सा च गत्वा हि संग्रामं सिंहनादं चकार ह
सनत्कुमार उवाच
सा च गत्वा हि संग्रामं सिंहनादं चकार ह ।
देव्याश्च तेन नादेन मूर्च्छामापुश्च दानवाः
॥१॥अट्टाट्टहासमशिवं चकार च पुनः पुनः ।
तदा पपौ च माध्वीकं ननर्त रणमूर्द्धनि
॥२॥उग्रदंष्ट्रा चोग्रदंडा कोटवी च पपौ मधु ।
अन्याश्च देव्यस्तत्राजौ ननृतुर्मधु संपपुः
॥३॥महान् कोलाहलो जातो गणदेवदले तदा ।
जहृषुर्बहुगर्जंतस्सर्वे सुरगणादयः
॥४॥दृष्ट्वा कालीं शंखचूडश्शीघ्रमाजौ समाययौ ।
दानवाश्च भयं प्राप्ता राजा तेभ्योऽभयं ददौ
॥५॥काली चिक्षेप वह्निं च प्रलयाग्निशिखोपमम् ।
राजा जघान तं शीघ्रं वैष्णवांकितलीलया
॥६॥नारायणास्त्रं सा देवी चिक्षेप तदुपर्यरम् ।
वृद्धिं जगाम तच्छस्त्रं दृष्ट्वा वामं च दानवम्
॥७॥तं दृष्ट्वा शंखचूडश्च प्रलयाग्निशिखोपमम् ।
पपात दंडवद्भूमौ प्रणनाम पुनःपुनः
॥८॥निवृत्तिं प्राप तच्छ्स्त्रं दृष्ट्वा नम्रं च दानवम् ।
ब्रह्मास्त्रमथ सा देवी चिक्षेप मंत्रपूर्वकम्
॥९॥तं दृष्ट्वा प्रज्ज्वलंतं च प्रणम्य भुवि संस्थितः ।
ब्रह्मास्त्रेण दानवेन्द्रो विनिवारं चकार ह
॥१०॥अथ क्रुद्धो दानवेन्द्रो धनुराकृष्य रंहसा ।
चिक्षेप दिव्यान्यस्त्राणि देव्यै वै मंत्रपूर्वकम्
॥११॥आहारं समरे चक्रे प्रसार्य मुखमायतम् ।
जगर्ज साट्टहासं च दानवा भयमाययुः
॥१२॥काल्यै चिक्षेप शक्तिं स शतयोजनमायताम् ।
देवी दिव्यास्त्रजालेन शतखंडं चकार सा
॥१३॥स च वैष्णवमस्त्रं च चिक्षेप चंडिकोपरि ।
माहेश्वरेण काली च विनिवारं चकार सा
॥१४॥एवं चिरतरं युद्धमन्योन्यं संबभूव ह ।
प्रेक्षका अभवन्सर्वे देवाश्च दानवा अपि
॥१५॥अथ कुद्धा महादेवी काली कालसमा रणे ।
जग्राह मन्त्रपूतं च शरं पाशुपतं रुषा
॥१६॥क्षेपात्पूर्वं तन्निषेद्धुं वाग्बभूवाशरीरिणी ।
न क्षिपास्त्रमिदं देवि शंखचूडाय वै रुषा
॥१७॥मृत्युः पाशुपतान्नास्त्यमोघादपि च चंडिके ।
शंखचूडस्य वीरस्योपायमन्यं विचारय
॥१८॥इत्याकर्ण्य भद्रकाली न चिक्षेप तदस्त्रकम् ।
शतलक्षं दानवानां जघास लीलया क्षुधा
॥१९॥अत्तुं जगाम वेगेन शंखचूडं भयंकरी ।
दिव्यास्त्रेण च रौद्रेण वारयामास दानवः
॥२०॥अथ क्रुद्धो दानवेन्द्रः खड्गं चिक्षेप सत्वरम् ।
ग्रीष्मसूर्योपमं तीक्ष्णधारमत्यंतभीकरम्
॥२१॥सा काली तं समालोक्यायांतं प्रज्वलितं रुषा ।
प्रसार्य मुखमाहारं चक्रे तस्य च पश्यतः
॥२२॥दिव्यान्यस्त्राणि चान्यानि चिच्छेद दानवेश्वरः ।
प्राप्तानि पूर्वतश्चक्रे शतखंडानि तानि च
॥२३॥पुनरत्तुं महादेवी वेगतस्तं जगाम ह ।
सर्वसिद्धेश्वरः श्रीमानंतर्धानं चकार सः
॥२४॥वेगेन मुष्टिना काली तमदृष्ट्वा च दानवम् ।
बभंज च रथं तस्य जघान किल सारथिम्
॥२५॥अथागत्य द्रुतं मायी चक्रं चिक्षेप वेगतः ।
भद्रकाल्यै शंखचूडः प्रलयाग्निशिखो पमम्
॥२६॥सा देवी तं तदा चक्रं वामहस्तेन लीलया ।
जग्राह स्वमुखेनैवाहारं चक्रे रुषा द्रुतम्
॥२७॥मुष्ट्या जघान तं देवी महाकोपेन वेगतः ।
बभ्राम दानवेन्द्रोपि क्षणं मूर्च्छामवाप सः
॥२८॥क्षणेन चेतनां प्राप्य स चोत्तस्थौ प्रतापवान् ।
न चक्रे बाहु युद्धं च मातृबुद्ध्या तया सह
॥२९॥गृहीत्वा दानवं देवी भ्रामयित्वा पुनःपुनः ।
ऊर्द्ध्वं च प्रापयामास महाकोपेन वेगतः
॥३०॥उत्पपात च वेगेन शंखचूडः प्रतापवान् ।
निपत्य च समुत्तस्था प्रणम्य भद्रकालिकाम्
॥३१॥रत्नेन्द्रसारनिर्माणविमानं सुमनो हरम् ।
आरुरोह स हृष्टात्मा न भ्रान्तोपि महारणे
॥३२॥दानवानां हि क्षतजं सा पपौ कालिका क्षुधा ।
एतस्मिन्नंतरे तत्र वाग्वभूवाशरीरिणी
॥३३॥लक्षं च दानवेन्द्राणामवशिष्टं रणेऽधुना ।
उद्धतं गुञ्जतां सार्द्धं ततस्त्वं भुंक्ष्व चेश्वरि
॥३४॥संग्रामे दानवेन्द्रं च हंतुं न कुरु मानसम् ।
अवध्योयं शंखचूडस्तव देवीति निश्चयम्
॥३५॥तच्छुत्वा वचनं देवी निःसृतं व्योममंडलात् ।
दानवानां बहूनां च मांसं च रुधिरं तथा
॥३६॥भुक्त्वा पीत्वा भद्रकाली शंकरांतिकमाययौ ।
उवाच रणवृत्तांतं पौर्वापर्येण सक्रमम्
॥३७॥इति श्रीशिवमहापुराणे द्वि० रुद्रसं०पं०युद्धखंडे शंखचूडवधे कालीयुद्धवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३८ ॥