aṣṭāviṃśatyuttaraśatatamo'dhyāyaḥ
ka uvāca
sa dadarśa samāsīnaṃ nārāyaṇamanāmayam |
ratnakāñcanavilasatpadmāsanagataṃ vibhum
||1||स ददर्श समासीनं नारायणमनामयम् ।
रत्नकाञ्चनविलसत्पद्मासनगतं विभुम्
so'pi taṃ purato vīkṣya vivarṇavadanaṃ tadā |
tatpṛṣṭhato mahādaityaṃ gaganaspardhimastakam
||2||सोऽपि तं पुरतो वीक्ष्य विवर्णवदनं तदा ।
तत्पृष्ठतो महादैत्यं गगनस्पर्धिमस्तकम्
udatiṣṭhata vegena dayāluḥ kamalāpatiḥ |
dhṛtvā karaṃ samāliṅgya svāsane kaṃ nyaveśayat
||3||उदतिष्ठत वेगेन दयालुः कमलापतिः ।
धृत्वा करं समालिङ्ग्य स्वासने कं न्यवेशयत्
sampūjya paripapraccha kiṃ te kāryamupasthitam |
kathaṃ ca mlānavadanaḥ śvāsavāṃśca hataprabhaḥ
||4||सम्पूज्य परिपप्रच्छ किं ते कार्यमुपस्थितम् ।
कथं च म्लानवदनः श्वासवांश्च हतप्रभः
mama khedaḥ samutpanno dṛṣṭvaiva tvāṃ pitāmaha |
iti tadvacanaṃ śrutvā jagāda kamalāsanaḥ
||5||मम खेदः समुत्पन्नो दृष्ट्वैव त्वां पितामह ।
इति तद्वचनं श्रुत्वा जगाद कमलासनः
ka uvāca
prabodhitaḥ śivenāhaṃ pratisupto nijālaye |
tato me jṛmbhato vaktrānnirgataḥ puruṣo mahān
||6||प्रबोधितः शिवेनाहं प्रतिसुप्तो निजालये ।
ततो मे जृम्भतो वक्त्रान्निर्गतः पुरुषो महान्
patanti bhūtale bhāni yanmastakavidhānataḥ |
tasya saurabhagandhena sarva devā visismire
||7||पतन्ति भूतले भानि यन्मस्तकविधानतः ।
तस्य सौरभगन्धेन सर्व देवा विसिस्मिरे
yasya lāvaṇyamīkṣyaiva lajjito madano'bhavat |
yasya kranditaśabdena ca kampe bhuvanatrayam
||8||यस्य लावण्यमीक्ष्यैव लज्जितो मदनोऽभवत् ।
यस्य क्रन्दितशब्देन च कम्पे भुवनत्रयम्
sa namaskṛtya māṃ deva vinītaḥ purataḥ sthitaḥ |
tatastasmai varā dattāḥ putrasnehena mādhava
||9||स नमस्कृत्य मां देव विनीतः पुरतः स्थितः ।
ततस्तस्मै वरा दत्ताः पुत्रस्नेहेन माधव
yaṃ yaṃ tvamāliṅgyasi sa sa mṛtyumupaiṣyati |
kālo'pi na raṇe sthātuṃ tava śakto bhaviṣyati
||10||यं यं त्वमालिङ्ग्यसि स स मृत्युमुपैष्यति ।
कालोऽपि न रणे स्थातुं तव शक्तो भविष्यति
sthānaṃ ca svecchayā tasya dattaṃ deva mayā tataḥ |
namaskṛtya gato dūraṃ vitarkāt punarāgataḥ
||11||स्थानं च स्वेच्छया तस्य दत्तं देव मया ततः ।
नमस्कृत्य गतो दूरं वितर्कात् पुनरागतः
māmevāliṅgituṃ yāto'palamasmād bhayādaham |
haṃsamāruhya sahasā vegena tvāmupāgataḥ
||12||मामेवालिङ्गितुं यातोऽपलमस्माद् भयादहम् ।
हंसमारुह्य सहसा वेगेन त्वामुपागतः
dṛṣṭvā dṛṣṭvā pṛṣṭhagataṃ kampaḥśvāsaśca me'bhavat |
vinā tvāṃ śaraṇaṃ kaṃ vā yāmi sarveśvareśvara
||13||दृष्ट्वा दृष्ट्वा पृष्ठगतं कम्पःश्वासश्च मेऽभवत् ।
विना त्वां शरणं कं वा यामि सर्वेश्वरेश्वर
tato'bravīnmahāviṣṇurbrahmāṇaṃ śaraṇāgatam |
deva uvāca |
pūrvaṃ datvā varān deva saṅkaṭaṃ prāpya buddhitaḥ
||14||ततोऽब्रवीन्महाविष्णुर्ब्रह्माणं शरणागतम् ।
देव उवाच ।
पूर्वं दत्वा वरान् देव सङ्कटं प्राप्य बुद्धितः
idānīṃ cintayā kiṃ syād yad bhāvyaṃ tadbhaviṣyati |
sa pīḍāṃ triṣu lokeṣu vidhātumudyato bhavet
||15||इदानीं चिन्तया किं स्याद् यद् भाव्यं तद्भविष्यति ।
स पीडां त्रिषु लोकेषु विधातुमुद्यतो भवेत्
ka uvāca
yāvattau cintayāviṣṭau sthitau brahmaharī tadā |
tāvat sa purato'tiṣṭhad dṛṣṭvā tābhyāṃ mahāsuraḥ
||16||यावत्तौ चिन्तयाविष्टौ स्थितौ ब्रह्महरी तदा ।
तावत् स पुरतोऽतिष्ठद् दृष्ट्वा ताभ्यां महासुरः
jagarja garjayāmāsa trailokyaṃ balavattaram |
brahmāṇḍa kampayāmāsa brahmāṇaṃ ca tadā khalaḥ
||17||जगर्ज गर्जयामास त्रैलोक्यं बलवत्तरम् ।
ब्रह्माण्ड कम्पयामास ब्रह्माणं च तदा खलः
so'vadad rakṣa rakṣeti viṣṇuṃ trailokyarakṣakam |
tato viṣṇurjagau daityaṃ vācā madhurayā tadā
||18||सोऽवदद् रक्ष रक्षेति विष्णुं त्रैलोक्यरक्षकम् ।
ततो विष्णुर्जगौ दैत्यं वाचा मधुरया तदा
hariruvāca
na tvayā varadāneja mattena yoddhumutsahe |
ahaṃ sattvaguṇopetaḥ pālane nirataḥ sadā
||19||न त्वया वरदानेज मत्तेन योद्धुमुत्सहे ।
अहं सत्त्वगुणोपेतः पालने निरतः सदा
ayaṃ ca brāhmaṇo brahmā tena yoddhuṃ na cārhasi |
tava yuddhaprado devaḥ khyāto'sau madanāntakaḥ
||20||अयं च ब्राह्मणो ब्रह्मा तेन योद्धुं न चार्हसि ।
तव युद्धप्रदो देवः ख्यातोऽसौ मदनान्तकः
tena yuddhyasva te kīrtirmahatī syāttrilokagā |
ka uvāca |
ityākarṇya vacastasya jahṛṣe daityapuṅgavaḥ
||21||तेन युद्ध्यस्व ते कीर्तिर्महती स्यात्त्रिलोकगा ।
क उवाच ।
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य जहृषे दैत्यपुङ्गवः
uḍḍīya prayayau sadyaḥ kampayan bhuvanatrayam |
pātayan parvatān vṛkṣāṃścūrṇayansahasā bahūn
||22||उड्डीय प्रययौ सद्यः कम्पयन् भुवनत्रयम् ।
पातयन् पर्वतान् वृक्षांश्चूर्णयन्सहसा बहून्
diggajāścalitāḥ sarve sañjagmurvidiśo diśaḥ |
evamupatyakāṃ yātaḥ kailāsasya mahāgireḥ
||23||दिग्गजाश्चलिताः सर्वे सञ्जग्मुर्विदिशो दिशः ।
एवमुपत्यकां यातः कैलासस्य महागिरेः
dadarśādhityakāyāṃ sa dhyānasthaṃ giriśaṃ khalaḥ |
nandibhṛṅgigaṇākīrṇaṃ pārvatyā sevitaṃ vibhum
||24||ददर्शाधित्यकायां स ध्यानस्थं गिरिशं खलः ।
नन्दिभृङ्गिगणाकीर्णं पार्वत्या सेवितं विभुम्
vyāghracarmaparīdhānamardhacandravibhūṣaṇam |
bhasmāṅgarāgaśobhāḍhyaṃ karicarmottarīyakam
||25||व्याघ्रचर्मपरीधानमर्धचन्द्रविभूषणम् ।
भस्माङ्गरागशोभाढ्यं करिचर्मोत्तरीयकम्
dṛṣṭvā devaṃ tadā daityo nininda sahasā haram |
anena kiṃ mayā yuddhaṃ kartyavyaṃ tāpasena ha
||26||दृष्ट्वा देवं तदा दैत्यो निनिन्द सहसा हरम् ।
अनेन किं मया युद्धं कर्त्यव्यं तापसेन ह
etasya sundarīṃ bhāryāṃ nītvā yāmi yadṛcchayā |
evaṃ niścitya manasā gaurīmantikamāyayau
||27||एतस्य सुन्दरीं भार्यां नीत्वा यामि यदृच्छया ।
एवं निश्चित्य मनसा गौरीमन्तिकमाययौ
tadā ca kampe girijā kalpānte jagatī yathā |
nimīlya nayane mūrchāmāpāśu bhayavivhalā
||28||तदा च कम्पे गिरिजा कल्पान्ते जगती यथा ।
निमील्य नयने मूर्छामापाशु भयविव्हला
dadhāra tāṃ keśapāśe sa daityo duṣṭamānasaḥ |
uḍḍīya calito vegācchuśoca girijā tadā
||29||दधार तां केशपाशे स दैत्यो दुष्टमानसः ।
उड्डीय चलितो वेगाच्छुशोच गिरिजा तदा
rāvaṇena nīyamānā yathā sā dharaṇīsutā |
girijovāca |
audāsīnyaṃ kathaṃ yāto mayi devo'khilārthavit
||30||रावणेन नीयमाना यथा सा धरणीसुता ।
गिरिजोवाच ।
औदासीन्यं कथं यातो मयि देवोऽखिलार्थवित्
dhyānaṃ kathaṃ gato'syardhe hrīyamāṇe tvadaṅgake |
nākāri dāsyaṃ nyūnaṃ te yena kāṭhinyamāgataḥ
||31||ध्यानं कथं गतोऽस्यर्धे ह्रीयमाणे त्वदङ्गके ।
नाकारि दास्यं न्यूनं ते येन काठिन्यमागतः
kaḥ sakhā mocayenmāṃ hi prāṇadātā bhavecca kaḥ |
punarme śaṅkaraṃ ko nu darśayed balavattaraḥ
||32||कः सखा मोचयेन्मां हि प्राणदाता भवेच्च कः ।
पुनर्मे शङ्करं को नु दर्शयेद् बलवत्तरः
ka uvāca
tataḥ śokākulāṃ vīkṣya tāṃ gaṇāḥ prābuvam̐stadā |
anena yoddhuṃ śaktirno trailokyanāśinā'dhunā
||33||ततः शोकाकुलां वीक्ष्य तां गणाः प्राबुवँस्तदा ।
अनेन योद्धुं शक्तिर्नो त्रैलोक्यनाशिनाऽधुना
śivaśca dhyānaniṣṭho'bhūd daivādasyānukūlatā |
nītā no jananī viśvasṛṣṭisthityantakāriṇī
||34||शिवश्च ध्याननिष्ठोऽभूद् दैवादस्यानुकूलता ।
नीता नो जननी विश्वसृष्टिस्थित्यन्तकारिणी
mohinī sarvadevānāṃ sarva duḥkhavināśanī |
lāvaṇyalaharī nītā sarvayoṣidvarā śubhā
||35||मोहिनी सर्वदेवानां सर्व दुःखविनाशनी ।
लावण्यलहरी नीता सर्वयोषिद्वरा शुभा
ratnabhūtā kathaṃ nītā kathaṃ sā punareṣyati |
dhyānasthe śaṅkare sarvanāśanaṃ netravahnitaḥ
||36||रत्नभूता कथं नीता कथं सा पुनरेष्यति ।
ध्यानस्थे शङ्करे सर्वनाशनं नेत्रवह्नितः
tasmin yāsyati lobhena putrāniva jananyatha |
evaṃ śokaṃ prakurvatsu hāhākārai rudatsu ca
||37||तस्मिन् यास्यति लोभेन पुत्रानिव जनन्यथ ।
एवं शोकं प्रकुर्वत्सु हाहाकारै रुदत्सु च
gaṇeṣu visasarjāśu dhyānaṃ krodhānmaheśvaraḥ ||
krodhānalena brahmāṇḍaṃ dahanniva diśo daśa
||38||गणेषु विससर्जाशु ध्यानं क्रोधान्महेश्वरः ॥
क्रोधानलेन ब्रह्माण्डं दहन्निव दिशो दश
papraccha tāngaṇān śambhuḥ saṅkaṭaṃ kimupasthitam |
bhasmasāttaṃ kariṣyāmi yena vaḥ kadanaṃ kṛtama
||39||पप्रच्छ तान्गणान् शम्भुः सङ्कटं किमुपस्थितम् ।
भस्मसात्तं करिष्यामि येन वः कदनं कृतम
iti tadvacanaṃ śrutvā procustaṃ te gaṇāstadā |
tvayi dhyānasthita deva mandarācalasannibhaḥ
||40||इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रोचुस्तं ते गणास्तदा ।
त्वयि ध्यानस्थित देव मन्दराचलसन्निभः
kṛtāntasamarūpaḥ sannāgato daityapuṅgavaḥ |
yasya śvāsānilahatā acalāścalatāṃ gatāḥ
||41||कृतान्तसमरूपः सन्नागतो दैत्यपुङ्गवः ।
यस्य श्वासानिलहता अचलाश्चलतां गताः
sammohaṃ prāpitā devā darśanādeva śaṅkara |
tataḥ sa girijāṃ dhṛtvā keśapāśe mahābalaḥ
||42||सम्मोहं प्रापिता देवा दर्शनादेव शङ्कर ।
ततः स गिरिजां धृत्वा केशपाशे महाबलः
nināya satvaraṃ vyomamārgeṇa jananīṃ hi naḥ |
nīyamānā śivā prāha dhāvadhāveti satvaram
||43||निनाय सत्वरं व्योममार्गेण जननीं हि नः ।
नीयमाना शिवा प्राह धावधावेति सत्वरम्
mūrchitā patitā bhūmau vayaṃ sarve vimūrchitāḥ ||
tathāvidhāṃ samādāya yayau sa duṣṭamānasaḥ
||44||मूर्छिता पतिता भूमौ वयं सर्वे विमूर्छिताः ॥
तथाविधां समादाय ययौ स दुष्टमानसः
śrutvā teṣāṃ vacaḥśambhurjajvāla paramaṃruṣā ||
kurvan bhasmeva lokānāmāruho vṛṣaṃ nijam
||45||श्रुत्वा तेषां वचःशम्भुर्जज्वाल परमंरुषा ॥
कुर्वन् भस्मेव लोकानामारुहो वृषं निजम्
triśūlādīni śastrāṇi dadhāno daśabhirbhujaiḥ ||
nabhomārgeṇa prayayau garjayan vidiśo diśaḥ
||46||त्रिशूलादीनि शस्त्राणि दधानो दशभिर्भुजैः ॥
नभोमार्गेण प्रययौ गर्जयन् विदिशो दिशः
yatrāsīt sinduro daityastaṃ deśamagamat kṣaṇāt |
ahanat pṛṣṭhadeśe taṃ tasthau sa sammukhaṃ tadā
||47||यत्रासीत् सिन्दुरो दैत्यस्तं देशमगमत् क्षणात् ।
अहनत् पृष्ठदेशे तं तस्थौ स सम्मुखं तदा
muñca bhāryāṃ mahāduṣṭa dṛṣṭaḥ san kva gamiṣyasi |
ityuktaḥ sa ruṣāviṣṭa trilokīṃ bhasmatāṃ nayan
||48||मुञ्च भार्यां महादुष्ट दृष्टः सन् क्व गमिष्यसि ।
इत्युक्तः स रुषाविष्ट त्रिलोकीं भस्मतां नयन्
bāhubhyāṃ mārayanneva prayayau śivasannidhau |
uvāca ca mahādaityo garveṇa parimohitaḥ
||49||बाहुभ्यां मारयन्नेव प्रययौ शिवसन्निधौ ।
उवाच च महादैत्यो गर्वेण परिमोहितः
nāhaṃ maśakavākyena bibhemi bhuvanādhipaḥ |
yasya śvāsānilenāśu kampate meruparvataḥ
||50||नाहं मशकवाक्येन बिभेमि भुवनाधिपः ।
यस्य श्वासानिलेनाशु कम्पते मेरुपर्वतः
tasya me gaṇanā nāsti mukhaṃ māṃ mā pradarśaya |
yadi śaktirmayā sārdhaṃ yuddhaṃ kartuṃ tadā kuru
||51||तस्य मे गणना नास्ति मुखं मां मा प्रदर्शय ।
यदि शक्तिर्मया सार्धं युद्धं कर्तुं तदा कुरु
no cedanyāṃ pariṇiya tataḥ saukhyamavāpsyasi |
kiṃ mayā saha yoddhavyaṃ maśakena tvayā lagho
||52||नो चेदन्यां परिणिय ततः सौख्यमवाप्स्यसि ।
किं मया सह योद्धव्यं मशकेन त्वया लघो
evamuktvā bāhuyuddhaṃ kartuṃ śaṅkaramāyayau |
durgā devī tu saṃsmāra mayūreśaṃ svacetasi
||53||एवमुक्त्वा बाहुयुद्धं कर्तुं शङ्करमाययौ ।
दुर्गा देवी तु संस्मार मयूरेशं स्वचेतसि
dvijarūpadharo devo mayūreśastatastayoḥ |
antarāle prādurāsīt koṭisūryanibhaḥkṣaṇāt
||54||द्विजरूपधरो देवो मयूरेशस्ततस्तयोः ।
अन्तराले प्रादुरासीत् कोटिसूर्यनिभःक्षणात्
sarvāṅgasundaro nānābhūṣaṇairūpaśobhitaḥ |
paraśuṃ madhyataḥ kṛtvā vārayāmāsa daityapam
||55||सर्वाङ्गसुन्दरो नानाभूषणैरूपशोभितः ।
परशुं मध्यतः कृत्वा वारयामास दैत्यपम्
uvācaślakṣṇayā vācā sindūraṃ taṃ dvijottamaḥ |
trailokyajananīṃ gaurīṃ sthāpayāśu mamāntike
||56||उवाचश्लक्ष्णया वाचा सिन्दूरं तं द्विजोत्तमः ।
त्रैलोक्यजननीं गौरीं स्थापयाशु ममान्तिके
yudhyasva śaṅkareṇa tvaṃ yāvajjayaparājayau |
jayo yasya bhavettena grāhyeti nānyathā vacaḥ
||57||युध्यस्व शङ्करेण त्वं यावज्जयपराजयौ ।
जयो यस्य भवेत्तेन ग्राह्येति नान्यथा वचः
ka uvāca
dvijavākyaṃ samākarṇya sindūro hṛṣṭamānasaḥ |
sthāpayāmāsagirijāṃ yuddhāya bahulālasaḥ
||58||द्विजवाक्यं समाकर्ण्य सिन्दूरो हृष्टमानसः ।
स्थापयामासगिरिजां युद्धाय बहुलालसः
tayostu paśyatoreva tāvubhāvapya yudhyatām |
sindūraśca maheśaśca nānāyuddhaviśāradau
||59||तयोस्तु पश्यतोरेव तावुभावप्य युध्यताम् ।
सिन्दूरश्च महेशश्च नानायुद्धविशारदौ
krodhasaṃraktanayanau tulyatenaḥparākramau |
bāhubhyāṃ veṣṭituṃ yāvadiyeṣa so'suro haram
||60||क्रोधसंरक्तनयनौ तुल्यतेनःपराक्रमौ ।
बाहुभ्यां वेष्टितुं यावदियेष सोऽसुरो हरम्
adṛśya eva paraśurasya jaghne balāduraḥ |
kṣīṇaśaktiṃ tato daityaṃ triśūlenāhanaddharaḥ
||61||अदृश्य एव परशुरस्य जघ्ने बलादुरः ।
क्षीणशक्तिं ततो दैत्यं त्रिशूलेनाहनद्धरः
tato'śaktaṃ dvijavaro vadati sma hitaṃ vacaḥ |
trailokyanāyakena tvaṃ na yuddhaṃ kartumarhasi
||62||ततोऽशक्तं द्विजवरो वदति स्म हितं वचः ।
त्रैलोक्यनायकेन त्वं न युद्धं कर्तुमर्हसि
girijāśāṃ vihāyāśu vrajasva nijamandiram |
no cedayaṃ śivo bhasma kariṣyati tavādhunā
||63||गिरिजाशां विहायाशु व्रजस्व निजमन्दिरम् ।
नो चेदयं शिवो भस्म करिष्यति तवाधुना
evamukto dvijenā'sau vāñchāṃ tyaktvā bhuvaṃ yayau |
tataḥ sā pārvatī prāha dvijaṃ prāpte jayaṃ śive
||64||एवमुक्तो द्विजेनाऽसौ वाञ्छां त्यक्त्वा भुवं ययौ ।
ततः सा पार्वती प्राह द्विजं प्राप्ते जयं शिवे
ko'si tvaṃ muniśārdūla yenāhaṃ mocitā khalāt |
nijaṃ meṃ darśaya svīyaṃ rūpaṃ nedaṃ svabhāvajam
||65||कोऽसि त्वं मुनिशार्दूल येनाहं मोचिता खलात् ।
निजं में दर्शय स्वीयं रूपं नेदं स्वभावजम्
mamaprāṇādhiko'si tvaṃ sakhā prāṇaprado yataḥ |
na bhavedupakāraste prāṇe tyakte dvijottam
||66||ममप्राणाधिकोऽसि त्वं सखा प्राणप्रदो यतः ।
न भवेदुपकारस्ते प्राणे त्यक्ते द्विजोत्तम्
evamāśrutya tāṃ vācamuvāca sa munīśvaraḥ |
na ca mātarmayākāri kiñcidatra maheśvaraḥ
||67||एवमाश्रुत्य तां वाचमुवाच स मुनीश्वरः ।
न च मातर्मयाकारि किञ्चिदत्र महेश्वरः
ajayat sinduraṃ daityaṃ mocitā tvaṃ śivena ha |
ityuktvā pūrvarūpaṃ sa āviścakre vināyakaḥ
||68||अजयत् सिन्दुरं दैत्यं मोचिता त्वं शिवेन ह ।
इत्युक्त्वा पूर्वरूपं स आविश्चक्रे विनायकः
daśadordaṇḍaruciraṃ karṇakuṇḍalamaṇḍitam |
kastūrītilakaṃ ratnamuktāmālāvibhūṣitam
||69||दशदोर्दण्डरुचिरं कर्णकुण्डलमण्डितम् ।
कस्तूरीतिलकं रत्नमुक्तामालाविभूषितम्
nānālaṅkāra ruciraṃ śeṣakaṇṭhamaṇiprabham |
dṛṣṭvaivaṃ paramātmānaṃ nananda girijā tadā
||70||नानालङ्कार रुचिरं शेषकण्ठमणिप्रभम् ।
दृष्ट्वैवं परमात्मानं ननन्द गिरिजा तदा
nanāma pādayostasya sa utthāpya ca tāṃ jagau |
vināyaka uvāca |
tretāyuge prābruvaṃ tvāṃ dāsyāmi darśanaṃ punaḥ
||71||ननाम पादयोस्तस्य स उत्थाप्य च तां जगौ ।
विनायक उवाच ।
त्रेतायुगे प्राब्रुवं त्वां दास्यामि दर्शनं पुनः
avatīrya dvāpare te gṛhe nāmnā gajānanaḥ |
bhaviṣyāmi haniṣyāmi sindūraṃ daityamojasā |
ka uvāca |
munirūpadharo deva uktvā cāntaradhīyata |
tataḥ śuśoca girijā mūrchāṃ sā paramāṃ yayau
||73||अवतीर्य द्वापरे ते गृहे नाम्ना गजाननः ।
भविष्यामि हनिष्यामि सिन्दूरं दैत्यमोजसा ।
क उवाच ।
मुनिरूपधरो देव उक्त्वा चान्तरधीयत ।
ततः शुशोच गिरिजा मूर्छां सा परमां ययौ
tata ūce viśvanātho manaḥ svasthaṃ kuru priye |
paśya tvaṃ hṛdi taṃ devaṃ vināyakamanāmayam
||74||तत ऊचे विश्वनाथो मनः स्वस्थं कुरु प्रिये ।
पश्य त्वं हृदि तं देवं विनायकमनामयम्
na mithyā bhāṣitaṃ tasya yaduktaṃ tatkariṣyati |
evamuktvā mahādevo vṛṣārūḍhastayā saha
||75||न मिथ्या भाषितं तस्य यदुक्तं तत्करिष्यति ।
एवमुक्त्वा महादेवो वृषारूढस्तया सह
āyayau paramaṃ prītaḥ kailāsaṃ parvateśvaram
||76||आययौ परमं प्रीतः कैलासं पर्वतेश्वरम्
iti śrīgaṇeśapurāṇe krīḍākhaṇḍe gajānanadarśanaṃ nāmā'ṣṭāviṃśatyuttaraśatatamo'dhyāyaḥ || 128 ||