वा पाठयेत्पितः ॥
अंब मे भोजनं का वा दास्यते सोपदेशकम्
॥१९॥आचाराञ्च्छिक्षयेत्को वा तात त्वयि मृतेऽधुना ॥
अंब बालं प्रकुपितं का वा मामुपलाप()येत्
॥२०॥युवां निरागसावद्य केन पापेन सायकैः ॥
निहतौ वै तपोनिष्ठौ मत्प्राणौ मद्गुरू वने
॥२१॥एवं तयोः सुतो विप्रा मुक्तकण्ठं रुरोद वै ॥
अथ प्रलपितं श्रुत्वा शंकरो विपिने चरन्
॥२२॥तच्छब्दाभिमुखः सद्यः प्रययौ स दरीमुखम् ॥
तत्रत्या मुनयोऽप्याशु समागच्छंस्तमाश्रमम्
॥२३॥ते दृष्ट्वा मुनयः सर्वे शरेण निहतं मुनिम् ॥
तत्पत्नीं च हतां विप्रा राजानं च धनुर्धरम्
॥२४॥विलपंतं सुतं चापि विलोक्य भृशविह्वलाः ॥
पुत्रमाश्वासयामासुर्मा रोदीरिति कातरम्
॥२५॥मुनय ऊचुः
आढ्ये वापि दरिद्रे वा मूर्खे वा पंडितेऽपि वा ॥
पीने वाथ कृशे वापि समवर्ती परेतराट्
॥२६॥वने वा नगरे ग्रामे पर्वते वा स्थलांतरे ॥
मृत्योर्वशे प्रयातव्यं सर्वैरपि हि जंतुभिः
॥२७॥वत्स नित्यं च गर्भस्थैर्जातैरपि च जंतुभिः ॥
युवभिः स्थविरैः सर्वैर्यातव्यं यमपत्तनम्
॥२८॥वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः ॥
काले प्राप्ते त्वयं देहस्त्यक्तव्यो द्विजपुत्रक
॥२९॥ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैरपि च संकरैः ॥
यातव्यं प्रेतनिलये द्विजपुत्र महामते
॥३०॥देवाश्च मुनयो यक्षा गंधर्वोरगराक्षसाः ॥
अन्ये च जंतवः सर्वे ब्रह्मविष्णुहरादयः
॥३१॥सर्वे यास्यंति विलयं न त्वं शोचितुमर्हसि ॥
अद्वयं सच्चिदानंदं यद्ब्रह्मोपनिषद्गतम्
॥३२॥न तस्य विलयो जन्म वर्धनं चापि सत्तम ॥
मलभांडे नवद्वारे पूयासृक्छोणितालये
॥३३॥देहेऽस्मिन्बुद्बुदाकारे कृमियूथसमाकुले ॥
कामक्रोधभयद्रोहमोहमात्सर्यकारिणि
॥३४॥परदारपरक्षेत्रपरद्रव्यैकलोलुपे ॥
हिंसासूयाशुचिव्याप्ते विष्ठामूत्रैकभाजने
॥३५॥यः कुर्याच्छोभनधियं स मूढः स च दुर्मतिः ॥
बहुच्छिद्रघटाकारे देहेऽस्मिन्नशुचौ सदा
॥३६॥वायोरवस्थितिः किं स्यात्प्राणाख्यस्य चिरं द्विज ॥
अतो मा कुरु शोकं त्वं जननीं पितरं प्रति
॥३७॥तौ स्वकर्मवशाद्यातौ गृहं त्यक्त्वा त्विदं क्वचित् ॥
तव कर्मवशात्त्वं च तिष्ठस्यस्मिन्महीतले
॥३८॥यदा कर्मक्षयस्ते स्यात्तदा त्वं च मरिष्यसि ॥
मरिष्यमाणप्रेतो हि मृतप्रेतस्य शोचति
॥३९॥यस्मिन्काले समुत्पन्नौ तव माता पिता तथा ॥
न तस्मिंस्त्वं समुत्पन्नस्ततो भिन्ना गतिर्हि वः
॥४०॥यदि तुल्या गतिस्ते स्यात्ताभ्यां सह महामते ॥
तर्हि त्वयापि यातव्यं मृतौ यत्र हि तौ गतौ
॥४१॥मृतानां बांधवा ये तु मुंचंत्यश्रूणि भूतले ॥
पिबंत्यश्रूणि तान्यद्धा मृताः प्रेताः परत्र वै
॥४२॥अतः शोकं परित्यज्य धृतिं कृत्वा समाहितः ॥
अनयोः प्रेतकार्याणि कुरु त्वं वैदिकानि तु
॥४३॥शरघातान्मृतावेतौ यस्मात्ते जननी पिता ॥
अतस्तद्दोषशांत्यर्थमस्थीन्यादाय वै तयोः
॥४४॥रामनाथशिवक्षेत्रे रामसेतौ विमुक्तिदे ॥
स्थापयस्व तथा श्राद्धं सपिंडीकरणादिकम्
॥४५॥तत्रैव कुरु शुद्ध्यर्थं तयोर्बाह्मणपुत्रक ॥
तेन दुर्मृत्युदोषस्य शांतिर्भवति नान्यथा
॥४६॥श्रीसूत उवाच
एवमुक्तः स मुनिभिः शाकल्यस्य सुतो द्विजाः ॥
जांगलाख्यस्तयोः सर्वं पितृमेधं चकार वै
॥४७॥अन्येद्युरस्थीन्यादाय हालास्यं प्रययौ च सः ॥
तस्माद्रामेश्वरं सद्यो गत्वाऽयं जांगलो द्विजः
॥४८॥मुनिप्रोक्तप्रकारेण तस्मिन्रामेश्वरस्थले ॥
निधाय पित्रोरस्थीनि श्राद्धादीन्यकरोत्तथा
॥४९॥प्रथमाब्दिकपर्यंतं कार्यं तत्राकरोच्च सः ॥
स्थित्वाब्दं स मुनेः पुत्र एको जांगलसंज्ञकः
॥५॥आब्दिकांते दिने विप्रो रात्रौ स्वप्ने विलोक्य तु ॥
स्वमातरं च पितरं शंखचक्रगदाधरौ
॥५१॥गरुडोपरि संविष्टौ पद्ममालाविभूषितौ ॥
शोभितौ तुलसीदाम्ना स्फुरन्मकरकुंडलौ
॥५२॥कौस्तुभालंकृतोरस्कौ पीतांबरविराजितौ ॥
एवं दृष्ट्वा मुनिसुतो जांगलः सुप्रसन्नधीः
॥५३॥स्वाश्रमं पुनरागत्य सुखेन न्यवसद्द्विजाः ॥
स्वप्नदृष्टं च वृत्तांतं मातापित्रोः स जांगलः
॥५४॥तेभ्यो न्यवेदयत्सर्वं ब्राह्मणेभ्योऽतिहर्षितः ॥
श्रुत्वा ते मुनयो वृत्तमासन्संप्रीतमानसाः
॥५५॥अथ राजानमालोक्य सर्वे तेऽपि महर्षयः ॥
अवदन्कुपिता विप्राः शपंतः शंकरं नृपम्
॥५६॥पांड्यभूप महामूर्ख क्रौर्याद्ब्राह्मणघातक ॥
स्त्रीहत्या ब्रह्महत्या च कृता यस्मात्त्वयाधुना
॥५७॥अतः शरीरसंत्यागं कुरु त्वं हव्यवाहने ॥
नोचेत्तव न शुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तशतैरपि
॥५८॥त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भवेत् ॥
अस्मत्सकाशाद्गच्छ त्वं पांड्यानां कुलपांसन
॥५९॥इत्युक्तो मुनिभिः पांड्यः शंकरो द्विजपुंगवाः ॥
तथास्तु देहसंत्यागं करिष्ये हव्यवाहने
॥६०॥ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं भवतां सन्निधावहम् ॥
अनुग्रहं मे कुर्वंतु भवंतो मुनिसत्तमाः
॥६१॥तथा शरीर संत्यागात्पातकं मे लयं व्रजेत् ॥
एवमुक्त्वा मुनीन्सर्वाञ्च्छंकरः पांड्यभूपतिः
॥६२॥स्वान्मंत्रिणः समाहूय बभाषे वचनं त्विदम् ॥
भो मंत्रिणो ब्रह्महत्या मयाऽकार्यविचारतः
॥६३॥स्त्रीहत्या च तथा क्रूरा महानरकदायिनी ॥
एतत्पातकशुद्ध्यर्थं मुनीनां वचनादहम्
॥६४॥प्रदीप्ते ऽग्नौ महाज्वाले परित्यक्ष्ये कलेवरम् ॥
काष्ठान्यानयत क्षिप्रं तैरग्निश्च समिध्यताम्
॥६५॥मम पुत्रं च सुरुचिं राज्ये स्थापयताचिरात् ॥
मा शोकं कुरुतामात्या दैवतं दुरतिक्रमम्
॥६६॥इतीरिता नृपतिना मंत्रिणो रुरुदुस्तदा ॥
पांड्यनाथ महाराज रिपूणामपि वत्सल
॥६७॥वयं हि भवता नित्यं पुत्रवत्परिपालिताः ॥
त्वां विना न प्रवेक्ष्याम पुरीं देवपुरोपमाम्
॥६८॥हव्यवाहं प्रवेक्ष्यामो महा काष्ठसमेधितम् ॥
तेषां प्रलपितं श्रुत्वा पांड्य शंकरभूपतिः ॥
प्रोवाच मंत्रिणः सर्वान्वचनं सांत्वपूर्वकम्
॥६९॥शंकर उवाच
किं करिष्यथ भोऽमात्या महापातकिना मया
॥७०॥सिंहासनं समारुह्य न कर्तुं युज्यते बत ॥
चतुरर्णवपर्यंतधरापालनमंजसा
॥७१॥मत्पुत्रं सुरुचिं शीघ्रमतः स्थापयतासने ॥
काष्ठान्यानयत क्षिप्रं प्रवेष्टुं हव्यवाहनम्
॥७२॥मम मंत्रिवरा यूयं विलंबं त्यजताधुना ॥
इत्युक्ता मंत्रिणः काष्ठं समानिन्युः क्षणेन ते
॥७३॥अग्निं प्रज्वलितं काष्ठैर्दृष्ट्वा शंकरभूपतिः ॥
स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा मुनीनां संनिधौ तदा
॥७४॥अग्निं प्रदक्षिणीकृत्य तान्मुनीनपि सत्वरम् ॥
अग्निं मुनीन्नमस्कृत्य ध्यात्वा देवमुमापतिम्
॥७५॥अग्नौ पतितुमारेभे धैर्यमालंब्य भूपतिः ॥
तस्मिन्नवसरे विप्रा मुनीनामपि शृण्वताम्
॥७६॥अशरीरा समुदभूद्वाणी भैरवनादिनी ॥
भोः शंकर महीपाल मानलं प्रविशाधुना
॥७७॥ब्रह्महत्यानिमित्तं ते भयं मा भून्महामते ॥
तवोपदेशं वक्ष्यामि रहस्यं वेदसंमितम्
॥७८॥शृणुष्वावहितो राजन्मदुक्तं क्रियतां त्वया ॥
दक्षिणांबुनिधेस्तीरे गंधमादनपर्वते
॥७९॥रामसेतौ महापुण्ये महापातकनाशने ॥
रामप्रतिष्ठितं लिगं रामनाथं महेश्वरम्
॥८०॥सेवस्व वर्षमेकं त्वं त्रिकालं भक्तिपूर्वकम् ॥
प्रदक्षिणप्रक्रमणं नमस्कारं च वै कुरु
॥८१॥महाभिषेकः क्रियतां रामनाथस्य वै त्वया ॥
नैवेद्यं विविधं राजन्क्रियतां च दिनेदिने
॥८२॥चन्दनागरुकर्पूरै रामलिंगं प्रपूजय ॥
भारद्वयेन गव्येन ह्याज्येन त्वभिषेचय
॥८३॥प्रत्यहं च गवां क्षीरैर्द्विभारपरिसंमितैः ॥
मधुद्रोणेन तल्लिंगं प्रत्यहं स्नापय प्रभोः
॥८४॥प्रत्यहं पायसान्नेन नैवेद्यं कुरु भूपते ॥
प्रत्यहं तिलतैलेन दीपाराधनमाचर
॥८५॥एतेन तव राजेंद्र रामनाथस्य शूलिनः ॥
स्त्रीहत्य्रा ब्रह्महत्या च तत्क्षणादेव नश्यतः
॥८६॥दर्शनाद्रामनाथस्य भ्रूणहत्याशतानि च ॥
अयुतं ब्रह्महत्यानां सुरापानायुतं तथा
॥८७॥स्वर्णस्तेयायुतं राजन्गुरुस्त्रीगमनायुतम् ॥
एतत्संसर्गदोषाश्च विनश्यंति क्षणाद्विभो
॥८८॥महापातकतुल्यानि यानि पापानि संति वै ॥
तानि सर्वाणि नश्यंति रामनाथस्य सेवया
॥८९॥महती रामनाथस्य सेवा लभ्येत चेन्नृणाम् ॥
किं गंगया च गयया प्रयागेणाध्वरेण वा
॥९०॥तद्गच्छ रामसेतुं त्वं रामनाथं भजानिशम् ॥
विलंबं मा कुरु विभो गमने च त्वरां कुरु
॥९१॥इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी ॥
तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे त्वरयंति स्म भूपतिम्
॥९२॥गच्छ शीघं महाराज रामसेतुं विमुक्तिदम् ॥
रामनाथस्य माहात्म्यमज्ञात्वास्माभिरीरितम्
॥९३॥देहत्यागं कुरुष्वेति वह्नौ प्रज्वलितेऽधुना ॥
अनुज्ञातो मुनिवरैरिति राजा स शंकरः
॥९४॥चतुरंगबलं पुर्यां प्रापयित्वा त्वरान्वितः ॥
नमस्कृत्य मुनीन्सर्वान्प्रहृष्टेनांतरात्मना
॥९५॥वृतः कतिपयैः सैन्यैः समादाय धनं बहु ॥
रामनाथस्य सेवार्थमयासीद्गंधमादनम्
॥९६॥उवास वर्षमेकं च रामसेतौ विशुद्धिदे ॥
एकभुक्तो जितक्रोधो विजितेंद्रियसंचयः
॥९७॥त्रिसंध्यं रामनाथं च सेवमानः सभक्तिकम् ॥
प्रददौ रामनाथाय दशभारं धनं मुदा
॥९८॥प्रत्यहं रामनाथस्य महापूजामकारयत् ॥
अकरोच्च धनुष्कोटौ प्रत्यहं भक्तिपूर्वकम्
॥९९॥स्नानं प्रतिदिनं चान्नं ब्राह्मणेभ्य ददौ मुदा ॥
अशरीरावचःप्रोक्तमखिलं पूजनं तथा
॥१००॥एवं कृतवतस्तस्य वर्षमेकं गतं द्विजाः ॥
वर्षांते स शुचिर्भूत्वा शंकरस्तुष्टमानसः ॥
तुष्टाव परमेशानं रामनाथं घृणानिधिम्
॥१॥शंकर उवाच
नमामि रुद्रमीशानं रामनाथमुमापतिम्
॥२॥पाहि मां कृपया देव ब्रह्महत्यां दहाशु मे ॥
त्रिपुरघ्न महादेव कालकूटविषादन
॥३॥रक्ष मां त्वं दयासिंधो स्त्रीहत्यां मे विमोचय ॥
गंगाधर विरूपाक्ष रामनाथ त्रिलोचन
॥४॥मां पालय कृपादृष्ट्या छिन्धि मत्पातकं विभो ॥
कामारे कामसंदायिन्भक्तानां राघवेश्वर
॥५॥कटाक्षं पातय मयि शुद्धं मां कुरु धूर्जटे ॥
मार्कंडेयभयत्राण मृत्युंजय शिवाव्यय
॥६॥नमस्ते गिरिजार्धाय निष्पापं कुरु मां सदा ॥
रुद्राक्षमालाभरण चन्द्रशेखर शंकर
॥७॥वेदोक्तसम्यगाचारयोग्यं मां कुरु ते नमः ॥
सूर्यदंतभिदे तुभ्यं भारतीनासिकाच्छिदे
॥८॥रामेश्वराय देवाय नमो मे शुद्धिदो भव ॥
आनंदं सच्चिदानंदं रामनाथं वृषध्वजम्
॥९॥भूयोभूयो नमस्यामि पातकं मे विनश्यतु ॥
भक्त्यैवं स्तुवतस्तस्य रामनाथं महेश्वरम्
॥११०॥निर्जगाम मुखाद्राज्ञो ब्रह्महत्यातिभीषणा ॥
नीलवस्त्रधरा क्रूरा महारक्तशिरोरुहा
॥११॥तां ब्रह्महत्यां बीभत्सां नृपवक्त्राद्विनिर्गताम् ॥
निजघान त्रिशूलेन भैरवो रुद्रशासनात्
॥१२॥हतायां ब्रह्महत्यायां भैरवेण शिवाज्ञया ॥
रामनाथो नृपं प्राह स्तुत्या तस्य प्रसन्नधीः
॥१३॥श्रीरामनाथ उवाच
पांड्यभूप महाराज स्तोत्रेणानेन तेऽनघ ॥
प्रसन्नोऽहं वरं दास्ये तुभ्यं वरय चेप्सितम्
॥१४॥स्त्रीहत्याब्रह्महत्याभ्यां यस्ते दोषः स निर्गतः ॥
शुद्धो विधूतपापोऽसि राज्यं पालय पूर्ववत्
॥१५॥ये मामत्र निषेवंते भक्तियुक्तेन चेतसा ॥
नाशयामि नृणां तेषां ब्रह्महत्यायुतान्यपि
॥१६॥सुरापानायुतं भूप गुरुस्त्रीगमनायुतम् ॥
स्वर्णस्तेयायुतमपि तत्संसर्गायुतं तथा
॥१७॥अन्यान्यपि च पापानि नाशयामि न संशयः ॥
मत्सेविनो नरा राजन्न भूयः संसरंति ते
॥१८॥किं तु सायुज्यरूपां मे मुक्तिं यास्यन्त्यसंशयम् ॥
स्तुवंत्यनेन स्तोत्रेण ये मां भक्तिपुरःसरम्
॥१९॥नाशयाम्यहमेतेषां महापातकसंचयम् ॥
प्रीतोऽहं तव भक्त्या च स्तोत्रेण मनुजेश्वर
॥१२०॥यथेष्टं प्रार्थय वरं मत्तस्त्वं वरदान्नृप ॥
एवमुक्तः शिवेनाथ शंकरो नृपपुंगवः ॥
रामनाथं बभाषे तं शंकरं करुणानिधिम्
॥२१॥नृप उवाच
तव संदर्शनेनाहं कृतार्थोऽस्मि महेश्वर
॥२२॥इतः परं प्रार्थनीयं मम नास्त्यधुनाधिकम् ॥
मृकण्डुसुतसंतापहारि पादयुगं तव
॥२३॥दृष्टं मया महादेव नातः प्रार्थ्यं विभोस्ति वै ॥
त्वत्पादपद्मयुगुले निश्चला भक्तिरस्तु मे
॥२४॥न पुनर्जन्म मे भूयान्मातॄणामुदरेऽशुचौ ॥
ये मत्कृतमिदं स्तोत्रं कीर्तयंति तव प्रभो ॥
ते नराः पापनिर्मुक्तास्त्वत्सेवाफलमाप्नुयुः
॥२५॥श्रीसूत उवाच
तथास्त्वित्यनुगृह्यैनं रामनाथो द्विजोत्तमाः
॥२६॥नीलकण्ठो विरूपाक्षो लिंगरूपे तिरोहितः ॥
राजापि रामनाथेन विहितानुग्रहस्ततः
॥२७॥रामनाथं नमस्कृत्य कृतार्थेनांतरात्मना ॥
स सेनासंवृतः प्रीतः प्रययावात्मनः पुरीम्
॥२८॥वृत्तांतमेतमवदन्मुनीनां वनवासिनाम् ॥
तेभ्यषिंचन्नृपं राज्ये मुनयः प्रीतमानसाः
॥२९॥पुत्रदारयुतो राजा प्राप्य राज्यमकण्टकम् ॥
मंत्रिभिः सहितो विप्रा ररक्ष पृथिवीं चिरम्
॥१३०॥ततोंतकाले संप्राप्ते ध्यायन्रामेश्वरं शिवम् ॥
देहांते रामनाथस्य सायुज्यं प्रययौ शुभम्
॥३१॥एवं वः कथितं विप्रा रामनाथस्य वैभवम् ॥
चरितं पुण्यमाख्यानं शंकराख्य नृपस्य च
॥३२॥शृण्वन्पठन्वा मनुजस्त्विममध्यायमादरात् ॥
सर्वपापविनिर्मुक्तो रामनाथं समश्नुते
॥१३३॥इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां तृतीये ब्रह्मखण्डे सेतुमाहात्म्ये रामनाथप्रशंसायां शाकल्यदुर्मरणदोषशांतिपूर्वक शंकरस्त्रीहत्याब्रह्महत्यादोषशांतिवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४८ ॥