तस्मिन्नवसरे ज्ञात्वानुकूलं समयं रतिः
ब्रह्मोवाच
तस्मिन्नवसरे ज्ञात्वानुकूलं समयं रतिः ।
सुप्रसन्ना च तम्प्राह शङ्करं दीनवत्सलम्
॥१॥रतिरुवाच
गृहीत्वा पार्वतीं प्राप्तं सौभाग्यमतिदुर्लभम् ।
किमर्थं प्राणनाथो मे निस्स्वार्थं भस्मसात्कृतः
॥२॥जीवयात्रा पतिं मे हि कामव्या पारमात्मनि ।
कुरु दूरं च सन्तापं समविश्लेषहेतुकम्
॥३॥विवाहोत्सव एतस्मिन् सुखिनो निखिला जनाः ।
अहमेका महेशान दुःखिनी स्वपतिम्विना
॥४॥सनाथां कुरु मान्देव प्रसन्नो भव शङ्कर ।
स्वोक्तं सत्यम्विधेहि त्वं दीनबन्धो पर प्रभो
॥५॥त्वाम्विना कस्समर्थोत्र त्रैलोक्ये सचराचरे ।
नाशने मम दुःखस्य ज्ञात्वेति करुणां कुरु
॥६॥सोत्सवे स्वविवाहेऽस्मिन्सर्वानन्द प्रदायिनी ।
सोत्सवामपि मां नाथ कुरु दीनकृपाकर
॥७॥जीविते मम नाथे हि पार्वत्या प्रियया सह ।
सुविहारः प्रपूर्णश्च भविष्यति न संशयः
॥८॥सर्वं कर्तुं समर्थोसि यतस्त्वं परमेश्वरः ।
किम्बहूक्त्यात्र सर्वेश जीवयाशु पतिं मम
॥९॥ब्रह्मोवाच
तदित्युक्त्वा कामभस्म ददौ सग्रन्धिबन्धनम् ।
रुरोद पुरतश्शम्भोर्नाथ नाथेत्युदीर्य्य च
॥१०॥रतिरोदनमाकर्ण्य सरस्वत्यादयः स्त्रियः ।
रुरुदुस्सकला देव्यः प्रोचुर्दीनतरं वचः
॥११॥देव्य ऊचुः
भक्तवत्सलनामा त्वं दीनबन्धुर्दयानिधिः ।
काम जीवय सोत्साहां रति कुरु नमोऽस्तु ते
॥१२॥ब्रह्मोवाच
इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः ।
कृपादृष्टिं चकाराशु करुणासागरः प्रभुः
॥१३॥सुधादृष्ट्या शूलभृतो भस्मतो निर्गतः स्मरः ।
तद्रूपवेषचिह्नात्मा सुन्दरोद्भुतमूर्तिमान्
॥१४॥तद्रूपश्च तदाकारसंस्मितं सधनुश्शरम् ।
दृष्ट्वा पतिं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्
॥१५॥कृतार्थाभूच्छिवं देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः ।
प्राणनाथप्रदं पत्या जीवितेन पुनःपुनः
॥१६॥कामस्य स्तुतिमाकर्ण्य सनारीकस्य शङ्करः ।
प्रसन्नोऽभवदत्यंतमुवाच करुणार्द्रधीः
॥१७॥शङ्कर उवाच
प्रसन्नोहं तव स्तुत्या सनारीकस्य चित्तज ।
स्वयंभव वरम्बूहि वाञ्छितं तद्ददामि ते
॥१८॥ब्रह्मोवाच
इति शम्भुवचः श्रुत्वा महानदन्स्स्मरस्ततः ।
उवाच साञ्जलिर्नम्रो गद्गदाक्षरया गिरा
॥१९॥काम उवाच
देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो ।
यदि प्रसन्नस्सर्वेशः ममानन्दकरो भव
॥२०॥क्षमस्व मेऽपराधं हि यत्कृतश्च पुरा प्रभो ।
स्वजनेषु पराम्प्रीतिं भक्तिन्देहि स्वपादयोः
॥२१॥ब्रह्मोवाच
इत्याकर्ण्य स्मरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः ॐ मित्युक्त्वाऽब्रवीत्तं वै विहसन्करुणानिधिः
॥२२॥ईश्वर उवाच
हे कामाहं प्रसन्नोऽस्मि भयन्त्यज महामते ।
गच्छ विष्णुसमीपञ्च बहिस्थाने स्थितो भव
॥२३॥ब्रह्मोवाच
तच्छ्रुत्वा शिरसा नत्वा परिक्रम्य स्तुवन्विभुम् ।
बहिर्गत्वा हरिन्देवान्प्रणम्य समुपास्त सः
॥२४॥कामं सम्भाष्य देवाश्च ददुस्तस्मै शुभाशिषम् ।
विष्ण्वादयः प्रसन्नास्ते प्रोचुः स्मृत्वा शिवं हृदि
॥२५॥देवा ऊचुः
धन्यस्त्वं स्मर सन्दग्धः शिवेनानुग्रहीकृतः ।
जीवयामास सत्त्वांशकृपादृष्ट्या खिलेश्वरः
॥२६॥सुखदुःखदो न चान्योऽस्ति यतस्स्वकृतभृक् पुमान् ।
काले रक्षा विवाहश्च निषेकः केन वार्यते
॥२७॥ब्रह्मोवाच
इत्युक्त्वा ते च सम्मान्य तं सुखेनामरास्तदा ।
सन्तस्थुस्तत्र विष्ण्वाद्यास्सर्वे लब्धमनोरथाः
॥२८॥सोपि प्रमुदितस्तत्र समुवास शिवाज्ञया ।
जयशब्दो नमश्शब्दस्साधुशब्दो बभूव ह
॥२९॥ततश्शम्भुर्वासगेहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम् ।
मिष्टान्नं भोजयामास तं च सा च मुदान्विता
॥३०॥अथ शम्भुर्भवाचारी तत्र कृत्यम्विधाय तत् ।
मेनामामंत्र्य शैलं च जनवासं जगाम सः
॥३१॥महोत्सवस्तदा चासीद्वेदध्वनिरभून्मुने ।
वाद्यानि वादयामासुर्जनाश्चतुर्विधानि च
॥३२॥शम्भुरागत्य स्वस्थानं ववन्दे च मुनींस्तदा ।
हरिं च मां भवाचाराद्वन्दितोऽभूत्सुरादिभिः
॥३३॥जयशब्दो बभूवाथ नम श्शब्दस्तथैव च ।
वेदध्वनिश्च शुभदः सर्वविघ्नविदारणः
॥३४॥अथ विष्णुरहं शक्रस्सर्वे देवाश्च सर्षयः ।
सिद्धा उपसुरा नागास्तुष्टुवुस्ते पृथक्पृथक्
॥३५॥देवा ऊचुः
जय शम्भोऽखिलाधार जय नाम महेश्वर ।
जय रुद्र महादेव जय विश्व म्भर प्रभो
॥३६॥जय कालीपते स्वामिञ्जयानन्दप्रवर्धक ।
जय त्र्यम्बक सर्वेश जय मायापते विभो
॥३७॥जय निर्गुण निष्काम कारणातीत सर्वग ।
जय लीलाखिलाधार धृतरूप नमोऽस्तु ते
॥३८॥जय स्वभक्तसत्कामप्रदेश करुणाकर ।
जय सानन्दसद्रूप जय मायागुणाकृते
॥३९॥जयोग्र मृड सर्वात्मन् दीनबन्धो दयानिधे ।
जयाविकार मायेश वाङ्मनोतीतविग्रह
॥४०॥ब्रह्मोवाच
इति स्तुत्वा महेशानं गिरिजानायकम्प्रभुम् ।
सिषेविरे परप्रीत्या विष्ण्वाद्यास्ते यथोचितम्
॥४१॥अथ शम्भुर्महेशानो लीलात्ततनुरीश्वरः ।
ददौ मानवरन्तेषां सर्वेषान्तत्र नारद
॥४२॥विष्ण्वाद्यास्तेऽखिलास्तात प्राप्याज्ञाम्परमेशितुः ।
अतिहृष्टाः प्रसन्नास्याः स्वस्थानञ्जग्मुरादृताः
॥४३॥इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसम्वादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे कामसंजीवनवर्णनं नामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५१ ॥