श्रीबदरिकाश्रममाहात्म्येऽग्निकृतभगवत्स्तुतिवर्णनम्
स्कंद उवाच
कथमेतत्समुत्पन्नं कैर्वा क्षेत्रं निषेवितम् ॥
को वा तस्याप्यधीशः स्यादेतद्विस्तरतो वद
॥१॥शिव उवाच
अनादिसिद्धमेतत्तु यथा वेदा हरेस्तनूः ॥
अधिष्ठाता हरिः साक्षान्नारदाद्यैर्निषेवितम्
॥२॥पुरा कृतयुगस्यादौ स्वीयां दुहितरं विधिः ॥
रूपयौवनसंपन्नां स तां यभितुमुद्यतः
॥३॥तं दृष्ट्वा तादृशं रोषाच्छिरः खड्गेन पञ्चधा ॥
चिच्छेदाऽहं कपालं तद्ब्रह्महत्यासमुद्यते
॥४॥हस्ते कृत्वा जगामाशु तत्र तीर्थानि सेवितुम् ॥
दिवि भूमौ च पाताले तपश्चरणपूर्वकम्
॥५॥न गता ब्रह्महत्या मे कपालं तादृशं करे ॥
तदा वैकुण्ठमगमं द्रष्टुं लक्ष्मीपतिं हरिम्
॥६॥विनयावनतो भूत्वा नमस्कृत्य पुनः पुनः ॥
सर्वमाख्यातवांस्तस्मै व्यसनं करुणात्मने
॥७॥तस्योपदिष्टमादाय बदरीं समुपागतः ॥
तत्क्षणाद्ब्रह्महत्या मे वेपमाना मुहुर्मुहुः
॥८॥अंतर्हितं कपालं तत्कराद्विगलितं मम ॥
ततःप्रभृति तत्क्षेत्रं पार्वत्या सह सादरम्
॥९॥तिष्ठामि तप आस्थाय ऋषीणां प्रीतिमावहन् ॥
वाराणस्यां यथा प्रीतिः श्रीशैलशिखरे तथा
॥१०॥कैलासे शिवया सार्द्धं ततोनंतगुणाधिका ॥
अन्यत्र भरणान्मुक्तिः स्वधर्मविधिपूर्वकात
॥११॥बदरी दर्शनादेव मुक्तिः पुंसां करे स्थिता ॥
हरेश्चरणसान्निध्यं यत्र वैश्वानरः स्वयम्
॥१२॥तत्र केदाररूपेण मम लिंगं प्रतिष्ठितम् ॥
केदारदर्शनात्स्पर्शादर्च्चनाद्भक्तिभावतः ॥
कोटिजन्मकृतं पापं भस्मीभवति तत्क्षणात् ॥
कलामात्रेण तिष्ठामि तत्र क्षेत्रे विशेषतः ॥
कला पंचदशैवात्र मूर्तिमध्ये ह्यवस्थितम्
॥१५॥जितकृतांतभयाः शिवयोगिनः कृतमृगाजिनकृत्तिसुवाससः ॥
वरविभूतिजटान्वितभूषणाः स्वयमुपासत एव जटाधरम् ॥
फलदलांबुसमीरणतोषिताः शिवमनोजितमृत्युपरिश्रमाः ॥
गिरिवरस्थितनिर्जितमानसाः प्रसरनिर्म्मलबुद्धिमहोदयाः
॥१७॥कमलकोमलकांतिमुखांबुजाः शिवकृपाजितनिर्भरवैरिणः ॥
करधृतांजलिमौलिशिवेक्षणाः शिवमुपासत एव निशामुखे
॥१८॥करधृतजपमालाः शांतिसंतोषभाजः कृतनतिपरनित्यप्रार्थनाश्चन्द्रमौलौ ॥
हरचरणसरोजध्यानविज्ञानमूर्तिव्यथितजनमनोजाः सर्वभावान्नितांतम्
॥१९॥वाराणस्यां मृतानां च तारकं ब्रह्मसंज्ञकम् ॥
जनानां पूजनात्तत्र मम लिंगस्य जायते
॥२०॥वह्नितीर्थं परिभ्राजद्भगवच्चरणांतिके ॥
केदाराख्यं महालिंगं दृष्ट्वा नो जन्मभाग्भवेत्
॥२१॥स्कन्द उवाच
कथं वैश्वानरः श्रीमान्सर्वलोकैककारणम् ॥
बदरीमनुसंतस्थौ तन्मे वद महामते
॥२२॥शिव उवाच
पुरा समाजः समभूदृषीणामूर्ध्वरेतसाम् ॥
गंगा भगवती यत्र कालिंद्या सह संगता
॥२३॥दशाश्वमेधिकं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ॥
बभूव तत्र भगवान्हुतभुक्प्रश्रयानतः ॥
ऋषीणामग्रतः स्थित्वा प्रष्टुं समुपचक्रमे
॥२४॥वैश्वानर उवाच
दृष्ट्वा इहैकदृग्ज्ञाना भवन्तो ब्रह्मवित्तमाः ॥
दीनार्थे करुणापूर्णा हृदयार्द्रा दयालवः
॥२५॥सर्वदुर्लक्षणोद्भूतपातकालिप्तचेतसः ॥
कथं स्यान्निरयान्मुक्तिर्मम ब्रह्मविदुत्तमाः
॥२६॥सर्वेषामृषिवर्य्याणामाजगाम मुनीश्वरः ॥
गंगांभसि समाप्लुत्य वाक्यं चेदमुवाच ह
॥२७॥व्यास उवाच
अस्त्येकः परमोपायो भवतः पापनिष्कृतौ ॥
सर्वभक्षाख्यदोषस्य बदरीं शरणं श्रय
॥२८॥यत्रास्ते भगवान्साक्षाद्देवदेवो जनार्द्दनः ॥
भक्तानामप्यभक्तानामघहा मधुसूदनः
॥२९॥तत्र गंगांभसि स्नात्वा कृत्वा प्रदक्षिणां हरेः ॥
दंडवत्प्रणिपातेन सर्वपापक्षयो भवेत्
॥३०॥ततो व्यासमुखाच्छ्रुत्वा ऋषीणामनुवादतः ॥
उत्तराभिमुखो वह्निर्गंधमादनमाययौ
॥३१॥ततो बदरिकां प्राप्य स्नात्वा गंगांभसि स्वयम् ॥
नारायणाश्रमं गत्वा नत्वा प्रोवाच भक्तिमान्
॥३२॥अग्निरुवाच
विशुदविज्ञानघनं पुराणं सनातनं विश्वसृजां पतिं गुरुम् ॥
अनेकमेकं जगदेकनाथं नमाम्यनंताश्रितशुद्धबुद्धिम्
॥३३॥मायामयीं शक्तिमुपेत्य विश्वकर्त्तारमुद्दिश्य रजोपयुक्तम् ॥
सत्त्वेन चास्य स्थितिहेतुमुग्रमथो तमोभिग्रसितारमीडे
॥३४॥अविद्यया विश्वविमोहितात्मा विद्यैकरूपं विततं त्रिलोक्याम् ॥
विद्याश्रितत्वात्सकलज्ञमीशं त्वविद्यया जीवमहं प्रपद्ये
॥३५॥भक्तेच्छयाविष्कृतदेहयोगमाभोगभोगार्पितयोगयोगम् ॥
कौशेयपीताम्बरजुष्टशक्तिं विचित्रशक्त्यष्टमयेष्टमीडे
॥३६॥अथ प्रसन्नो भगवान्स्तुतः सर्वैर्हृदि स्थितः ॥
प्रोवाच मधुरं वाक्यं पावकं पावनार्थिनम्
॥३७॥श्रीनारायण उवाच
वरं वरय भद्रं ते वरदोऽहमुपागतः ॥
स्तवेनानेन तुष्टोऽस्मि विनयेन तवानध
॥३८॥अग्निरुवाच
ज्ञातं भगवता सर्वं यदर्थमहमागतः ॥
तथापि कथयाम्येतदीश्वराज्ञानुपालनम्
॥३९॥सर्वभक्षो भवाम्येव निष्कृतिस्तु कथं भवेत् ॥
अत्यन्तभयसंपत्तिरेतस्माज्जायते मम
॥४०॥श्रीनारायण उवाच
क्षेत्रदर्शनमात्रेण प्राणिनां नास्ति पातकम् ॥
मत्प्रसादात्पातकं तु त्वयि मास्तु कदाचन
॥४१॥ततः प्रभृति भूतात्मा पावकः सर्वतो भृशम् ॥
कलयावस्थितश्चात्र सर्वदोषविवर्जितः
॥४२॥य एतत्प्रातरुत्थाय शृणोति श्रावयेच्छुचिः ॥
अग्नितीर्थकृतस्नानं फलं प्राप्नोत्यसंशयम्
॥४३॥इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां द्वितीये वैष्णवखण्डे श्रीबदरिकाश्रममाहात्म्येऽग्निकृतभगवत्स्तुतिवर्णनंनाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ २ ॥