महाबाह्वशिवलिंगमाहात्म्यवर्णनम्
सूत उवाच
श्रीमतीक्ष्वाकुवंशे हि राजा परमधार्मिकः ।
आसीन्मित्रसहो नाम श्रेष्ठस्सर्वधनुष्मताम्
॥१॥तस्य राज्ञः सुधर्मिष्ठा मदयन्ती प्रिया शुभा ।
दमयन्ती नलस्येव बभूव विदिता सती
॥२॥स एकदा हि मृगयास्नेही मित्रसहो नृपः ।
महद्बलेन संयुक्तो जगाम गहनं वनम्
॥३॥विहरंस्तत्र स नृपः कमठाह्वं निशाचरम् ।
निजघान महादुष्टं साधुपीडाकरं खलम्
॥४॥अथ तस्यानुजः पापी जयेयं छद्मनैव तम् ।
मत्वा जगाम नृपतेरन्तिक च्छद्मकारकः
॥५॥तं विनम्राकृतिं दृष्ट्वा भृत्यतां कर्तुमागतम् ।
चक्रे महानसाध्यक्षमज्ञानात्स महीपतिः
॥६॥अथ तस्मिन्वने राजा कियत्कालं विहृत्य सः ।
निवृत्तो मृगयां हित्वा स्वपुरीमाययौ मुदा
॥७॥पितुः क्षयाहे सम्प्राप्ते निमंत्र्य स्वगुरुं नृपः ।
वसिष्ठं गृहमानिन्ये भोजयामास भक्तितः
॥८॥रक्षसा सूदरूपेण संमिश्रितनरामिषम् ।
शाकामिषं पुरः क्षिप्तं दृष्ट्वा गुरुरथाब्रवीत्
॥९॥गुरुरुवाच
धिक् त्वां नरामिषं राजंस्त्वयैतच्छद्मकारिणा ।
खलेनोपहृतं मह्यं ततो रक्षो भविष्यसि
॥१०॥रक्षःकृतं च विज्ञाय तदैवं स गुरुस्तदा ।
पुनर्विमृश्य तं शापं चकार द्वादशाब्दिकम्
॥११॥स राजानुचितं शापं विज्ञाय क्रोधमूर्छितः ।
जलांजलिं समादाय गुरुं शप्तुं समुद्यतः
॥१२॥तदा च तत्प्रिया साध्वी मदयन्ती सुधर्मिणी ।
पतित्वा पादयोस्तस्य शापं तं हि न्यवारयत्
॥१३॥ततो निवृत्तशापस्तु तस्या वचनगौरवात् ।
तत्याज पादयोरंभः पादौ कल्मषतां गतौ
॥१४॥ततःप्रभृति राजाभूत्स लोकेस्मिन्मुनीश्वराः ।
कल्मषांघ्रिरिति ख्यातः प्रभावात्तज्जलस्य हि
॥१५॥राजा मित्रसहः शापाद्गुरो ऋषिवरस्य हि ।
बभूव राक्षसो घोरो हिंसको वनगोचरः
॥१६॥स बिभ्रद्राक्षसं रूपं कालान्तकयमोपमम् ।
चखाद विविधाञ्जंतून्मानुषादीन्वनेचरः
॥१७॥स कदाचिद्वने क्वापि रममाणौ किशोरकौ ।
अपश्यदन्तकाकारो नवोढौ मुनिदम्पती
॥१८॥राक्षसः स नराहारः किशोरं मुनिनन्दनम् ।
जग्धुं जग्राह शापार्त्तो व्याघ्रो मृगशिशुं यथा
॥१९॥कुक्षौ गृहीतं भर्तारं दृष्ट्वा भीता च तत्प्रिया ।
सा चक्रे प्रार्थनं तस्मै वदंती करुणं वचः
॥२०॥प्रार्थ्यमानोऽपि बहुशः पुरुषादः स निर्घृणः ।
चखाद शिर उत्कृत्य विप्रसूनोर्दुराशयः ।
अथ साध्वी च सा दीना विलप्य भृशदुःखिता ।
आहृत्य भर्तुरस्थीनि चितां चक्रे किलोल्बणाम्
॥२२॥भर्तारमनुगच्छन्ती संविशंती हुताशनम् ।
राजानं राक्षसाकारं सा शशाप द्विजाङ्गना
॥२३॥अद्यप्रभृति नारीषु यदा त्वं संगतो भवेः ।
तदा मृतिस्तवेत्युक्त्वा विवेश ज्वलनं सती
॥२४॥सोपि राजा गुरोश्शापमनुभूय कृतावधिम् ।
पुनः स्वरूपमास्थाय स्वगृहं मुदितो ययौ
॥२५॥ज्ञात्वा विप्रसतीशापं मदयन्ती रतिप्रियम् ।
पतिं निवारयामास वैधव्यादतिबिभ्यती
॥२६॥अनपत्यो विनिर्विण्णो राज्यभोगेषु पार्थिवः ।
विसृज्य सकलां लक्ष्मीं वनमेव जगाम ह
॥२७॥स्वपृष्ठतः समायान्तीं ब्रह्महत्यां सुदुःखदाम् ।
ददर्श विकटाकारां तर्जयन्ती मुहुर्मुहुः
॥२८॥तस्या निर्भद्रमन्विच्छन् राजा निर्विण्णमानसः ।
चकार नानोपायान्स जपव्रतमखादिकान्
॥२९॥नानोपायैर्यदा राज्ञस्तीर्थस्नानादिभिर्द्विजाः ।
न निवृत्ता ब्रह्महत्या मिथिलां स ययौ तदा
॥३०॥बाह्योद्यानगतस्तस्याश्चितया परयार्दितः ।
ददर्श मुनिमायान्तं गौतमं पार्थिवश्च सः
॥३१॥अभिसृत्य स राजेन्द्रो गौतमं विमलाशयम् ।
तद्दर्शनाप्तकिंचित्कः प्रणनाम मुहुर्मुहुः ।
अथ तत्पृष्टकुशलो दीर्घमुष्णं च निश्वसन् ।
तत्कृपादृष्टिसंप्राप्तसुख प्रोवाच तं नृपः
॥३३॥राजोवाच
मुने मां बाधते ह्येषा ब्रह्महत्या दुरत्यया ।
अलक्षिता परैस्तात तर्जयंती पदेपदे
॥३४॥यन्मया शापदग्धेन विप्रपुत्रश्च भक्षितः ।
तत्पापस्य न शान्तिर्हि प्रायश्चित्तसहस्रकैः
॥३५॥नानोपायाः कृता मे हि तच्छान्त्यै भ्रमता मुने ।
न निवृत्ता ब्रह्महत्या मम पापात्मनः किमु
॥३६॥अद्य मे जन्मसाफल्यं संप्राप्तमिव लक्षये ।
यतस्त्वद्दर्शनादेव ममानन्दभरोऽभवत्
॥३७॥अद्य मे तवपादाब्ज शरणस्य कृतैनसः ।
शांतिं कुरु महाभाग येनाहं सुखमाप्नुयाम्
॥३८॥सूत उवाच
इति राज्ञा समादिष्टो गौतमः करुणार्द्रधीः ।
समादिदेश घोराणामघानां साधु निष्कृतिम्
॥३९॥गौतम उवाच
साधु राजेन्द्र धन्योसि महाघेभ्यो भयन्त्यज ।
शिवे शास्तरि भक्तानां क्व भयं शरणैषिणाम्
॥४०॥शृणु राजन्महाभाग क्षेत्रमन्यत्प्रतिष्ठितम् ।
महापातकसंहारि गोकर्णाख्यं शिवालयम्
॥४१॥तत्र स्थितिर्न पापानां महद्भ्यो महतामपि ।
महाबलाभिधानेन शिवः संनिहितः स्वयम्
॥४२॥सर्वेषां शिवलिंगानां सार्वभौमो महाबलः ।
चतुर्युगे चतुर्वर्णस्सर्वपापापहारकः
॥४३॥पश्चिमाम्बुधितीरस्थं गोकर्णं तीर्थमुत्तमम् ।
तत्रास्ति शिवलिंगं तन्महापातकनाशकम्
॥४४॥तत्र गत्वा महापापाः स्नात्वा तीर्थेषु भूरिशः ।
महाबलं च संपूज्य प्रयाताश्शांकरम्पदम्
॥४५॥तथा त्वमपि राजेन्द्र गोकर्ण गिरिशालयम् ।
गत्वा सम्पूज्य तल्लिंगं कृतकृत्यत्वमाप्नुयाः
॥४६॥तत्र सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वाभ्यर्च्य महाबलम् ।
सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोकन्त्वमाप्नुयाः
॥४७॥सूत उवाच
इत्यादिष्टः स मुनिना गौतमेन महात्मना ।
महाहृष्टमना राजा गोकर्णं प्रत्यपद्यत
॥४८॥तत्र तीर्थेषु सुस्नात्वा समभ्यर्च्य महाबलम् ।
निर्धूताशेषपापौघोऽलभच्छंभोः परम्पदम्
॥४९॥य इमां शृणुयान्नित्यं महाबलकथां प्रियाम् ।
त्रिसप्तकुलजैस्सार्द्धं शिवलोके व्रजत्यसौ
॥५०॥इति वश्च समाख्यातं माहात्म्यं परमाद्भुतम् ।
महाबलस्य गिरिशलिंगस्य निखिलाघहृत्
॥५१॥इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां महाबाह्वशिवलिंगमाहात्म्यवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः ॥ १० ॥