huṅkārasvāmitīrthamāhātmyavarṇanam
śrīmārkaṇḍeya uvāca
tasyaivānantaraṃ rājañchuklatīrthasamīpataḥ |
vāsudevasya tīrthaṃ tu sarvalokeṣu pūjitam
||1||तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः ।
वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्
taddhi puṇyaṃ suvikhyātaṃ narmadāyāṃ purātanam |
yatra huṅkāramātreṇa revā krośaṃ jagāma sā
||2||तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् ।
यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा
yadā prabhṛti rājendra huṅkāreṇa gatā sarit |
tadāprabhṛti sa svāmī huṅkāraḥ śabdito budhaiḥ
||3||यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् ।
तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः
huṅkāratīrthe yaḥ snātvā paśyatyavyayamacyutam |
sa mucyate naraḥ pāpaiḥ saptajanma kṛtairapi
||4||हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् ।
स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि
saṃsārārṇavamagnānāṃ narāṇāṃ pāpakarmiṇām |
naivoddhartā jagannāthaṃ vinā nārāyaṇaṃ paraḥ
||5||संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् ।
नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः
sā jihvā yā hariṃ stauti taccittaṃ yattadarpitam |
tāveva kevalau ślāghyau yau tatpūjākarau karau
||6||सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् ।
तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ
sarvadā sarvakāryeṣu nāsti teṣāmamaṅgalam |
yeṣāṃ hṛdistho bhagavānmaṅgalāyatano hariḥ
||7||सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् ।
येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः
yadanyaddevatārcāyāḥ phalaṃ prāpnoti mānavaḥ |
sāṣṭāṅgapraṇipātena tatphalaṃ labhate hareḥ
||8||यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः ।
साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः
reṇuguṇṭhitagātrasya yāvanto'sya rajaḥkaṇāḥ |
tāvadvarṣasahasrāṇi viṣṇuloke mahīyate
||9||रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः ।
तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते
sammārjanābhyukṣaṇalepanena tadālaye naśyati sarvapāpam |
nārī narāṇāṃ parayā tu bhaktyā dṛṣṭvā tu revāṃ narasattamasya
||10||सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् ।
नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य
yenārcito bhagavānvāsudevo janmārjitaṃ naśyati tasya pāpam |
sa yāti lokaṃ garuḍadhvajasya vidhūtapāpaḥ surasaṅghapūjyatām
||11||येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् ।
स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्
śāṭhyenāpi namaskāraṃ prayuñjaṃścakrapāṇinaḥ |
saptajanmārjitaṃ pāpaṃ gacchatyāśu na saṃśayaḥ
||12||शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः ।
सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः
pūjāyāṃ prīyate rudro japahomairdivākaraḥ |
śaṅkhacakragadāpāṇiḥ praṇipātena tuṣyati
||13||पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः ।
शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति
bhavajaladhigatānāṃ dvandvavātāhatānāṃ sutaduhitṛkalatratrāṇabhārārditānām |
viṣamaviṣayatoye majjatāmaplavānāṃ bhavati śaraṇameko viṣṇupoto narāṇām
||14||भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् ।
विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्
huṅkāratīrthe rājendra śubhaṃ vā yadi vāśubham |
yatkṛtaṃ puruṣavyāghra tannaśyati na karhicit
||15||हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् ।
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्
iti śrīskānde mahāpurāṇa ekāśītisāhasryāṃ saṃhitāyāṃ pañcama āvantyakhaṇḍe revākhaṇḍe huṅkārasvāmitīrthamāhātmyavarṇanaṃ nāma saptapañcāśadadhikaśatatamo'dhyāyaḥ ||