śrīviṣṇunā devebhyo varapradānam
sūta uvāca
te gatvā devadeveśaṃ ramānāthaṃ jagadgurum |
viṣṇuṃ kamalapatrākṣaṃ dadṛśuḥ prabhayānvitam
||1||ते गत्वा देवदेवेशं रमानाथं जगद्गुरुम् ।
विष्णुं कमलपत्राक्षं ददृशुः प्रभयान्वितम्
stotreṇa tuṣṭuvurbhaktyā gadgadasvarasatkṛtāḥ |
devā ūcuḥ |
jaya viṣṇo rameśādya mahāpuruṣa pūrvaja
||2||स्तोत्रेण तुष्टुवुर्भक्त्या गद्गदस्वरसत्कृताः ।
देवा ऊचुः ।
जय विष्णो रमेशाद्य महापुरुष पूर्वज
daityāre kāmajanaka sarvakāmaphalaprada |
mahāvarāha govinda mahāyajñasvarūpaka
||3||दैत्यारे कामजनक सर्वकामफलप्रद ।
महावराह गोविन्द महायज्ञस्वरूपक
mahāviṣṇo dhruveśādya jagadutpattikāraṇa |
matsyāvatāre vedānāmuddhārādhārarūpaka
||4||महाविष्णो ध्रुवेशाद्य जगदुत्पत्तिकारण ।
मत्स्यावतारे वेदानामुद्धाराधाररूपक
satyavrata dharādhīśa matsyarūpāya te namaḥ |
jayākūpāra daityāre surakāryasamarpaka
||5||सत्यव्रत धराधीश मत्स्यरूपाय ते नमः ।
जयाकूपार दैत्यारे सुरकार्यसमर्पक
amṛtāptikareśāna kūrmarūpāya te namaḥ |
jayādidaityanāśārthamādisūkararūpadhṛk
||6||अमृताप्तिकरेशान कूर्मरूपाय ते नमः ।
जयादिदैत्यनाशार्थमादिसूकररूपधृक्
mahyuddhārakṛtodyogakolarūpāya te namaḥ |
nārasiṃhaṃ vapuḥ kṛtvā mahādaityaṃ dadāra yaḥ
||7||मह्युद्धारकृतोद्योगकोलरूपाय ते नमः ।
नारसिंहं वपुः कृत्वा महादैत्यं ददार यः
karajairvaradṛptāṅgaṃ tasmai nṛharaye namaḥ |
vāmanaṃ rūpamāsthāya trailokyaiśvaryamohitam
||8||करजैर्वरदृप्ताङ्गं तस्मै नृहरये नमः ।
वामनं रूपमास्थाय त्रैलोक्यैश्वर्यमोहितम्
baliṃ sañchalayāmāsa tasmai vāmanarūpiṇe |
duṣṭakṣatravināśāya sahasrakaraśatrave
||9||बलिं सञ्छलयामास तस्मै वामनरूपिणे ।
दुष्टक्षत्रविनाशाय सहस्रकरशत्रवे
reṇukāgarbhajātāya jāmadagnyāya te namaḥ |
duṣṭarākṣasapaulastyaśiraśchedapaṭīyase
||10||रेणुकागर्भजाताय जामदग्न्याय ते नमः ।
दुष्टराक्षसपौलस्त्यशिरश्छेदपटीयसे
śrīmaddāśarathe tubhyaṃ namo'nantakramāya ca |
kaṃsaduryodhanādyaiśca daityaiḥ pṛthvīśalāñchanaiḥ
||11||श्रीमद्दाशरथे तुभ्यं नमोऽनन्तक्रमाय च ।
कंसदुर्योधनाद्यैश्च दैत्यैः पृथ्वीशलाञ्छनैः
bhārākrāntāṃ mahīṃ yo'sāvujjahāra mahāvibhuḥ |
dharmaṃ saṃsthāpayāmāsa pāpaṃ kṛtvā sudūrataḥ
||12||भाराक्रान्तां महीं योऽसावुज्जहार महाविभुः ।
धर्मं संस्थापयामास पापं कृत्वा सुदूरतः
tasmai kṛṣṇāya devāya namo'stu bahudhā vibho |
duṣṭayajñavighātāya paśuhiṃsānivṛttaye
||13||तस्मै कृष्णाय देवाय नमोऽस्तु बहुधा विभो ।
दुष्टयज्ञविघाताय पशुहिंसानिवृत्तये
bauddharūpaṃ dadhau yo'sau tasmai devāya te namaḥ |
mlecchaprāye'khile loke duṣṭarājanyapīḍite
||14||बौद्धरूपं दधौ योऽसौ तस्मै देवाय ते नमः ।
म्लेच्छप्रायेऽखिले लोके दुष्टराजन्यपीडिते
kalkirūpaṃ samādadhyau devadevāya te namaḥ |
daśāvatārāste deva bhaktānāṃ rakṣaṇāya vai
||15||कल्किरूपं समादध्यौ देवदेवाय ते नमः ।
दशावतारास्ते देव भक्तानां रक्षणाय वै
duṣṭadaityavighātāya tasmāttvaṃ sarvaduḥkhahṛt |
jaya bhaktārtināśāya dhṛtaṃ nārījalātmasu
||16||दुष्टदैत्यविघाताय तस्मात्त्वं सर्वदुःखहृत् ।
जय भक्तार्तिनाशाय धृतं नारीजलात्मसु
rūpaṃ yena tvayā deva ko'nyastvatto dayānidhiḥ |
ityevaṃ devadeveśaṃ stutvā śrīpītavāsasam
||17||रूपं येन त्वया देव कोऽन्यस्त्वत्तो दयानिधिः ।
इत्येवं देवदेवेशं स्तुत्वा श्रीपीतवाससम्
praṇemurbhaktisahitāḥ sāṣṭāṅgaṃ vibudharṣabhāḥ |
teṣāṃ stavaṃ samākarṇya devaḥ śrīpuruṣottamaḥ
||18||प्रणेमुर्भक्तिसहिताः साष्टाङ्गं विबुधर्षभाः ।
तेषां स्तवं समाकर्ण्य देवः श्रीपुरुषोत्तमः
uvāca vibudhānsarvān harṣayacchrīgadādharaḥ |
śrībhagavānuvāca |
prasanno'smi stavenāhaṃ devāstāpaṃ vimuñcatha
||19||उवाच विबुधान्सर्वान् हर्षयच्छ्रीगदाधरः ।
श्रीभगवानुवाच ।
प्रसन्नोऽस्मि स्तवेनाहं देवास्तापं विमुञ्चथ
bhavatāṃ nāśayiṣyāmi duḥkhaṃ paramaduḥsaham |
vṛṇudhvaṃ ca varaṃ matto devāḥ paramadurlabham
||20||भवतां नाशयिष्यामि दुःखं परमदुःसहम् ।
वृणुध्वं च वरं मत्तो देवाः परमदुर्लभम्
dadāmi paramaprītaḥ stavasyāsya prasādataḥ |
ya etatpaṭhate stotraṃ kalya utthāya mānavaḥ
||21||ददामि परमप्रीतः स्तवस्यास्य प्रसादतः ।
य एतत्पठते स्तोत्रं कल्य उत्थाय मानवः
mayi bhaktiṃ parāṃ kṛtvā na taṃ śokaḥ spṛśetkadā |
alakṣmīḥ kālakarṇī ca nākrāmettadgṛhaṃ surāḥ
||22||मयि भक्तिं परां कृत्वा न तं शोकः स्पृशेत्कदा ।
अलक्ष्मीः कालकर्णी च नाक्रामेत्तद्गृहं सुराः
nopasargā na vetālā na grahā brahmarākṣasāḥ |
na rogā vātikāḥ paittāḥ śleṣmasambhavinastathā
||23||नोपसर्गा न वेताला न ग्रहा ब्रह्मराक्षसाः ।
न रोगा वातिकाः पैत्ताः श्लेष्मसम्भविनस्तथा
nākālamaraṇaṃ tasya kadāpi ca bhaviṣyati |
santatiścirakālasthā bhogāḥ sarve sukhādayaḥ
||24||नाकालमरणं तस्य कदापि च भविष्यति ।
सन्ततिश्चिरकालस्था भोगाः सर्वे सुखादयः
sambhaviṣyanti tanmartyagṛhe yaḥ stotrapāṭhakaḥ |
kiṃ punarbahunoktena stotraṃ sarvārthasādhakam
||25||सम्भविष्यन्ति तन्मर्त्यगृहे यः स्तोत्रपाठकः ।
किं पुनर्बहुनोक्तेन स्तोत्रं सर्वार्थसाधकम्
etasya paṭhanānṝṇāṃ bhuktimuktī na dūrataḥ |
devā bhavatsu yadduḥkhaṃ kathyatāṃ tadasaṃśayam
||26||एतस्य पठनानॄणां भुक्तिमुक्ती न दूरतः ।
देवा भवत्सु यद्दुःखं कथ्यतां तदसंशयम्
nāśayāmi na sandehaścātra kāryo'ṇureva ca |
evaṃ śrībhagavadvākyaṃ śrutvā sarve divaukasaḥ |
prasannamanasaḥ sarve punarūcurvṛṣākapim
||27||नाशयामि न सन्देहश्चात्र कार्योऽणुरेव च ।
एवं श्रीभगवद्वाक्यं श्रुत्वा सर्वे दिवौकसः ।
प्रसन्नमनसः सर्वे पुनरूचुर्वृषाकपिम्
iti śrīmaddevībhāgavate mahāpurāṇe'ṣṭādaptasāhasryāṃ saṃhitāyāṃ daśamaskandhe śrīviṣṇunā devebhyo varapradānaṃ nāma pañcamo'dhyāyaḥ || 5 ||