देवस्तुतिवर्णनम्
सनत्कुमार उवाच
अथ ब्रह्मादयो देवा मुनयश्चाखिलास्तथा ।
तुष्टुवुर्देवदेवेशं वाग्भिरिष्टाभिरानताः
॥१॥देवा ऊचुः
देवदेव महादेव शरणागतवत्सल ।
साधुसौख्यप्रदस्त्वं हि सर्वदा भक्तदुःखहा
॥२॥त्वं महाद्भुतसल्लीलो भक्तिगम्यो दुरासदः ।
दुराराध्योऽसतां नाथ प्रसन्नस्सर्वदा भव ।
वेदोऽपि महिमानं ते न जानाति हि तत्त्वतः ।
यथामति महात्मानस्सर्वे गायंति सद्यशः
॥४॥माहात्म्यमतिगूढं ते सहस्रवदनादयः ।
सदा गायंति सुप्रीत्या पुनंति स्वगिरं हि ते
॥५॥कृपया तव देवेश ब्रह्मज्ञानी भवेज्जडः ।
भक्तिगम्यस्सदा त्वं वा इति वेदा ब्रुवंति हि
॥६॥त्वं वै दीनदयालुश्च सर्वत्र व्यापकस्सदा ।
आविर्भवसि सद्भक्त्या निर्विकारस्सतां गतिः
॥७॥भक्त्यैव ते महेशान बहवस्सिद्धिमागताः ।
इह सर्वसुखं भुक्त्वा दुःखिता निर्विकारतः ।
पुरा यदुपतिर्भक्तो दाशार्हस्सिद्धिमागतः ।
कलावती च तत्पत्नी भक्त्यैव परमां प्रभो
॥९॥तथा मित्रसहो राजा मदयंती च तत्प्रिया ।
भक्त्यैव तव देवेश कैवल्यं परमं ययौ
॥१०॥सौमिनी नाम तनया कैकेयाग्रभुवस्तथा ।
तव भक्त्या सुखं प्राप परं सद्योगिदुर्लभम्
॥११॥विमर्षणो नृपवरस्सप्तजन्मावधि प्रभो ।
भुक्त्वा भोगांश्च विविधांस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम्
॥१२॥चन्द्रसेनो नृपवरस्त्वद्भक्त्या सर्वभोगभुक् ।
दुःखमुक्तः सुखं प्राप परमत्र परत्र च
॥१३॥गोपीपुत्रः श्रीकरस्ते भक्त्या भुक्त्वेह सद्गतिम् ।
परं सुखं महावीरशिष्यः प्राप परत्र वै
॥१४॥त्वं सत्यरथभूजानेर्दुःखहर्ता गतिप्रदः ।
धर्मगुप्तं राजपुत्रमतार्षीस्सुखिनं त्विह
॥१५॥तथा शुचिव्रतं विप्रमदरिद्रं महाप्रभो ।
त्वद्भक्तिवर्तिनं मात्रा ज्ञानिनं कृपयाऽकरोः
॥१६॥चित्रवर्मा नृपवरस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम् ।
इह लोके सदा भुक्त्वा भोगानमरदुर्लभान्
॥१७॥चन्द्रांगदो राजपुत्रस्सीमंतिन्या स्त्रिया सह ।
विहाय सकलं दुःखं सुखी प्राप महागतिम्
॥१८॥द्विजो मंदरनामापि वेश्यागामी खलोऽधमः ।
त्वद्भक्तः शिव संपूज्य तया सह गतिं गतः
॥१९॥भद्रायुस्ते नृपसुतस्सुखमाप गतव्यथः ।
त्वद्भक्तकृपया मात्रा गतिं च परमां प्रभो
॥२०॥सर्वस्त्रीभोगनिरतो दुर्जनस्तव सेवया ।
विमुक्तोऽभूदपि सदा भक्ष्यभोजी महेश्वर
॥२१॥शंबरश्शंकरे भक्तश्चिताभस्मधरस्सदा ।
नियमाद्भस्मनश्शंभो स्वस्त्रिया ते पुरं गतः
॥२२॥भद्रसेनस्य तनयस्तथा मंत्रिसुतः प्रभो ।
सुधर्मशुभकर्माणौ सदा रुद्राक्षधारिणौ
॥२३॥त्वत्कृपातश्च तौ मुक्तावास्तां भुक्तेह सत्सुखम् ।
पूर्वजन्मनि यौ कीशकुक्कुटौ रुद्रभूषणौ
॥२४॥पिंगला च महानन्दा वेश्ये द्वे तव भक्तितः ।
सद्गतिं प्रापतुर्नाथ भक्तोद्धारपरायण
॥२५॥शारदा विप्रतनया बालवैधव्यमागता ।
तव भक्तेः प्रभावात्तु पुत्रसौभा ग्यवत्यभूत्
॥२६॥बिन्दुगो द्विजमात्रो हि वेश्याभोगी च तत्प्रिया ।
वंचुका त्वद्यशः श्रुत्वा परमां गतिमाययौ
॥२७॥इत्यादि बहवस्सिद्धिं गता जीवास्तव प्रभो ।
भक्तिभावान्महेशान दीनबन्धो कृपालय
॥२८॥त्वं परः प्रकृतेर्ब्रह्म पुरुषात्परमेश्वर ।
निर्गुणस्त्रिगुणाधारो ब्रह्मविष्णुहरात्मकः
॥२९॥नानाकर्मकरो नित्यं निर्विकारोऽखिलेश्वरः ।
वयं ब्रह्मादयस्सर्वे तव दासा महेश्वर
॥३०॥प्रसन्नो भव देवेश रक्षास्मान्सर्वदा शिव ।
त्वत्प्रजाश्च वयं नाथ सदा त्वच्छरणं गताः
॥३१॥सनत्कुमार उवाच
इति स्तुत्वा च ते देवा ब्रह्माद्यास्समुनीश्वराः ।
तूष्णीं बभूवुर्हि तदा शिवांघ्रिद्वन्द्वचेतसः
॥३२॥अथ शंभुर्महेशानः श्रुत्वा देवस्तुतिं शुभाम् ।
दत्त्वा वरान्वरान्सद्यस्तत्रैवांतर्दधे प्रभुः
॥३३॥देवास्सर्वेऽपि मुदिता ब्रह्माद्या हतशत्रवः ।
स्वं स्वं धाम ययुः प्रीता गायंतः शिवसद्यशः
॥३४॥इदं परममाख्यानं जलंधरविमर्दनम् ।
महेशचरितं पुण्यं महाघौघविनाशनम्
॥३५॥देवस्तुतिरियं पुण्या सर्वपापप्रणाशिनी ।
सर्वसौख्यप्रदा नित्यं महेशानंददायिनी
॥३६॥यः पठेत्पाठयेद्वापि समाख्यानमिदं द्वयम् ।
भुक्त्वेह परं सौख्यं गाणपत्यमवाप्नुयात्
॥३७॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवस्तुतिवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः ॥ २५ ॥