स्वर्गद्वारेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्
श्रीरुद्र उवाच
स्वर्गद्वारेश्वरं लिंगं नवमं विद्धि पार्वति ॥
सर्वपापहरं देवि स्वर्गमोक्षफलप्रदम्
॥१॥यदा देवि समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे ॥
अश्विन्याद्या भगिन्यस्तास्त्वां दृष्ट्वा विस्मयान्विताः
॥२॥निमंत्रिता वयं यज्ञे सकांताः सपरिग्रहाः ॥
स्नेहेन देवि तातेन बहुमानपुरः सरम्
॥३॥कच्चित्स्मृता विशालाक्षि किं वा तातस्य विस्मृतिः ॥
कारणं किं समुद्दिश्य तातेन न निमंत्रिता
॥४॥तासां तद्वचनं श्रुत्वा अवमा नात्तदा त्वया ॥
प्राणा मुक्तास्तु योगेन पुरतस्तासु पार्वति
॥५॥अथ ताः शोकसंतप्ता गता यत्र प्रजापतिः ॥
आचख्युः सकलं वृत्तं दक्षस्याग्रे यथा तथम्
॥६॥तच्छुत्वा दारुणं वाक्यं दक्षो नोवाच किंचन
॥७॥मया दृष्टा यदा देवि भूमौ पंचत्वमागता ॥
यज्ञप्रध्वंसनार्थाय तदा वै प्रेरिता गणाः
॥८॥ते गत्वाथ गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः ॥
विरूपा भीषणा रौद्रा नानाशस्त्रा महाबलाः ॥
मुमुचुः शरवर्षाणि कुर्वंतो भैरवान्रवान्
॥९॥ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः ॥
विश्वेदेवाश्च साध्याश्च धनुर्हस्ता महाबलाः ॥
युद्धाय च विनिष्क्रांता मुमुचुः सायकान्सितान् ॥
ते समेत्याथ युयुधुः प्रमथा विबुधैः सह ॥
मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारा यथा घनाः
॥११॥तेषां मध्ये गणो नाम वीरभद्रो महाबलः ॥
स शक्रं ताडयामास शूलेन हृदये तथा
॥१२॥स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह ॥
अथ मुष्ट्या हतः कुम्भे नाग ऐरावतस्तथा
॥१३॥स हतः सहसा तेन गजेंद्रो भेरवान्रवान् ॥
विनदन्भयमास्थाय यज्ञवाटमुपाद्रवत्
॥१४॥एतस्मिन्नंतरे देवा कृतास्तेन पराङ्मुखाः ॥
ततस्ते शरणं जग्मुर्विष्णुं विश्वैकनायकम्
॥१५॥ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्दृष्ट्वा दिवालयान् ॥
गणैर्विद्रावितान्सर्वान्मुमोचाशु सुदर्शनम्
॥१६॥तदापतत्तु वेगेन चक्रं विष्णोः सुदर्शनम् ॥
प्रसार्य वक्त्रं सहसा ह्युदरस्थं चकार ह
॥१७॥तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते ह्यमोघे दैत्यसूदने ॥
क्रुद्धो नारायणो देवि वीरभद्रमुपाद्रवत्
॥१८॥गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिदूरतः ॥
हन्यमानस्याथ भूमौ गदया च सुदर्शनम्
॥१९॥रुधिरोद्गारसंयुक्तं वक्त्रात्तच्च विनिर्गतम् ॥
मत्तो लब्धवरो देवि वीरभद्रो गणोत्तमः ॥
न तु पंचत्वमापन्नो गदया ताडितोऽपि सः
॥२०॥ततस्तु प्रमथाः सर्वे विष्णुवीर्यबलार्द्दिताः ॥
कृच्छ्रेण सहसा प्राप्ता यत्राहं देवि संस्थितः
॥२१॥मां दृष्ट्वा शूलहस्तं तु विष्णुश्चांतरधीयत ॥
इंद्रोऽपि त्रिदशैः सार्द्धं पितृभिर्ब्राह्मणैः सह
॥२२॥मत्तस्त्रासपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः ॥
एवं विध्वंसिते यज्ञे नष्टो देवगणो यदा
॥२३॥मया निरूपितो देवि स्वर्गद्वारे गणस्तदा ॥
प्रवेशो नैव दातव्यस्त्रिदशानां गणेश्वर
॥२४॥द्वारावरोधः कर्त्तव्यो यत्नतः शासनान्मम ॥
यः कोपि दृश्यते देवः स हंतव्यो न संशयः
॥२५॥उद्वसश्च ततो जातः स्वर्गो देवा विनिर्जिताः
॥२६॥स्वर्गद्वारे निरुद्धे तु शक्राद्या भयविह्वलाः ॥
ब्रह्मलोकं गता देवा मंत्रयित्वा पुनःपुनः
॥२७॥तस्याग्रे कथितं सर्वं स्वर्गद्वारावरोधनम् ॥
महेश्वरगणैर्व्याप्तं स्वर्गद्वारं पितामह
॥२८॥प्रवेशो दुर्लभो जातः कृते द्वारावरोधने ॥
केनोपायेन यास्यामः स्वर्गलोकं तथाविधम् २९ ॥
नास्माकं जायते प्रीतिर्विना स्वर्गं पितामह
॥३०॥इति तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तं तु ब्रह्मणा तदा ॥
आराध्यः शंकरो देवो महादेवो जगत्पतिः
॥३१॥स्तुत्यो वंद्यो नमस्कार्यः सृष्टि संहारकारकः ॥
दुर्लभस्तु सुराः स्वर्गो विना तस्य प्रसादतः ॥
३२ गोप्ता स्रष्टा समर्थश्च स चास्माकं परा गतिः ॥
स एवाराधनीयस्तु स च पूज्यतमो मतः
॥३३॥तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गम्यतां शरणं शिवः ॥
उपायं कथयिष्यामि श्रूयतां सावधानतः
॥३४॥त्रिदशैः सहितः शक्र तूर्णं गच्छ ममाज्ञया ॥
महाकालवने रम्ये कपालेश्वरपूर्वतः
॥३५॥स्वर्गद्वार परं लिंगं विद्यते तत्तु वासव ॥
लोकानामनुकंपार्थं महादेवेन निर्मितम् ॥
तमाराधयत क्षिप्रं स वः कामं प्रदास्यति
॥३६॥ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा त्रिदशा मुदिता भृशम् ॥
समायाता महादेवि महाकालवनं तदा
॥३७॥स्वर्गद्वारप्रदं पुण्यं ददृशुर्लिंगमुत्तमम् ॥
तस्य दर्शनमात्रेण स्वर्गद्वारमपावृतम्
॥३८॥स्वर्गलोकं गताः सर्वे यथापूर्वं यशस्विनि ॥
निःशंकांस्त्रिदशान्दृष्ट्वा विज्ञप्तोहं गणैस्तदा
॥३९॥मयाज्ञप्ताश्च ते सर्वे निवर्त्तध्वं गणोत्तमाः ॥
स्वयमेव प्रतिज्ञातं कथं मिथ्या भविष्यति
॥४०॥स्वर्गद्वारप्रदो देवो दृष्टो देवैर्न संशयः ॥
महाकालवने रम्ये कथितो हि विरंचिना
॥४१॥स्वर्गद्वारं गताः सद्यः शक्राद्यास्त्रिदशा गणाः ॥
अतः प्रभृति विख्यातः स्वर्गद्वारेश्वरः शिवः
॥४२॥ख्यातिं यास्यति भूलोके स्वर्गलोकप्रदायकः
॥४३॥ये पश्यंति नरा लोके स्वर्गद्वारेश्वरं शिवम् ॥
ते यांति स्वर्गलोकं हि स्वर्गद्वारेश्वरार्चनात्
॥४४॥स्वर्गद्वारेश्वरं देवं ये पश्यंति प्रसंगतः ॥
न तेषां भयमस्तीति कल्प कोटिशतैरपि
॥४५॥अश्वमेधसहस्रेण यत्पुण्यं समुदाहृतम् ॥
तत्पुण्यमधिकं देवि स्वर्गद्वारेश्वरार्चनात्
॥४६॥जन्मांतरसहस्रेण यत्पापं पूर्व संचितम् ॥
यत्पापं विलयं यांति लिंगस्यास्य च कीर्तनात्
॥४७॥अष्टम्यां वा चतुर्दश्यामथवा चंद्रवासरे ॥
ये पश्यंति नरा भक्त्या स्वर्गद्वारेश्वरं शिवम् ॥
ते देवि मे शरीरं तु प्रविष्टास्त्वपुनर्भवाः
॥४८॥दशकोटिसहस्राणि तस्मिँल्लिंगे तु पूजिते ॥
पूजितानि भवं तीह लिंगान्यंतःस्थितानि तु
॥४९॥स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य कीर्त्तनाद्यजनात्तथा ॥
सुखेन स्वर्गमायांति यथा कामानवाप्नुयात्
॥५०॥अकामावा सकामा वा ये पश्यंति दिने दिने ॥
तेऽपि पुण्या महाभागाः स्वर्गलोकं प्रयांति वै
॥५१॥इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये स्वर्गद्वारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवमोऽध्यायः ॥ ९ ॥