darśanāddevadevasya yatra pāpaṃ praṇaśyati
śrīmārkaṇḍeya uvāca
tasyaivānantaraṃ tīrthaṃ liṅgeśvaramiti śrutam |
darśanāddevadevasya yatra pāpaṃ praṇaśyati
||1||तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् ।
दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति
kṛtvā tu kadanaṃ ghoraṃ dānavānāṃ yudhiṣṭhira |
vārāhaṃ rūpamāsthāya narmadāyāṃ vyavasthitaḥ
||2||कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर ।
वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः
tatra tīrthe tu yaḥ snānaṃ kṛtvā devaṃ namasyati |
sa mucyate nṛpaśreṣṭha mahāpāpaiḥ purākṛtaiḥ
||3||तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति ।
स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः
dvādaśyāṃ kṛṣṇapakṣasya śukle ca samupoṣitaḥ |
gandhamālyairjagannāthaṃ pūjayetpāṇḍunandana
||4||द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः ।
गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन
brāhmaṇāṃśca mahābhāga dānasaṃmānabhojanaiḥ |
pūjayetparayā bhaktyā tasya puṇyaphalaṃ śṛṇu
||5||ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः ।
पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु
satrayājiphalaṃ janturlabhate dvādaśābdakaiḥ |
brāhmaṇānbhojayaṃstatra tadeva labhate phalam
||6||सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः ।
ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्
tarpayitvā pitṝn devān snātvā tadgatamānasaḥ |
japeddvādaśanāmāni devasya purataḥ sthitaḥ
||7||तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः ।
जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः
māsi māsi nirāhāro dvādaśyāṃ kurunandana |
keśavaṃ pūjayennityaṃ māsi mārgaśire budhaḥ
||8||मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन ।
केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः
pauṣe nārāyaṇaṃ devaṃ māghamāse tu mādhavam |
govindaṃ phālgune māsi viṣṇuṃ caitre samarcayet
||9||पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् ।
गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्
vaiśākhe madhuhantāraṃ jyeṣṭhe devaṃ trivikramam |
vāmanaṃ tu tathāṣāḍhe śrāvaṇe śrīdharaṃ smaret
||10||वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् ।
वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्
hṛṣīkeśaṃ bhādrapade padmanābhaṃ tathāśvine |
dāmodaraṃ kārttike tu kīrtayannāvasīdati
||11||हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने ।
दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति
vācikaṃ mānasaṃ pāpaṃ karmajaṃ yatpurā kṛtam |
tannaśyati na sandeho māsanāmānukīrtanāt
||12||वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् ।
तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्
svayaṃ vinuddhaḥ satatamunmiṣannimiṣaṃstathā |
śīghraṃ prapaśya bhuñjāno mantrahīnaṃ samudgiret
||13||स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा ।
शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्
paramāpadgatasyāpi jantoreṣā pratikriyā |
yanmāsādhipaterviṣṇormāsanāmānukīrtanam
||14||परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया ।
यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्
tā niśāste ca divasāste māsāste ca vatsarāḥ |
narāṇāṃ saphalā yeṣu cintito bhagavānhariḥ
||15||ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः ।
नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः
paramāpadgatasyāpi yasya devo janārdanaḥ |
nāvasarpati hṛtpadmātsa yogī nātra saṃśayaḥ
||16||परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः ।
नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः
te bhāgyahīnā manujāḥ suśocyāste bhūmibhārāya kṛtāvatārāḥ |
acetanāste paśubhiḥ samānā ye bhaktihīnā bhagavatyanante
||17||ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः ।
अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते
te pūrṇakāryāḥ puruṣāḥ pṛthivyāṃ te svāṅgapātādbhuvanaṃ punanti |
vicakṣaṇā viśvavibhūṣaṇāste ye bhaktiyuktā bhagavatyanante
||18||ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति ।
विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते
sa eva sukṛtī tena labdhaṃ janmataroḥ phalam |
citte vacasi kāye ca yasya devo janārdanaḥ
||19||स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् ।
चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः
etattīrthavaraṃ puṇyaṃ liṅgo yatra janārdanaḥ |
vañcayitvā ripūnsaṃkhye krodho bhūtvā sanātanaḥ
||20||एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः ।
वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः
upaplave candramaso raveśca yo hyaṣṭakānāmayanadvaye ca |
pānīyamapyatra tilairvimiśraṃ dadyātpitṛbhyaḥ prayato manuṣyaḥ
||21||उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च ।
पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः
ghoṇonmīlitamerurandhranivaho duḥkhābdhimajjatplavaḥ prādurbhūtarasātalodarabṛhatpaṅkārdhamagnakṣuraḥ |
phūtkārotkaranunnavātavidaladdigdantinādaśrutinyastastabdhavapuḥ śrutirbhavatu vaḥ kroḍo hariḥ śāntaye
||22||घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः ।
फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये
iti śrīskānde mahāpurāṇa ekāśītisāhasryāṃ saṃhitāyāṃ pañcama āvantyakhaṇḍe revākhaṇḍe liṅgavārāhatīrthamāhātmyavarṇanaṃ nāmaikonapañcāśadadhikaśatatamo'dhyāyaḥ ||