vyāsabhujastaṃbhaḥ
vyāsa uvāca [ ||
śṛṇu sūta mahābuddhe yathā skaṃdena bhāṣitam ||
bhaviṣyaṃ mama tasyāgre kuṃbhayone mahāmate
||1||व्यास उवाच [ ॥
शृणु सूत महाबुद्धे यथा स्कंदेन भाषितम् ॥
भविष्यं मम तस्याग्रे कुंभयोने महामते
skaṃda uvāca
niśāmaya mahābhāga tvaṃ maitrāvaruṇe mune ||
pārāśaryo munivaro yathā mohamupaiṣyati
||2||निशामय महाभाग त्वं मैत्रावरुणे मुने ॥
पाराशर्यो मुनिवरो यथा मोहमुपैष्यति
vyasya vedānmahābuddhirnānā śākhā prabhedataḥ ||
aṣṭādaśapurāṇāni sūtādīnparipāṭhya ca
||3||व्यस्य वेदान्महाबुद्धिर्नाना शाखा प्रभेदतः ॥
अष्टादशपुराणानि सूतादीन्परिपाठ्य च
śrutismṛtipurāṇānāṃ rahasyaṃ yastvacīkarat ||
mahābhāratasaṃjñaṃ ca sarvalokamanoharam
||4||श्रुतिस्मृतिपुराणानां रहस्यं यस्त्वचीकरत् ॥
महाभारतसंज्ञं च सर्वलोकमनोहरम्
sarvapāpapraśamanaṃ sarvaśāṃtikaraṃ param ||
yasya śravaṇamātreṇa brahmahatyā vinaśyati
||5||सर्वपापप्रशमनं सर्वशांतिकरं परम् ॥
यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति
ekadā sa muniḥ śrīmānparyaṭanpṛthivītale ||
saṃprāpto naimiṣāraṇyaṃ yatra saṃti munīśvarāḥ
||6||एकदा स मुनिः श्रीमान्पर्यटन्पृथिवीतले ॥
संप्राप्तो नैमिषारण्यं यत्र संति मुनीश्वराः
aṣṭāśītisahasrāṇi śaunakādyāstapodhanāḥ ||
. tripuṃḍritamahābhālā lasadrudrākṣamālinaḥ
||7||अष्टाशीतिसहस्राणि शौनकाद्यास्तपोधनाः ॥
. त्रिपुंड्रितमहाभाला लसद्रुद्राक्षमालिनः
vibhūtidhāriṇo bhaktyā rudrasūktajapapriyān ||
liṃgārādhanasaṃsaktāñchivanāmakṛtādarān
||8||विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् ॥
लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्
eka eva hi viśveśo muktido nānya eva hi ||
iti bruvāṇānsatataṃ pariniścitamānasān
||9||एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि ॥
इति ब्रुवाणान्सततं परिनिश्चितमानसान्
vilokya sa munirvyāsastāsarvāngiriśātmanaḥ ||
utkṣipya tarjanīmuccaiḥ provācedaṃ vacaḥ punaḥ
||10||विलोक्य स मुनिर्व्यासस्तासर्वान्गिरिशात्मनः ॥
उत्क्षिप्य तर्जनीमुच्चैः प्रोवाचेदं वचः पुनः
parinirmathya vāgjālaṃ suniścityāsakṛdbahu ||
idamekaṃ parijñātaṃ sevyaḥ sarveśvaro hariḥ
||11||परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु ॥
इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः
vede rāmāyaṇe caiva purāṇeṣu ca bhārate ||
ādimadhyāvasāneṣu harireko'tra nāparaḥ
||12||वेदे रामायणे चैव पुराणेषु च भारते ॥
आदिमध्यावसानेषु हरिरेकोऽत्र नापरः
satyaṃ satyaṃ trisatyaṃ punaḥ satyaṃ na mṛṣā punaḥ ||
na vedādaparaṃ śāstraṃ na devocyutataḥ paraḥ
||13||सत्यं सत्यं त्रिसत्यं पुनः सत्यं न मृषा पुनः ॥
न वेदादपरं शास्त्रं न देवोच्युततः परः
lakṣmīśaḥ sarvado nānyo lakṣmīśopyapavargadaḥ ||
eka eva hi lakṣmīśastato dhyeyo na cāparaḥ
||14||लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः ॥
एक एव हि लक्ष्मीशस्ततो ध्येयो न चापरः
bhuktermukterihānyatra nānyo dātā janārdanāt ||
tasmāccaturbhujo nityaṃ sevanīyaḥ sukhepsubhiḥ
||15||भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात् ॥
तस्माच्चतुर्भुजो नित्यं सेवनीयः सुखेप्सुभिः
vihāya keśavādanyaṃ ye sevaṃtelpamedhasaḥ ||
saṃsāracakre gahane te viśaṃti punaḥpunaḥ
||16||विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः ॥
संसारचक्रे गहने ते विशंति पुनःपुनः
eka eva hi sarveśo hṛṣīkeśaḥ parātparaḥ ||
taṃ sevamānaḥ satataṃ sevyastrijagatāṃ bhavet
||17||एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः ॥
तं सेवमानः सततं सेव्यस्त्रिजगतां भवेत्
eko dharmaprado viṣṇustveko bahvarthado hariḥ ||
ekaḥ kāmapradaścakrī tveko mokṣapradocyutaḥ
||18||एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः ॥
एकः कामप्रदश्चक्री त्वेको मोक्षप्रदोच्युतः
śārṅgiṇaṃ ye parityajya devamanyamupāsate ||
te sadbhiśca bahiṣkāryā vedahīnā yathā dvijāḥ
||19||शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते ॥
ते सद्भिश्च बहिष्कार्या वेदहीना यथा द्विजाः
śrutveti vākyaṃ vyāsasya naimiṣāraṇyavāsinaḥ ||
pravepamānahṛdayāḥ pariprocuridaṃ vacaḥ
||20||श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः ॥
प्रवेपमानहृदयाः परिप्रोचुरिदं वचः
ṛṣaya ūcuḥ
pārāśarya mune mānyastvamasmākaṃ mahāmate ||
yato vedāstvayā vyastāḥ purāṇānyapi vetti yat
||21||पाराशर्य मुने मान्यस्त्वमस्माकं महामते ॥
यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्
yataśca kartā tvamasi mahato bhāratasya vai ||
dharmārthakāmamokṣāṇāṃ viniścayakṛto dhruvam
||22||यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै ॥
धर्मार्थकाममोक्षाणां विनिश्चयकृतो ध्रुवम्
tattvajñaḥ koparaścātra tvattaḥ satyavatīsuta ||
bhavatā yatpratijñātaṃ niścityokṣipyatarjanīm
||23||तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत ॥
भवता यत्प्रतिज्ञातं निश्चित्योक्षिप्यतर्जनीम्
asminmāṇavakāstatra pariśraddadhate nahi ||
pratijñā tasya vacasastava śraddhā bhavettadā
||24||अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि ॥
प्रतिज्ञा तस्य वचसस्तव श्रद्धा भवेत्तदा
yadā''naṃdavane śaṃbhoḥ pratijānāsi vai vacaḥ
||25||यदाऽऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः
gaccha vārāṇasīṃ vyāsa yatra viśveśvaraḥ svayam ||
na tatra yugadharmosti na ca lagnā vasuṃdharā
||26||गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् ॥
न तत्र युगधर्मोस्ति न च लग्ना वसुंधरा
iti śrutvā munirvyāsaḥ kiṃcitkupitavaddhṛdi ||
jagāma tūrṇaṃ sahitaḥ svaśiṣyairayutonmitaiḥ
||27||इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि ॥
जगाम तूर्णं सहितः स्वशिष्यैरयुतोन्मितैः
prāpya vārāṇasīṃ vyāsaḥ snātvā paṃcanade hrade ||
śrīmanmādhavamabhyarcya yayau pādodakaṃ tataḥ
||28||प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे ॥
श्रीमन्माधवमभ्यर्च्य ययौ पादोदकं ततः
tatra snānādikaṃ kṛtvā dṛṣṭvā caivādikeśavam ||
paṃcarātraṃ tataḥ kṛtvā vaiṣṇavairabhinaṃditaḥ
||29||तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम् ॥
पंचरात्रं ततः कृत्वा वैष्णवैरभिनंदितः
agrataḥ pṛṣṭhataḥ śaṃkhairvādyamānaiḥ pramoditaḥ ||
jayaviṣṇo hṛṣīkeśa goviṃda madhusūdana
||30||अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः ॥
जयविष्णो हृषीकेश गोविंद मधुसूदन
acyutānaṃtavaikuṃṭha mādhavopeṃdrakeśava ||
trivikrama gadāpāṇe śārṅgapāṇe janārdana
||31||अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव ॥
त्रिविक्रम गदापाणे शार्ङ्गपाणे जनार्दन
śrīvatsavakṣaḥ śrīkāṃta pītāṃbara murāṃtaka ||
kaiṭabhāre balidhvaṃsinkaṃsāre keśisūdana
||32||श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक ॥
कैटभारे बलिध्वंसिन्कंसारे केशिसूदन
nārāyaṇāsuraripo kṛṣṇa śaure caturbhuja ||
devakīhṛdayānaṃda yaśodānaṃdavardhana
||33||नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज ॥
देवकीहृदयानंद यशोदानंदवर्धन
puṃḍarīkākṣa daityāre dāmodara balapriya ||
balārātistuta hare vāsudeva vasuprada
||34||पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय ॥
बलारातिस्तुत हरे वासुदेव वसुप्रद
viṣvakcamūstārkṣya rathavanamālinnarottama ||
adhokṣaja kṣamādhāra padmanābha jaleśaya
||35||विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम ॥
अधोक्षज क्षमाधार पद्मनाभ जलेशय
nṛsiṃha yajñavārāha gopagopālavallabha ||
gopīpate guṇātīta garuḍadhvaja gotrabhṛt
||36||नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ ॥
गोपीपते गुणातीत गरुडध्वज गोत्रभृत्
jaya cāṇūramathana jaya trailokyarakṣaṇa ||
jayānādya jayānaṃda jaya nīlotpaladyute
||37||जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण ॥
जयानाद्य जयानंद जय नीलोत्पलद्युते
kaustubhodbhūṣitoraska pūtanādhātuśoṣaṇa ||
rakṣarakṣa jagadrakṣāmaṇe narakahāraka
||38||कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण ॥
रक्षरक्ष जगद्रक्षामणे नरकहारक
sahasraśīrṣapuruṣa puruhūta sukhaprada ||
yadbhūtaṃ yacca bhāvyaṃ vai tatraikaḥ puruṣo bhavān
||39||सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद ॥
यद्भूतं यच्च भाव्यं वै तत्रैकः पुरुषो भवान्
ityādi nāmamālābhiḥ saṃstuvanvanamālinam ||
svacchaṃdalīlayā gāyannṛtyaṃśca parayā mudā
||40||इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् ॥
स्वच्छंदलीलया गायन्नृत्यंश्च परया मुदा
vyāso viśveśabhavanaṃ samāyātaḥ suhṛṣṭavat ||
jñānavāpī purobhāge mahābhāgavataiḥ saha
||41||व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत् ॥
ज्ञानवापी पुरोभागे महाभागवतैः सह
virājamānasatkaṃṭhastulasīvaradāmabhiḥ ||
svayaṃ tāladharo jātaḥ svayaṃ jātaḥ sunartakaḥ
||42||विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः ॥
स्वयं तालधरो जातः स्वयं जातः सुनर्तकः
veṇuvādanatattvajñaḥ svayaṃ śrutidharobhavat ||
nṛtyaṃ parisamāpyetthaṃ vyāsaḥ satyavatīsutaḥ
||43||वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत् ॥
नृत्यं परिसमाप्येत्थं व्यासः सत्यवतीसुतः
punarūrdhvabhujaṃ kṛtvā dakṣiṇaṃ śiṣyamadhyagaḥ ||
punaḥ papāṭha tāneva ślokāngāyannivoccakaiḥ
||44||पुनरूर्ध्वभुजं कृत्वा दक्षिणं शिष्यमध्यगः ॥
पुनः पपाठ तानेव श्लोकान्गायन्निवोच्चकैः
parinirmathya vāgjālaṃ suniścityāsakṛdbahu ||
idamekaṃ parijñātaṃ sevyaḥ sarveśvaro hariḥ
||45||परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु ॥
इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः
ityādi ślokasaṃghātaṃ svapratijñā prabodhakam ||
yāvatpaṭhati sa vyāsaḥ savyamutkṣipya vai bhujam
||46||इत्यादि श्लोकसंघातं स्वप्रतिज्ञा प्रबोधकम् ॥
यावत्पठति स व्यासः सव्यमुत्क्षिप्य वै भुजम्
tastaṃbha tāvattadbāhuṃ sa śailādiḥ svalīlayā ||
vākstaṃbhaścāpi tasyāsīnmunervyāsasya sanmuneḥ
||47||तस्तंभ तावत्तद्बाहुं स शैलादिः स्वलीलया ॥
वाक्स्तंभश्चापि तस्यासीन्मुनेर्व्यासस्य सन्मुनेः
tato guptaṃ samāgamya viṣṇurvyāsamabhāṣata ||
aparāddhaṃ mahaccātra bhavatā vyāsa niścitam
||48||ततो गुप्तं समागम्य विष्णुर्व्यासमभाषत ॥
अपराद्धं महच्चात्र भवता व्यास निश्चितम्
tavaitadaparādhena bhītirmepi mahattarā ||
eka eva hi viśveśo dvitīyo nāsti kaścana
||49||तवैतदपराधेन भीतिर्मेपि महत्तरा ॥
एक एव हि विश्वेशो द्वितीयो नास्ति कश्चन
tatprasādādahaṃ cakrī lakṣmīśastatprabhāvataḥ ||
trailokyarakṣāsāmarthyaṃ dattaṃ tenaiva śaṃbhunā
||50||तत्प्रसादादहं चक्री लक्ष्मीशस्तत्प्रभावतः ॥
त्रैलोक्यरक्षासामर्थ्यं दत्तं तेनैव शंभुना
tadbhaktyā paramaiśvaryaṃ mayā labdhaṃ varāttataḥ ||
idānīṃ stuhi taṃ śaṃbhuṃ yadi me śubhamicchasi
||51||तद्भक्त्या परमैश्वर्यं मया लब्धं वरात्ततः ॥
इदानीं स्तुहि तं शंभुं यदि मे शुभमिच्छसि
anyadāpi na vai kāryā bhavatā śemuṣīdṛśī ||
pārāśarya iti śrutvā saṃjñayā vyājahāra ha
||52||अन्यदापि न वै कार्या भवता शेमुषीदृशी ॥
पाराशर्य इति श्रुत्वा संज्ञया व्याजहार ह
bhujastaṃbhaḥ kṛtastena naṃdinā dṛṣṭimātrataḥ ||
vākstaṃbhastadbhayājjātaḥ spṛśa me kaṃṭhakaṃdalīm
||53||भुजस्तंभः कृतस्तेन नंदिना दृष्टिमात्रतः ॥
वाक्स्तंभस्तद्भयाज्जातः स्पृश मे कंठकंदलीम्
yathā stotuṃ bhavānīśa prabhavābhi bhavāṃtakama ||
saṃspṛśya viṣṇustatkaṃṭhaṃ guptameva jagāma ha
||54||यथा स्तोतुं भवानीश प्रभवाभि भवांतकम ॥
संस्पृश्य विष्णुस्तत्कंठं गुप्तमेव जगाम ह
tataḥ satyavatīsūnustathā staṃbhitadorlataḥ ||
prārabdhavānmaheśānaṃ parituṣṭotumudāradhīḥ
||55||ततः सत्यवतीसूनुस्तथा स्तंभितदोर्लतः ॥
प्रारब्धवान्महेशानं परितुष्टोतुमुदारधीः
vyāsa uvāca
eko rudro na dvitīyo yatastadbrahmaivaikaṃ neha nānāsti kiṃcit ||
yadyapyanyaḥ kopi vā kutracidvā vyācaṣṭāṃ tadyasya śaktirmadagre
||26||एको रुद्रो न द्वितीयो यतस्तद्ब्रह्मैवैकं नेह नानास्ति किंचित् ॥
यद्यप्यन्यः कोपि वा कुत्रचिद्वा व्याचष्टां तद्यस्य शक्तिर्मदग्रे
yaḥ kṣīrābdhermaṃdarāghātajāto jvālāmālī kālakūṭoti bhīmaḥ ||
taṃ soḍhuṃ vā ko paro'bhūnmaheśādyatkīlābhiḥ kṛṣṇatāmāpa viṣṇuḥ
||57||यः क्षीराब्धेर्मंदराघातजातो ज्वालामाली कालकूटोति भीमः ॥
तं सोढुं वा को परोऽभून्महेशाद्यत्कीलाभिः कृष्णतामाप विष्णुः
yadvāṇobhūcchrīpatiryasya yaṃtā lokeśo yatsyaṃdanaṃ bhūḥ samastā ||
vāhā vedā yasya yeneṣupātāddagdhā grāmāstraipurāstatsamaḥ kaḥ
||58||यद्वाणोभूच्छ्रीपतिर्यस्य यंता लोकेशो यत्स्यंदनं भूः समस्ता ॥
वाहा वेदा यस्य येनेषुपाताद्दग्धा ग्रामास्त्रैपुरास्तत्समः कः
yaṃ kadarpo vīkṣamāṇaḥ samānaṃ devairanyairbhasmajātaḥ svayaṃ hi ||
pauṣpairbāṇaiḥ sarvaviśvaikajetā ko vā stutyaḥ kāmajetustatonyaḥ
||59||यं कदर्पो वीक्षमाणः समानं देवैरन्यैर्भस्मजातः स्वयं हि ॥
पौष्पैर्बाणैः सर्वविश्वैकजेता को वा स्तुत्यः कामजेतुस्ततोन्यः
yaṃ vai vedo veda no naiva viṣṇurnovā vedhā no mano naiva vāṇī ||
taṃ deveśaṃ mādṛśaḥ kolpamedhā yāthātmyādvai vettyaho viśvanātham
||60||यं वै वेदो वेद नो नैव विष्णुर्नोवा वेधा नो मनो नैव वाणी ॥
तं देवेशं मादृशः कोल्पमेधा याथात्म्याद्वै वेत्त्यहो विश्वनाथम्
yasminsarvaṃ yastu sarvatra sarvo yo vai kartā yo'vitā yo'pahartā ||
no yasyādiryaḥ samastādireko no yasyāṃto yoṃtakṛttaṃ natosmi
||61||यस्मिन्सर्वं यस्तु सर्वत्र सर्वो यो वै कर्ता योऽविता योऽपहर्ता ॥
नो यस्यादिर्यः समस्तादिरेको नो यस्यांतो योंतकृत्तं नतोस्मि
yasyaikākhyā vājimedhena tulyā yasyā na tyā caikayālpeṃdralakṣmīḥ ||
yasya stutyā labhyate satyaloko yasyārcāto mokṣalakṣmīradūrā
||62||यस्यैकाख्या वाजिमेधेन तुल्या यस्या न त्या चैकयाल्पेंद्रलक्ष्मीः ॥
यस्य स्तुत्या लभ्यते सत्यलोको यस्यार्चातो मोक्षलक्ष्मीरदूरा
nānyaṃ devaṃ vedmyahaṃ śrīmaheśānnānyaṃ devaṃ staumi śaṃbhorṛte'ham ||
nānyaṃ devaṃ vā namāmi trinetrātsatyaṃ satyaṃ satyametanmṛṣā na
||63||नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोर्ऋतेऽहम् ॥
नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न
itthaṃ yāvatstauti śaṃbhuṃ maharṣistāvannaṃdī śāṃbhavāddṛkprasādāt ||
taddoḥ staṃbhaṃ tyaktavāṃścābabhāṣe smāyaṃsmāyaṃ brāhmaṇebhyo namo vaḥ
||64||इत्थं यावत्स्तौति शंभुं महर्षिस्तावन्नंदी शांभवाद्दृक्प्रसादात् ॥
तद्दोः स्तंभं त्यक्तवांश्चाबभाषे स्मायंस्मायं ब्राह्मणेभ्यो नमो वः
naṃdikeśvara uvāca
idaṃ stavaṃ mahāpuṇyaṃ vyāsa te parikīrtitam ||
yaḥ paṭhiṣyati medhāvī tasya tuṣyati śaṃkaraḥ
||65||इदं स्तवं महापुण्यं व्यास ते परिकीर्तितम् ॥
यः पठिष्यति मेधावी तस्य तुष्यति शंकरः
vyāsāṣṭakamidaṃ prātaḥ paṭhitavyaṃ prayatnataḥ ||
duḥsvapnapāpaśamanaṃ śivasānnidhyakārakam
||66||व्यासाष्टकमिदं प्रातः पठितव्यं प्रयत्नतः ॥
दुःस्वप्नपापशमनं शिवसान्निध्यकारकम्
mātṛhā pitṛhā vāpi goghno bālaghra eva vā ||
surāpī svarṇahṛdvāpi niṣpāpo syāḥ stuterjapāt
||67||मातृहा पितृहा वापि गोघ्नो बालघ्र एव वा ॥
सुरापी स्वर्णहृद्वापि निष्पापो स्याः स्तुतेर्जपात्
skaṃda uvāca
pārāśaryastadārabhya śaṃbhubhaktiparobhavat ||
liṃgaṃ vyāseśvaraṃ sthāpya ghaṃṭākarṇa hradāgrataḥ
||68||पाराशर्यस्तदारभ्य शंभुभक्तिपरोभवत् ॥
लिंगं व्यासेश्वरं स्थाप्य घंटाकर्ण ह्रदाग्रतः
vibhūtibhūṣaṇo nityaṃ nityarudrākṣabhūṣaṇaḥ ||
rudrasūktaparo nityaṃ nityaṃ liṃgārcakobhavat
||69||विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः ॥
रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्
sa kṛtvā kṣetrasaṃnyāsaṃ tyajennādyāpi kāśikām ||
tattvaṃ kṣetrasya vijñāya nirvāṇapadadāyinaḥ
||70||स कृत्वा क्षेत्रसंन्यासं त्यजेन्नाद्यापि काशिकाम् ॥
तत्त्वं क्षेत्रस्य विज्ञाय निर्वाणपददायिनः
ghaṃṭākarṇahrade snātvā dṛṣṭvā vyāseśvaraṃ naraḥ ||
yatrakutra mṛto vāpi vārāṇasyāṃ mṛto bhavet
||71||घंटाकर्णह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं नरः ॥
यत्रकुत्र मृतो वापि वाराणस्यां मृतो भवेत्
kāśyāṃ vyāseśvaraṃ liṃgaṃ pūjayitvā narottamaḥ ||
na jñānādbhraśyate kvāpi pātakairnābhibhūyate
||72||काश्यां व्यासेश्वरं लिंगं पूजयित्वा नरोत्तमः ॥
न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि पातकैर्नाभिभूयते
vyāseśvarasya ye bhaktā na teṣāṃ kalikālataḥ ||
na pāpato bhayaṃ kvāpi na ca kṣetropasargataḥ
||73||व्यासेश्वरस्य ये भक्ता न तेषां कलिकालतः ॥
न पापतो भयं क्वापि न च क्षेत्रोपसर्गतः
vyāseśvaraḥ prayatnena draṣṭavyaḥ kāśivāsibhiḥ ||
ghaṃṭākarṇakṛtasnānaiḥ kṣetrapātakabhīrubhiḥ
||74||व्यासेश्वरः प्रयत्नेन द्रष्टव्यः काशिवासिभिः ॥
घंटाकर्णकृतस्नानैः क्षेत्रपातकभीरुभिः
iti śrīskāṃde mahāpurāṇa ekāśīti sāhasryāṃ saṃhitāyāṃ caturthe kāśīkhaṃḍa uttarārdhe vyāsabhujastaṃbhonāma paṃcanavatitamo'dhyāyaḥ || 95 ||