सप्तपंचाशतं विद्धि घंटेश्वरमथो शृणु
ईश्वर उवाच
सप्तपंचाशतं विद्धि घंटेश्वरमथो शृणु ॥
यस्य दर्शनमात्रेण कामावाप्तिश्च जायते
॥१॥घंटोनाम गणश्रेष्ठो बभूव मम वल्लभः ॥
चाक्षुषस्य मनोः काले कौतुकार्थं यदृच्छया ॥
प्रस्थितो ब्रह्मसदनं द्रष्टुं ब्रह्माणमव्ययम्
॥२॥अथायान्तं समालोक्य गन्धर्वं गीतकोविदम् ॥
चित्रसेनं गणश्रेष्ठः पप्रच्छ कुशलं मुदा
॥३॥मया तत्रैव गन्तव्यं सदने परमेष्ठिनः।
. गीतैराराधयिष्यामि ब्रह्माणं जगतां पतिम्
॥४॥चित्रसेनोऽथ तं देवि प्रत्युक्तो घंटमब्रवीत् ॥
पद्मयोनिः सुरैः सार्धं गुह्यं मन्त्रमचीकरत्
॥५॥एतच्छ्रुत्वा गणो घंटस्तस्थौ विस्मितमानसः ॥
मूहूर्तं चिंतयामास प्रतिहारनिवारितः
॥६॥हित्वा स्वामिनमीशानं द्रष्टुं ब्रह्माणमागतः ॥
प्रवेशोपि न लभ्येत प्रसादो दूरतः स्थितः
॥७॥एवं चिंतयतस्तस्य साग्रः संवत्सरो गतः ॥
घंटस्य ब्रह्मणो द्वारि प्रवेशो देवि नाभवत्
॥८॥निर्गच्छतमथालोक्य वीणाहस्तं समुत्सुकम् ॥
नारदं स गणश्रेष्ठः पद्मयोनिं गृहोदरात्
॥९॥प्रोक्तो घंटेन सहसा मां निवेदय नारद ॥
गणोऽहं गीततत्त्वज्ञो महादेवस्य वल्लभः
॥१०॥दर्शनार्थं समायातो ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ॥
घंटस्य वचनं श्रुत्वा प्रीतिमानभवन्मुनिः ॥
नारदः प्रत्युवाचेदं समाश्वास्य सकैतवम्
॥११॥अहं बृहस्पतेः पार्श्वे प्रेषितोऽस्मि गणाधिप ॥
किंचित्कार्यांतरं प्रष्टुं ब्रह्मणा लोककर्तृणा ॥
आयास्यामि क्षणेनैव तावत्कालं प्रतीक्ष्यताम्
॥१२॥इत्युक्त्वा नारदो देवि मम पार्श्वमुपागतः ॥
वृत्तांतं कथयामास घंटस्य मुनिसत्तमः
॥१३॥ईदृशो दुर्ल्लभो भृत्यो घंटेन सदृशः प्रभो ॥
यस्त्वां त्यक्त्वा गणो देव सेवायै परमेष्ठिनः ॥
स्थितः संवत्सरं साग्रं प्रवेशं न च लब्धवान् ॥
१४ तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य मुनेस्तदा ॥
मया शप्तस्तु कोपेन पत घण्ट महीतले
॥१५॥मां त्यक्त्वा हि गतोन्यत्र सेवार्थं परवेश्मनि ॥
मयेत्युक्ते च वचने ब्रह्माद्वारि स्थितोऽपि सन्
॥१६॥पतितो भूतले घंटो देवदारुवनांतिके ॥
आत्मानं पतितं दृष्ट्वा भूमौ घंटेन पार्वति
॥१७॥प्रोक्तं शोकोत्तरेणैव वचनं गद्गदाक्षरम् ॥
सेवार्थं याति योऽन्यत्र परिहृत्य स्वकं प्रभुम्
॥१८॥स याति नरकं घोरमपकीर्तिं च विंदति ॥
नारदेन मम त्वद्य वंचितस्य द्वयं गतम् ॥
यस्मात्स्वामी न मे ब्रह्मा न च देवो महेश्वरः
॥१९॥एवं विलपतस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः ॥
आजगाम तमुद्देशं यत्र घंटो व्यवस्थितः
॥२०॥देवदारुवने देवि दर्शनार्थं तपस्विनाम् ॥
घंटेन नारदो दृष्टो भीतेनाकुलचेतसा
॥२१॥अवस्थामीदृशीं कृत्वा किमन्यन्मे करिष्यति ॥
एवं तं चिंतयानं तु नारदो वाक्यमब्रवीत्
॥२२॥गणाध्यक्ष न ते कार्यो मन्युः पुण्यविनाशनः ॥
कीर्त्यर्थं पतितो घंट प्रायश्चित्तार्थमेव च
॥२३॥प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा प्रभुं प्राप्स्यसि शंकरम् ॥
तस्माद्गच्छ ममादेशान्महाकालवनं शुभम्
॥२४॥रेवंतेश्वर पूर्वे तु विद्यते लिंगमुत्तमम् ॥
सर्वसंपत्करं दिव्यं त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति
॥२५॥इत्युक्तो नारदेनैव जैगीषव्यः समागतः ॥
तेनापि कथितं सर्वं सत्यमुक्तमनेन वै
॥२६॥नारदेन गणाध्यक्ष कीर्त्तिस्ते भविताऽक्षया ॥
कश्यपेन मृकण्डेन कण्वेन जमदग्निना
॥२७॥अत्रिणा भृगुणा देवि लोमशेन सुरर्षिणा ॥
प्रोक्तो घंटो गतः शीघ्रं महाकालवनं शुभम्
॥२८॥यत्र घंटानिनादेन युध्यतो मम संयुगे ॥
पापक्षयकरं देवि संभूतं लिंगमुत्तमम् ॥
दृष्टं तत्र गणेनैव लिंगं तेजोमयं शुभम्
॥२९॥दर्शनात्तस्य लिंगस्य भूयो घंटो गणोऽभवत् ॥
लक्ष्म्या कांत्या समायुक्तः सहस्रकिरणाकृतिः
॥३०॥घण्टोभिनंदितोऽत्यर्थं विमानैः सार्वकामिकैः ॥
मम पार्श्वं समायातो ममातीव प्रियोऽभवत्
॥३१॥ये पश्यन्ति विशालाक्षि देवं घण्डेश्वरं शिवम् ॥
ते घण्टाभिर्नादितास्तु विमानैः सार्वकामिकैः
॥३२॥यास्यंति सुचिरं कालं मम लोकं सनातनम् ॥
घण्टेश्वरं परं लिंगं नाख्येयं यस्यकस्यचित्
॥३३॥व्याधितो यदि वा दीनो दुःखितो वा भवेन्नरः ॥
यः पश्यति प्रसंगेन देवं घण्टेश्वरं प्रिये ॥
दीप्तकांचनवर्णाभैर्विमानैः सार्वकामिकैः
॥३४॥गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः ॥
ईप्सिताँल्लभते कामान्वीणावेणुविनोदितः
॥३५॥ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः सर्वैश्वर्यसमन्वितः ॥
हिरण्यधान्यसंपूर्णे समृद्धे जायते कुले ॥
राजा वा राजतुल्यो वा जंबूद्वीपपतिर्भवेत्
॥३६॥यः पूजयति देवेशं श्रद्धया परया युतः ॥
स याति परमं स्थानमपुनर्भवकारणम्
॥३७॥एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः ॥
घण्टेश्वरस्य देवस्य प्रयागेशमथो शृणु
॥३८॥इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये घण्टेश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५७ ॥