श्रीमहादेववैवाहिकोत्सावर्णनम्
अर्जुन उवाच
देवर्षे वर्ण्यते चेयं कथा पीयूषसोदरा ॥
पुनरेतन्मुने ब्रूहि यदा वेत्ति महेश्वरः
॥१॥भगवान्स्वां सतीं भार्यां वधार्थं चापि तारकम् ॥
सत्याश्च विरहात्तप्यन्ददाह किमसौ स्मरम्
॥२॥त्वयैवोक्तं स विरहात्सत्यास्तप्यति वै तपः ॥
हिमाद्रिमास्थितो देवस्तस्याः संगमवांछया
॥३॥नारद उवाच
सत्यमेतत्पुरा पार्थ भवस्येदं मनीषितम् ॥
अतप्ततपसा योगो न कर्तव्यो मयाऽनया
॥४॥तपो विना शुद्धदेहो न कथंचन जायते ॥
असुद्धदेहेन समं संयोगो नैव दैहिकः
॥५॥महत्कर्माणि यानीह तेषां मूलं सदा तपः ॥
नातप्ततपसां सिद्धिर्महत्कर्माणि यांति वै
॥६॥एतस्मात्कारणाद्देवो दर्पितं तं ददाह तु ॥
ततो दग्धे स्मरे चापि पार्वतीमपि व्रीतिताम्
॥७॥विहाय सगणो देवः कैलासं समपद्यत ॥
देवी च परमोद्विग्ना प्रस्खलंती पदेपदे
॥८॥जीवितं स्वं विनिंदंती बभ्रामेतस्ततश्चसा ॥
हिमाद्रिरपि स्वे श्रृंगे रुदतीं पृष्टवान्रतिम्
॥९॥कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि ॥
पृष्टा सा च रतिः सर्वं यथावृत्तं न्यवेदयत्
॥१०॥निवेदिते तथा रत्या शैलः संभ्रांतमानसः ॥
प्राप्य स्वां तनयां पाणावादायागात्स्वकं पुरम्
॥११॥सा तत्र पितरौ प्राह सखीनां वदनेन च ॥
दुर्भगेन शरीरेण किमनेन हि कारणम्
॥१२॥देहवासं परित्यक्ष्ये प्राप्स्ये वाभिमतं पतिम् ॥
असाध्यं चाप्यभीष्टं च कथं प्राप्यं तपो विना
॥१३॥नियमैर्विविधैस्तस्माच्छोषयिष्ये कलेवरम् ॥
अनुजानीत मां तत्र यदि वः करुणा मयि
॥१४॥श्रुत्वेति वचनं माता पिता च प्राह तां शुभाम् ॥
उ मेति चपले पुत्रि न क्षमं तावकं वपुः
॥१५॥सोढुं क्लेशात्मरूपस्य तपसः सौम्यदर्शने ॥
भावीन्यप्यनि वार्याणि वस्तूनि च सदैव तु
॥१६॥भाविनोर्था भवंत्येव नरस्यानिच्छतोपि हि ॥
तस्मान्न तपसा तेऽस्ति बाले किंचित्प्रयोजनम्
॥१७॥श्रीदेव्युवाच
यदिदं भवतो वाक्यं न सम्यगिति मे मतिः ॥
केवलं न हि दैवेन प्राप्तुमर्थो हि शक्यते
॥१८॥त्किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वभावतः ॥
पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम्
॥१९॥ब्रह्मणा चापि ब्रह्मत्वं प्राप्तं किलतपोबलात् ॥
अन्यैरपि च यल्लब्धं तन्नसंख्यातुमुत्सहे
॥२०॥अध्रुवेण शरीरेण यद्यभीष्टं न साध्यते ॥
पश्चात्स शोच्यते मंदः पतितेऽस्मिञ्छरीरके
॥२१॥यस्य देहस्य धर्मोऽयं क्वचिज्जायेत्क्वचिन्म्रियेत् ॥
क्वचिद्गर्भगतं नश्येज्जातमात्रं क्वचित्तथा
॥२२॥बाल्ये च यौवने चापि वार्धक्येपि विनश्यति ॥
तेन चंचलदेहेन कोऽर्थः स्वार्थो न चेद्भवेत्
॥२३॥इत्युक्त्वा स्वसखीयुक्ता पितृभ्यां साश्रु वीक्षिता ॥
श्रृंगं हिमवतः पुण्यं नानाश्चर्यं जगाम सा
॥२४॥तत्रां बराणि संत्यज्य भूषणानि च शैलजा ॥
संवीता वल्कलैर्दिव्यैस्तपोऽतप्यत संयता
॥२५॥ईश्वरं हृदि संस्थाप्य प्रणवाभ्यसनादृता ॥
मुनीनामप्य भून्मान्या तदानीं पार्थ पार्वती
॥२६॥त्रिस्नाता पाटलापत्रभक्षकाभूच्छतं समाः ॥
शंत च बिल्वपत्रेण शीर्णोन कृतभोजना
॥२७॥जलभक्षा शतं चाभूच्छतं वै वायुभोजना ॥
ततो नियममादाय पादांगुष्ठस्थिताभवत्
॥२८॥निराहारा ततस्तापं प्रापुस्तत्तपसो जनाः ॥
ततो जगत्समालोक्य तदीयतपसोर्जितम्
॥२९॥हरस्तत्राययौ साक्षाद्ब्रह्मचारिवपुर्द्धरः ॥
वसानो वल्कलं दिव्यं रौरवाजिनसंवृतः
॥३०॥सुलक्षणाषाढधरः सद्वृत्तः प्रति भानवान् ॥
ततस्तं पूजयामासुस्तत्सख्यो बहुमानतः
॥३१॥वक्तुमिच्छुः शैलपुत्रीं सखीभिरिति चोदितः ॥
ब्रह्मन्नियं महाभागा गृहीतनियमा शुभा
॥३२॥मुहूर्तपंचमात्रेण नियमोऽस्याः समाप्यते ॥
तत्प्रतीक्षस्व तं कालं पश्चादस्मत्सखीसमम्
॥३३॥नानाविदा धर्मवार्ताः प्रकरिष्यसि ब्राह्मण ॥
इत्युक्त्वा विजयाद्यास्ता देवीचरितवर्णनैः
॥३४॥अश्रुमुख्यो द्विजस्याग्रे निन्युः कालं च तं तदा ॥
ततः काले किंचिदूने ब्रह्मचारी महामतिः
॥३५॥विलोकनमिषेणागादाश्रमोपस्थितं ह्रदम् ॥
निपपात च तत्रासौ चुक्रोशातितरां ततः
॥३६॥अहमत्र निमज्जामि कोऽपि मामुद्धरेत भोः ॥
इति तारेण क्रोशंतं श्रुत्वा तं विजयादिकाः
॥३७॥आजग्मुस्त्वरया युक्ता ददुस्तस्मै करं च ताः ॥
स चुक्रोश ततो गाढं दूरेदूरे पुनःपुनः
॥३८॥नाहं स्पृशाम्यसंसिद्धां म्रिये वा नानृतं त्विदम् ॥
ततः समाप्तनियमा पार्वती स्वयमाययौ
॥३९॥सव्यं करं ददावस्य तं चासौ नाभ्यनन्दत ॥
भद्रे यच्छुचि नैव स्याद्यच्चैवावज्ञया कृतम्
॥४०॥सदोषेण कृतं यच्च तदादद्यान्न कर्हिचित् ॥
सव्यं चाशुचि ते हस्तं नावलंबामि कर्हिचित्
॥४१॥इत्युक्ता पार्वती प्राह नाहं दत्तं च दक्षिणम् ॥
ददामि कस्यचिद्विप्र देवदेवाय कल्पितम्
॥४२॥दक्षिणं मे करं देवो ग्रहीता भव एव च ॥
शीर्यते चोग्रतपसा सत्यमेतन्मयोदितम्
॥४३॥विप्र उवाच
यद्येवमवलेपस्ते गमनं केन वार्यते ॥
यथा तव प्रतिज्ञेयं ममापीयं तथाचला
॥४४॥रुद्रस्यापि वयं मान्याः कीदृशं ते तपो वद ॥
विषमस्थं यत्र विप्रं म्रियमाणमुपेक्षसि
॥४५॥अवजा नासि विप्रांस्त्वं तच्छीघ्रं व्रज दर्शनात् ॥
यदि वा मन्यसे पूज्यांस्ततोऽभ्युद्धर नान्यथा
॥४६॥ततो विचार्य बहुधा इति चेति च सा शुभा ॥
विप्रस्योद्धरणं सर्वधर्मेभ्योऽमन्यताधिकम्
॥४७॥ततः सा दक्षिणं दत्त्वा करं तं प्रोज्जहार च ॥
नरं नारी प्रोद्धरति सज्जन्तं भववारिधौ ॥
एतत्सन्दर्शनार्थाय तथा चक्रे भवोद्भवः
॥४८॥प्रोद्धृत्य च ततः स्नात्वा बद्ध्व योगासनं स्थिता
॥४९॥ब्रह्मचारी ततः प्राह प्रहसन्किमिदं शुभे ॥
कर्तुकामासि तन्वंगि दृढयोगासनस्थिता
॥५०॥देवी प्राह ज्वालयिष्ये शरीरं योगवह्निना ॥
महादेवकृतमतिरुच्छिष्टाहं यतोऽभवम्
॥५१॥ब्रह्मचारी ततः प्राह काश्चिद्ब्राह्मणकाम्यया ॥
कृत्वा वार्तास्ततः स्वीयमभीष्टं कुरु पार्वति
॥५२॥नोपहन्यां कदाचिद्वि साधुभिर्विप्रकामना ॥
धर्ममेनं मन्यसे चेन्मुहूर्तं ब्रूहि पार्वति
॥५३॥देवी प्राह ब्रूहि विप्र मुहूर्तं संस्थिता त्वहम् ॥
ततः स्वयं व्रती प्राह देवीं तां स्वसखीयुताम्
॥५४॥किमर्थमिति रम्भोरु नवे वयसि दुश्चरम् ॥
तपस्त्वया समारब्धं नानुरूपं विभाति मे
॥५५॥दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं गिरिराजगृहेऽधुना ॥
भोगांश्च दुर्लभान्देवि त्यक्त्वा किं क्लिश्यते वपुः
॥५६॥अतीव दूये वीक्ष्य त्वां सुकुमारतराकृतिम् ॥
अत्युग्रतपसा क्लिष्टा पद्मिनीव हिमर्दिता
॥५७॥इदं चान्यत्त्व शुभे शिरसो रोगदं मम ॥
यद्देहं त्यक्तुकामा त्वं प्रबुद्धा नासि बालिके
॥५८॥वामः कामो मनुष्येषु सत्यमेतद्वचो यतः ॥
स्पृहणीयासि सर्वेषामेवं पीडयसे वपुः
॥५९॥अविज्ञातान्वयो नग्नः शूली भूतगणाधिपः ॥
श्मशाननिलयो भस्मोद्धूलनो वृषवाहनः
॥६०॥गजाजिनो द्विजिह्वाद्यलंकृतांगो जटाधरः ॥
विरूपाक्षः कथंकारं निर्गुणः स्यात्तवोचितः
॥६१॥गुणा ये कुलशीलाद्य वराणामुदिता बुधैः ॥
तेषामेकोऽपि नैवास्ति तस्मिंस्तन्नोचितः स ते
॥६२॥शोचनीयतमा पूर्वमासीत्पार्वति कौमुदी ॥
त्वं संवृत्ता द्वितीयासि तस्यास्तत्संगमाशया
॥६३॥तपोधनाः सर्वसमा वयं यद्यपि पार्वति ॥
दुनोत्येव तवारंभः शूलायां यूपसत्क्रिया
॥६४॥वृषभारोहणं वासः श्मशाने पाणिसंग्रहः ॥
सव्यालपाणिना क्षौमगजत्वग्बंधनः कथम्
॥६५॥जनहास्यकरं सर्वं त्वयारब्धमसांप्रतम् ॥
स्त्रीभावाद्भूतिसंपर्क्कः कथं चाभिमतस्तव
॥६६॥निवर्तय मनस्तस्मादस्मात्सर्वविरोधिनः ॥
मृगाक्षि मदनारातेर्मर्कटाक्षस्य प्रार्थनात्
॥६७॥विरुद्धवादिनं चैवं ब्रह्मचारिणमीश्वरम् ॥
निशम्य कुपिता देवी प्राह वाचा सगद्गदम्
॥६८॥मा मा ब्राह्मण भाषिष्ठा विरुद्धमिति शंकरे ॥
महत्तमो याति पुमान्देवदेवस्य निंदया
॥६९॥न सम्यगभिजानासि तस्य देवस्य चेष्टितम् ॥
श्रृणु ब्राह्मण त्वं पापाद्यथास्मात्परिमुच्यसे
॥७०॥स आदिः सर्वजगतां कोस्य वेदान्वयं ततः ॥
सर्वं जगद्यस्य रूपं दिग्वासाः कीर्त्यते ततः
॥७१॥गुणत्रयमयं शूलं शूली यस्माद्बिभार्ते सः ॥
अबद्धाः सर्वतो मुक्ता भूता एव च तत्पतिः
॥७२॥श्मशानं चापि संसारस्तद्वासी कृपयार्थिनाम् ॥
भूतयः कथिता भूतिस्तां बिभर्ति स भूतिभृत्
॥७३॥वृषो धर्म इति प्रोक्तस्तमारूढस्ततो वृषी ॥
सर्पाश्च दोषाः क्रोधाद्यास्तान्बिभर्ति जगन्मयः
॥७४॥नानाविधाः कर्मयोगा जटारूपा बिभर्ति सः ॥
वेदत्रयी त्रिनेत्राणि त्रिपुरं त्रिगुणं वपुः
॥७५॥भस्मीकरोति तद्देवस्त्रिपुरध्नस्ततः स्मृतः ॥
एवंविध महादेवं विदुर्ये सूक्ष्मदर्शिनः
॥७६॥कथंकारं हि ते नाम भजंते नैव तं हरम् ॥
अथ वा भीतसंसाराः सर्वे विप्र यतो जनाः
॥७७॥विमृश्य कुर्वते सर्वं विमृश्यैतन्मया कृतम् ॥
शुभं वाप्यशुभं वास्तु त्वमप्येनं प्रपूजय
॥७८॥इति ब्रुवंत्यां तस्यां तु किंचित्प्रस्फुरिताधरम् ॥
विज्ञाय तां सखीमाह किमप्येष विवक्षुकः
॥७९॥वार्यतामिति विप्रोऽयं महद्दूषणबाषकः ॥
न केवलं पापभागी श्रोता वै स्यान्न संशयः
॥८०॥अथ वा किं च नः कार्यं वादेन सह ब्राह्मणैः ॥
कर्णौ पिधाय यास्यामो यथा यः स्यात्ततास्तु सः
॥८१॥इत्युक्त्वोत्थाय गच्छंत्यां पिधाय श्रवणावुभौ ॥
स्वरूपं समुपाश्रित्य जगृहे वसनं हरः
॥८२॥ततो निरीक्ष्य तं देवं संभ्रांता परमेश्वरी ॥
प्रणिपत्य महेशानं तुष्टावावनता उमा
॥८३॥प्राह तां च महादेवो दासोऽस्मि तव शोभने ॥
तपोद्रव्येण क्रीतश्च समादिश यथेप्सितम्
॥८४॥देव्युवाच
मनसस्त्वं प्रभुः शंभो दत्तं तच्च मया तव ॥
वपुषः पितरावीशौ तौ सम्मानयितुमर्हसि
॥८५॥महादेव उवाच
पित्रा हि ते परिज्ञातं दृष्ट्वा त्वां रूपशालिनीम् ॥
बालां स्वयंवरं पुत्री महं दास्यामि नान्यथा
॥८६॥तत्तस्य सर्वमेवास्तु वचनं त्वं हिमाचलम् ॥
स्वयंवरार्थं सुश्रोणि प्रेरय त्वां वृणे ततः
॥८७॥इत्युक्त्वा तां महादेवः शुचिः शुचिषदो विभुः ॥
जगामेष्टं तदा देशं स्वपुरं प्रययौ च सा
॥८८॥दृष्ट्वा देवीं तदा हृष्टो मेनया सहितोऽचलः
॥८९॥आलिंग्याघ्राय पप्रच्छ सर्वं सा च न्यवेदयत् ॥
दुहितुर्देवदेवेन आज्ञप्तं तु हिमाचलः
॥९०॥स्वयंवरं प्रमुदितः सर्वलोकेष्वघोषयत् ॥
अश्विनो द्वादशादित्या गन्धर्वरुडोरगाः
॥९१॥यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषा नगाः ॥
समुद्राद्याश्च ये केचित्त्रैलोक्यप्रवरास्च ये
॥९२॥त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च ॥
त्रयस्त्रिंशच्च ये देवास्त्रयस्त्रिंशच्च कोटयः
॥९३॥जग्मुर्गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम् ॥
आमंत्रितस्तथा विष्णुर्मेरुमाह हसन्निव
॥९४॥तातास्माकं च सा देवी मेरो गच्छ नमामि ताम् ॥
अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम्
॥९५॥विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैरलंकृतम् ॥
अप्सरोभिः प्रनृत्यद्भिः सर्वाभरणभूषिता
॥९६॥गंधर्वसंघैर्विविधैः किंनरैश्च सुशोभनैः ॥
बंदिभिः स्तूयमाना च वीरकांस्यधरा स्थिता
॥९७॥सितातपत्ररत्नांशुमिश्रितं चावहत्तदा ॥
शालिनी नाम पार्वत्याः संध्यापूर्णेदुमंडला
॥९८॥चामरासक्तहस्ताभिर्दिव्यस्त्रीभिश्च संवृता ॥
मालां प्रगृह्य सा तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम्
॥९९॥एवं तस्यां स्थितायां तु स्थिते लोकत्रये तदा ॥
शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः
॥१००॥उत्संगतलसंगुप्तो बभूव भगवान्भवः ॥
जयेति यत्पदं ख्यातं तस्य सत्यार्थमीश्वरम्
॥१०१॥अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास्तस्य उत्संगवर्तिनः ॥
कोयमत्रेति संमंत्र्य चुक्रुशुर्भृशरोषिताः
॥१०२॥वज्रमाहारयत्तस्य बाहुमुद्यम्य वृत्रहा ॥
स बाहुरुद्यतस्तस्य तथैव समतिष्ठत
॥१०३॥स्तंभितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया ॥
वज्रं क्षेप्तुं न शक्नोति बाहुं चालयितुं तदा
॥१०४॥वह्निः शक्तिं तदा क्षेप्तुं न शशाक तथोत्थितः ॥
यमोऽपि दंडं खड्गं च निर्ऋतिस्तं शिशुं प्रति
॥१०५॥पाशं च वरुणो राजा ध्वजयष्टिं समीरणः ॥
सोमो गुडं धनेशश्च गदां सुमहतीं दृढाम्
॥१०६॥नानायुधानि चादित्या मुसलं वसवस्तथा ॥
महाघोराणि शस्त्राणि तारकाद्याश्च दानवाः
॥१०७॥स्तंभिता देवदेवेन तथान्ये भुवनेषु ये ॥
पूषा दंतान्दशन्दंर्बालमैक्षत मोहितः
॥१०८॥तस्यापि दशनाः पेतुर्दृष्टमात्रस्य शंभुना ॥
भगश्च नेत्रे विकृते चकार स्फुटिते च ते
॥१०९॥बलं तेजश्च योगांश्च सर्वेषां जगृहे प्रभुः ॥
अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि
॥११०॥ब्रह्मा ध्यानमुपाश्रित्य बुबोध हरचेष्टितम् ॥
सोऽभिगम्य महादेवं तुष्टाव प्रयतो विधिः
॥१११॥पौराणैः सामसंगीतैर्वेदिकैर्गुह्यनामभिः ॥
नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः
॥११२॥प्रसादात्तव बुद्ध्यादिर्जगदेतत्प्रवर्तते ॥
मूढाश्च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्
॥११३॥महादेवमिहायातं सर्वदेवनमस्कृतम् ॥
गच्छध्वं शरणं शीघ्रं यदि जीवितुमिच्छत
॥११४॥ततः संभ्रम संपन्नास्तुष्टुवुः प्रणताः सुराः ॥
नमोनमो महादेव पाहिपाहि जगत्पते
॥११५॥दुराचारान्भवानस्मानात्मद्रोहपरायणान् ॥
अहो पश्यत नो मौढ्यं जानंतस्तव भाविनीम्
॥११६॥भार्यामुमां महादेवीं तथाप्यत्र समागताः ॥
युक्तमेतद्यदस्माकं राज्यं गृह्येत चासुरैः
॥११७॥येषामेवंविधाबुद्धिरस्माभिः किं कृतं त्विदम् ॥
अथ वा नो न दोषोऽस्ति पशवो हि वयं यतः
॥११८॥त्वयैव पतिना सर्वे प्रेरिताः कुर्महे विभो ॥
ईश्वरः सर्व भूतानां पतिस्त्वं परमेश्वरः
॥११९॥भ्रामयस्यखिलं विश्वं यन्त्रारूढं स्वमायया ॥
येन विभ्रामिता मूढाः समायाताः स्वयंवरम्
॥१२०॥तस्मै पशुनां पतये नमस्तुभ्यं प्रसीद नः ॥
अथ तेषां प्रसन्नऽभूद्देवदेवास्त्रियंबकः
॥१२१॥यथापूर्वं चकारैतान्संस्तवाद्ब्रह्मणः प्रभुः ॥
तारकप्रमुखा दैत्याः संक्रुद्धास्तत्र प्रोचिरे
॥१२२॥कोयमंग महादेवो न मन्यामो वयं च तम् ॥
ततः प्रहस्य बालोऽसौ हुंकारं लीलया व्यधात्
॥१२३॥हुंकारेणैव ते दैत्याः स्वमेव नगरं गताः ॥
विस्मृतं सकलं तेषां स्वयंवरमुखं च तत्
॥१२४॥महादेवप्रभावेन दैत्यानां घोरकर्मणाम् ॥
एवं यस्य प्रभावो हि देवदैत्येषु फाल्गुन
॥१२५॥कथमीश्वरवाक्यार्थस्तस्मादन्यत्र मुच्यते ॥
असंशयं विमुढास्ते पश्चात्तापः पुरा महान्
॥१२६॥ईश्वरं भुवनस्यास्य ये भजंते न त्र्यंबकम् ॥
ततः संस्तूयमानः स सुरैः पद्मभुवादिभिः
॥१२७॥वपुश्चकार देवेशस्त्र्यंबकः परमाद्भुतम् ॥
तेजसा तस्य देवास्ते सेंद्रचंद्रदिवाकराः
॥१२८॥सब्रह्मकाः ससाध्याश्च वसुर्विश्वे च देवताः ॥
सयमाश्च सरुद्राश्च चक्षुरप्रार्थयन्प्रभुम्
॥१२९॥तेभ्यः परतमं चक्षुः स्ववपुर्द्रष्टुमुत्तमम् ॥
ददावम्बापतिः शर्वो भवान्याश्चालस्य च
॥१३०॥लब्ध्वा रुद्रप्रसादेन दिव्यं चक्षुरनुत्तमम् ॥
सब्रह्यकास्तदा देवास्तमपश्यन्महेश्वरम्
॥१३१॥ततो जगुश्च मुनयः पुष्पवृष्टिं च खेचराः ॥
मुमुचुश्च तदा नेदुर्देवदुंदुभयो भृशम्
॥१३२॥जगुगधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥
मुमुदुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती
॥१३३॥ब्रह्माद्या मेनिरे पूर्णां भवानीं च गिरीश्वरम् ॥
तस्य देवी ततो हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्
॥१३४॥पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगंधिनीम् ॥
सादुसाध्विति संप्रोच्य तया तं तत्र चर्चितम्
॥१३५॥सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर्भूतलाश्रितैः ॥
सर्वे सब्रह्मका देवा जयेति च मुदा जगुः
॥१३६॥इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे कुमारेश्वरमाहात्म्ये श्रीमहादेववैवाहिकोत्सावर्णनंनाम पञ्चविंशोऽध्यायः ॥ २५ ॥