śrute yasyāḥ prabhāve tu sarvapāpaiḥ pramucyate
śrīmārkaṇḍeya uvāca
tataḥ puṣkariṇīṃ gacchetsarvapāpapraṇāśinīm |
śrute yasyāḥ prabhāve tu sarvapāpaiḥ pramucyate
||1||ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापप्रणाशिनीम् ।
श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते
revāyā uttare kūle tīrthaṃ paramaśobhanam |
yatrāste sarvadā devo vedamūrtirdivākaraḥ
||2||रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् ।
यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः
kurukṣetraṃ yathā puṇyaṃ sārvakāmikamuttamam |
idaṃ tīrthaṃ tathā puṇyaṃ sarvakāmaphalapradam
||3||कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् ।
इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्
kurukṣetre yathā vṛddhirdānasya jagatīpate |
puṣkariṇyāṃ tathā dānaṃ vardhate nātra saṃśayaḥ
||4||कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते ।
पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः
yavamekaṃ tu yo dadyātsauvarṇaṃ mastake nṛpa |
puṣkariṇyāṃ tathā sthānaṃ yathā sthānaṃ nare smṛtam
||5||यवमेकं तु यो दद्यात्सौवर्णं मस्तके नृप ।
पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम्
sūryagrahe tu yaḥ snātvā dadyāddānaṃ yathāvidhi |
hastyaśvaratharatnādi gṛhaṃ gāśca yugaṃdharān
||6||सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद्दानं यथाविधि ।
हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान्
suvarṇaṃ rajataṃ vāpi brāhmaṇebhyo dadāti yaḥ |
trayodaśa dinaṃ yāvattrayodaśaguṇaṃ bhavet
||7||सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः ।
त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत्
tilamiśreṇa toyena tarpayetpitṛdevatāḥ |
dvādaśābde bhavetprītistatra tīrthe mahīpate
||8||तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः ।
द्वादशाब्दे भवेत्प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते
yastatra kurute śrāddhaṃ pāyasairmadhusarpiṣā |
śrāddhado labhate svargaṃ pitḥṇāṃ dattamakṣayam
||9||यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर्मधुसर्पिषा ।
श्राद्धदो लभते स्वर्गं पित्ःणां दत्तमक्षयम्
akṣatairbadarairbilvairiṅgudairvā tilaiḥ saha |
akṣayaṃ phalamāpnoti tasmiṃstīrthe na saṃśayaḥ
||10||अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह ।
अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः
tatra snātvā tu yo devaṃ pūjayecca divākaram |
ādityahṛdayaṃ japtvā punarādityamarcayet |
sa gacchetparamaṃ lokaṃ tridaśairapi vanditam
||11||तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच्च दिवाकरम् ।
आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यमर्चयेत् ।
स गच्छेत्परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम्
ṛcamekāṃ japedyastu yajurvā sāma eva ca |
sa samagrasya vedasya phalamāpnoti vai nṛpa
||12||ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च ।
स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप
yastryakṣaraṃ japenmantraṃ dhyāyamāno divākaram |
ādityahṛdayaṃ japtvā mucyate sarvapātakaiḥ
||13||यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् ।
आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः
yastatra vidhivatprāṇāṃstyajate nṛpasattama |
sa gacchetparamaṃ sthānaṃ yatra devo divākaraḥ
||14||यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम ।
स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः
iti śrīskānde mahāpurāṇa ekāśītisāhasryāṃ saṃhitāyāṃ pañcama āvantyakhaṇḍe revākhaṇḍe puṣkariṇyāmādityatīrthamāhātmyavarṇanaṃ nāmaikonaṣaṣṭitamo'dhyāyaḥ ||