श्रीकंठनाथं स्मरतां सद्यः सर्वार्थसिद्धयः
उपमन्युरुवाच
श्रीकंठनाथं स्मरतां सद्यः सर्वार्थसिद्धयः ।
प्रसिध्यंतीति मत्वैके तं वै ध्यायंति योगिनः
॥१॥स्थित्यर्थं मनसः केचित्स्थूलध्यानं प्रकुर्वते ।
स्थूलं तु निश्चलं चेतो भवेत्सूक्ष्मे तु तत्स्थिरम्
॥२॥शिवे तु चिंतिते साक्षात्सर्वाः सिध्यन्ति सिद्धयः ।
मूर्त्यंतरेषु ध्यातेषु शिवरूपं विचिंतयेत्
॥३॥लक्षयेन्मनसः स्थैर्यं तत्तद्ध्यायेत्पुनः पुनः ।
ध्यानमादौ सविषयं ततो निर्विषयं जगुः
॥४॥तत्र निर्विषयं ध्यानं नास्तीत्येव सतां मतम् ।
बुद्धेर्हि सन्ततिः काचिद्ध्यानमित्यभिधीयते
॥५॥तेन निर्विषया बुद्धिः केवलेह प्रवर्तते ।
तस्मात्सविषयं ध्यानं बालार्ककिरणाश्रयम्
॥६॥सूक्ष्माश्रयं निर्विषयं नापरं परमार्थतः ।
यद्वा सविषयं ध्यानं तत्साकारसमाश्रयम्
॥७॥निराकारात्मसंवित्तिर्ध्यानं निर्विषयं मतम् ।
निर्बीजं च सबीजं च तदेव ध्यानमुच्यते
॥८॥निराकारश्रयत्वेन साकाराश्रयतस्तथा ।
तस्मात्सविषयं ध्यानमादौ कृत्वा सबीजकम्
॥९॥अंते निर्विषयं कुर्यान्निर्बीजं सर्वसिद्धये ।
प्राणायामेन सिध्यंति देव्याः शांत्यादयः क्रमात्
॥१०॥शांतिः प्रशांतिर्दीप्तिश्च प्रसादश्च ततः परम् ।
शमः सर्वापदां चैव शांतिरित्यभिधीयते
॥११॥तमसो ऽन्तबहिर्नाशः प्रशान्तिः परिगीयते ।
बहिरन्तःप्रकाशो यो दीप्तिरित्यभिधीयते
॥१२॥स्वस्थता या तु सा बुद्धः प्रसादः परिकीर्तितः ।
कारणानि च सर्वाणि सबाह्याभ्यंतराणि च
॥१३॥बुद्धेः प्रसादतः क्षिप्रं प्रसन्नानि भवन्त्युत ।
ध्याता ध्यानं तथा ध्येयं यद्वा ध्यानप्रयोजनम् ।
एतच्चतुष्टयं ज्ञात्वा ध्याता ध्यानं समाचरेत्
॥१४॥ज्ञानवैराग्यसंपन्नो नित्यमव्यग्रमानसः ।
श्रद्दधानः प्रसन्नात्मा ध्याता सद्भिरुदाहृतः
॥१५॥ध्यै चिंतायां स्मृतो धातुः शिवचिंता मुहुर्मुहुः
॥१६॥योगाभ्यासस्तथाल्पे ऽपि यथा पापं विनाशयेत् ।
ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम्
॥१७॥अव्याक्षिप्तेन मनसा ध्यानमित्यभिधीयते
॥१८॥बुद्धिप्रवाहरूपस्य ध्यानस्यास्यावलंबनम् ।
ध्येयमित्युच्यते सद्भिस्तच्च सांबः स्वयं शिवः
॥१९॥विमुक्तिप्रत्ययं पूर्णमैश्वर्यं चाणिमादिकम् ।
शिवध्यानस्य पूर्णस्य साक्षादुक्तं प्रयोजनम्
॥२०॥यस्मात्सौख्यं च मोक्षं च ध्यानादभयमाप्नुयात् ।
तस्मात्सर्वं परित्यज्य ध्यानयुक्तो भवेन्नरः
॥२१॥नास्ति ध्यानं विना ज्ञानं नास्ति ध्यानमयोगिनः ।
ध्यानं ज्ञानं च यस्यास्ति तीर्णस्तेन भवार्णवः
॥२२॥ज्ञानं प्रसन्नमेकाग्रमशेषोपाधिवर्जितम् ।
योगाभ्यासेन युक्तस्य योगिनस्त्वेव सिध्यति
॥२३॥प्रक्षीणाशेषपापानां ज्ञाने ध्याने भवेन्मतिः ।
पापोपहतबुद्धीनां तद्वार्तापि सुदुर्लभा
॥२४॥यथावह्निर्महादीप्तः शुष्कमार्द्रं च निर्दहेत् ।
तथा शुभाशुभं कर्म ध्यानाग्निर्दहते क्षणात्
॥२५॥अत्यल्पो ऽपि यथा दीपः सुमहन्नाशयेत्तमः ।
योगाभ्यासस्तथाल्पो ऽपि महापापं विनाशयेत्
॥२६॥ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम् ।
यद्भवेत्सुमहच्छ्रेयस्तस्यांतो नैव विद्यते
॥२७॥नास्ति ध्यानसमं तीर्थं नास्ति ध्यानसमं तपः ।
नास्ति ध्यानसमो यज्ञस्तस्माद्ध्यानं समाचरेत्
॥२८॥तीर्थानि तोयपूर्णानि देवान्पाषाणमृन्मयान् ।
योगिनो न प्रपद्यंते स्वात्मप्रत्ययकारणात्
॥२९॥योगिनां च वपुः सूक्ष्मं भवेत्प्रत्यक्षमैश्वरम् ।
यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम्
॥३०॥यथेहांतश्चरा राज्ञः प्रियाः स्युर्न बहिश्चराः ।
तथांतर्ध्याननिरताः प्रियाश्शंभोर्न कर्मिणः
॥३१॥बहिस्करा यथा लोके नातीव फलभोगिनः ।
दृष्ट्वा नरेन्द्रभवने तद्वदत्रापि कर्मिणः
॥३२॥यद्यंतरा विपद्यंते ज्ञानयोगार्थमुद्यतः ।
योगस्योद्योगमात्रेण रुद्रलोकं गमिष्यति
॥३३॥अनुभूय सुखं तत्र स जातो योगिनां कुले ।
ज्ञानयोगं पुनर्लब्ध्वा संसारमतिवर्तते
॥३४॥जिज्ञासुरपि योगस्य यां गतिं लभते नरः ।
न तां गतिमवाप्नोति सर्वैरपि महामखैः
॥३५॥द्विजानां वेदविदुषां कोटिं संपूज्य यत्फलम् ।
भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिने
॥३६॥यज्ञाग्निहोत्रदानेन तीर्थहोमेषु यत्फलम् ।
योगिनामन्नदानेन तत्समस्तं फलं लभेत्
॥३७॥ये चापवादं कुर्वंति विमूढाश्शिवयोगिनाम् ।
श्रोतृभिस्ते प्रपद्यन्ते नरकेष्वामहीक्षयात्
॥३८॥सति श्रोतरि वक्तास्यादपवादस्य योगिनाम् ।
तस्माच्छ्रोता च पापीयान्दण्ड्यस्सुमहतां मतः ।
ये पुनः सततं भक्त्या भजंति शवयोगिनः
॥३९॥ते विदंति महाभोगानंते योगं च शांकरम् ।
भोगार्थिभिर्नरैस्तस्मात्संपूज्याः शिवयोगिनः
॥४०॥प्रतिश्रयान्नपानाद्यैः शय्याप्रावरणादिभिः ।
योगधर्मः ससारत्वादभेद्यः पापमुद्गरैः
॥४१॥वज्रतंदुलवज्ज्ञेयं तथा पापेन योगिनः ।
न लिप्यंते च तापौघैः पद्मपत्रं यथांभसा
॥४२॥यस्मिन्देशे वसेन्नित्यं शिवयोगरतो मुनिः ।
सो ऽपि देशो भवेत्पूतः सपूत इति किं पुनः
॥४३॥तस्मात्सर्वं परित्यज्य कृत्यमन्यद्विचक्षणः ।
सर्वदुःखप्रहाणाय शिवयोगं समभ्यसेत्
॥४४॥सिद्धयोगफलो योगी लोकानां हितकाम्यया ।
भोगान्भुक्त्वा यथाकामं विहरेद्वात्र वर्तताम्
॥४५॥अथवा क्षुद्रमित्येव मत्वा वैषयिकं सुखम् ।
त्यक्त्वा विरागयोगेन स्वेच्छया कर्म मुच्यताम्
॥४६॥यस्त्वासन्नां मृतिं मर्त्यो दृष्टारिष्टं च भूयसा ।
स योगारम्भनिरतः शिवक्षेत्रं समाश्रयेत्
॥४७॥स तत्र निवसन्नेव यदि धीरमना नरः ।
प्राणान्विनापि रोगाद्यैः स्वयमेव परित्यजेत्
॥४८॥कृत्वाप्यनशनं चैव हुत्वा चांगं शिवानले ।
क्षिप्त्वा वा शिवतीर्थेषु स्वदेहमवगाहनात्
॥४९॥शिवशास्त्रोक्तविधिवत्प्राणान्यस्तु परित्यजेत्
॥५०॥सद्य एव विमुच्येत नात्र कार्या विचारणा २ ।
७.२,३९.५० रोगाद्यैर्वाथ विवशः शिवक्षेत्रं समाश्रितः ।
म्रियते यदि सोप्येवं मुच्यते नात्र संशयः
॥५१॥यथा हि मरणं श्रेष्ठमुशंत्यनशनादिभिः ।
शास्त्रविश्रंभधीरेण मनसा क्रियते यतः
॥५२॥शिवनिन्दारतं हत्वा पीडितः स्वयमेव वा ।
यस्त्यजेद्दुस्त्यजान्प्राणान्न स भूयः प्रजायते
॥५३॥शिवनिन्दारतं हंतुमशक्तो यः स्वयं मृतः ।
सद्य एव प्रमुच्येत त्रिः सप्तकुलसंयुतः
॥५४॥शिवार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवभक्तार्थमेव वा ।
न तेन सदृशः कश्चिन्मुक्तिमार्गस्थितो नरः
॥५५॥तस्माच्छीघ्रतरा मुक्तिस्तस्य संसारमंडलात् ।
एतेष्वन्यतमोपायं कथमप्यवलम्ब्य वा
॥५६॥षडध्वशुद्धिं विधिवत्प्राप्तो वा म्रियते यदि ।
पशूनामिव तस्येह न कुर्यादौर्ध्वदैहिकम्
॥५७॥नैवाशौचं प्रपद्येत तत्पुत्रादिविशेषतः ।
शिवचारार्थमथवा शिवविद्यार्थमेव वा ।
खनेद्वा भुवि तद्देहं दहेद्वा शुचिनाग्निना
॥५८॥क्षिपेद्वाप्सु शिवास्वेव त्यजेद्वा काष्ठलोष्टवत् ।
अथैनमपि चोद्दिश्य कर्म चेत्कर्तुमीप्सितम्
॥५९॥कल्याणमेव कुर्वीत शक्त्या भक्तांश्च तर्पयेत् ।
धनं तस्य भजेच्छैवः शैवी चेतस्य सन्ततिः
॥६०॥नास्ति चेत्तच्छिवे दद्यान्नदद्यात्पशुसन्ततिः ।
७.२,३९. ६०
॥६१॥इति श्रीशिवमहापुराणे सप्तम्यां वायवीयसंहितायामुत्तरखण्डे शैवयोगवर्णनं नामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः