कीर्तेवरप्रदनं नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
मुनिरुवाच
त्यक्तं राज्यमिति ज्ञात्वा निजं रूपं समाश्रितः ।
अवसत् सर्वलोकानां ढुण्ढिस्तत्रार्थदायकः
॥१॥दूतं च प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ।
शङ्कराय महाबुद्धिस्ततः स हर्षनिर्भरः
॥२॥आरुह्य वृषभं देवो ययौ वाराणसीं पुरीम् ।
दिव्यवादित्रनिर्घोषैः स्वगणैः परिवारितः
॥३॥जैगीषव्यं निराहारं वल्मीकमिव संस्थितम् ।
अनुगृह्य ययौ ढुण्ढिं प्रणम्य च उवाच तम्
॥४॥शिव उवाच
त्वमेव विश्वेश्वर विश्वरूप विश्वं सृजस्यत्सि हि पासि देव ।
शुभाशुभं कर्म निरिक्ष्य तस्य ददासि भोगं विविधं गणेश
॥५॥ब्रह्मापि सृष्टिं कुरुतेङ्गितात्ते तद्रक्षणं चैव हरिस्थताऽहम् ।
संहारकारीह चराचरस्य विभागकृत्यं हि गुणत्रयस्य
॥६॥तव प्रसादाद्धरिरब्जजोऽपि शिवश्च शक्तो निजकर्मसिद्धयै ।
त्वया विना वेदविधिर्वृथा स्यात् त्वदीयशक्त्या सुरशत्रुनाशः
॥७॥अनन्तशक्तिः प्रकृतिः पुरा त्वां समर्च्य दुष्टं महिषं जघान ।
यच्छ्वासनिर्धूतनगप्रपातभीतं जगत्कृत्स्नमिदं ररक्ष
॥८॥त्वमप्रमेयोऽखिललोकसाक्षी त्वमव्ययः कारणकारणं च ।
वेदा विकुण्ठास्त्वयि सर्व एव शेषो धराभृत्तव भक्तितो हि
॥९॥त्वामेव नत्वा परिपूजयन्तः सन्तो यजन्ते मनसा स्मरन्तः ।
त्वय्येव भक्तिं परिकल्पयन्तो मुक्तिं भजन्ते परिवृत्तिहीनाः
॥१०॥अनेकरूपाङ्घ्रिविलोचनस्त्वमनेकशीर्षश्रुतिबाहुजिव्हः ।
अनन्तविज्ञानघनो ह्यनेकब्रह्माण्डहेतुः परमप्रकाशः
॥११॥तव प्रसादादविमुक्तमेतद् दृष्टं चिराद् यत्नवताऽखिलेश ।
मुनिरुवाच ।
एवं स्तुत्वा च संपूज्य प्रार्थयामास शङ्करः
॥१२॥गतं विरहदुःखं मे प्राप्य वाराणसीं पुरीम् ।
इदानीं सर्वदा रक्ष मद्भक्तांश्च पुरीमिमाम्
॥१३॥विना प्रसादं ते न स्यात् काशीवासः कदाचन ।
दण्डपाणेर्भैरवस्य तेऽपि यस्य कृपा भवेत्
॥१४॥तारकं ब्रह्म तस्यान्ते दिशामि च न चान्यथा ।
माघे मासी चतुर्थ्यां यो भौमवारे विधूदये
॥१५॥अपूपैर्मोदकैरन्यैरुपचारैः प्रपूजयेत् ।
संहृत्य तस्य सङ्कष्टं स्तोत्रपाठेन यो नुयात्
॥१६॥तस्यापि सकलान् कामान् यच्छ लक्ष्मीमनेकधा ।
य इदं प्रातरुत्थाय त्रिसन्ध्यं वापि भक्तितः
॥१७॥पठेत्स्तोत्रं सकृद्वापि भुक्तिर्मुक्तिश्च तस्य च ।
अन्वेषयित्वा सर्वार्थान् विदधासि नृणामिह
॥१८॥अतो ढुण्ढिरिति ख्यातस्त्रिलोक्यां त्वं भविष्यसि ।
ढुण्ढिरित्येव तं नाम मुक्तिदं पापनाशनम्
॥१९॥स्मरणात्सर्वकार्याणां सिद्धिदं च भविष्यति ।
मुनिरुवाच ।
एवमुक्त्वाऽस्थापयात्स गण्डकीयशिलाकृताम्
॥२०॥मूर्तिं ढुण्ढेर्महादेवः प्रासादे चारु निर्मिते ।
ततो विवेश भवनं सर्वे देवाः स्वमन्दिरम्
॥२१॥दिवोदासस्य मुक्तिं स ददौ भक्तस्य शङ्करः ।
गृत्समद उवाच ।
एवं विमोहितस्तेन दिवोदासः स्वमायया
॥२२॥विष्णुना बौद्धरूपेण तस्यास्य च हितं कृतम् ।
सर्वं ते कथितं देव सामर्थ्यं ढुण्ढिना कृतम्
॥२३॥एवं प्रभावो देवोऽसौ यद्वरादुत्थितः सुतः ।
क उवाच ।
एवं गृत्समदः प्रोक्त्वा तस्यै ढुण्डिविचेष्टितम्
॥२४॥गृहीत्वाज्ञां ययौ शीघ्रं निजमाश्रममण्डलम् ।
तदानीमेव सा पुत्रमादाय प्रस्थिता ततः
॥२५॥ढुण्ढेरायतनं याता नानानारीनरैर्युतम् ।
महोत्सवं प्रकुर्वद्भिर्दृष्ट्वा कीर्तिर्ननाम तम्
॥२६॥ययौ वाराणसीं पुण्यां मरणान्मुक्तिदायिनीम् ।
माघमासे चतुर्थ्यां सा भौमवारे मुदान्विता
॥२७॥अनेकस्वर्णपात्रस्थैः पक्वान्नैः पायसादिभिः ।
पूजितं भक्तनिवहैर्नृत्यगीतविशारदैः
॥२८॥नानालङ्कारसंयुक्तं दिव्यमाल्याम्बरावृतम् ।
नानामणिगणोपेतं नानामुक्ताविभूषितम्
॥२९॥सुवर्णरत्ननिचयैर्दक्षिणार्थं निवेदितैः ।
न दृश्यते देवमुखमिति चिन्तापराऽभवत्
॥३०॥मयाऽकिञ्चनयाऽस्मै किं निवेद्यमिति साऽनघ ।
सा दूर्वाशमिमन्दारकुसुमैमार्गसञ्चितैः
॥३१॥पुपूज परया भक्त्या पुत्रोदयमयाचत ।
शमीमन्दारदूर्वाभिर्यथा तुष्टोऽभवत्तयोः
॥३२॥न तथा द्रव्यनिचयैर्ढुण्डिराजस्तुतोष ह ।
ततो भक्ता गताः सर्वे स्वस्वमन्दिर मादृताः
॥३३॥उभौ तौ जननीपुत्रौ सन्निधौ तत्र तस्थतुः ।
तयोर्निराहारतया भक्तिभावेन तोषितः
॥३४॥आविरासीन्मूर्तिमध्यात् ढुण्डिराजो महोत्कटः ।
ऊचतुर्मुनिना प्रोक्तं यत्स्वरूपं महेशितुः
॥३५॥तदेतत् पुण्यनिचयैर्दृष्टं साक्षात्सुभास्वरम् ।
सर्वालङ्कारसंयुक्तं मुकुटेन विराजितम्
॥३६॥दशबाहुधरं चारु नेत्रपङ्कजशोभितम् ।
अनर्घ्यरत्नमुक्तानां बिभ्रद् दाम महत्तरम्
॥३७॥पीताम्बरयुतं दन्तविराजितमनुत्तमम् ।
दृष्ट्वैवं परमं रूपं मग्नावानन्दसागरे
॥३८॥विस्मृतौ पूजनं कर्तुं नमस्कारं च तावुभौ ।
उवाच भगवान् देवो वरं वरय सुत्रते
॥३९॥सुप्रसन्नः प्रदास्यामि यत्ते मनसि वर्तते ।
मुक्ताफलैर्न रत्नैश्च द्रव्यैर्नानाविधैरहम्
॥४०॥प्रीतो यथा शमीपत्रैर्मन्दारैरपि शोभने ।
क उवाच ।
एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं कीर्तिस्तोषमियात्परम्
॥४१॥देहभावं समासाद्य जगाद द्विरदाननम् ।
किं स्त्रिया वचनं कार्यं सर्वज्ञे सर्वरूपिणि
॥४२॥आज्ञयाऽथ तथाऽप्यूचे सान्निध्याल्लब्धबोधया ।
कीर्तिरुवाच ।
निष्कलो निरहंकारो निर्गुणोऽसि जगत्प्रभुः
॥४३॥पूर्णानन्दः परानन्दः पुराणश्च परात्परः ।
दिक्पालरूपी सोमार्कसरित्सागररूपवान्
॥४४॥त्वमेव पृथिवी वायुराकाशस्तेज एव च ।
जलं तथाऽन्तरिक्षं च गन्धर्वोरगराक्षसाः
॥४५॥चराचरस्वरूपस्त्वं दीनानाथकृपानिधिः ।
विनायकादिरूपेण व्यक्तिं प्राप्तोऽसि साम्प्रतम्
॥४६॥अद्य मे नयने धन्ये जन्म भर्ता सुतोऽप्ययम् ।
पितरौ च कुलं शीलं रूपं ज्ञानं तपोऽपि च
॥४७॥जन्मान्तरीयपुण्येन दृष्टः क्षिप्रप्रसादनः ।
तवैव चाज्ञया देव स्थापिताऽस्य तवाभिधा
॥४८॥सपत्न्याऽस्य विषं दत्तं मृत उत्थापितः पुनः ।
गत्समदेन मुनिना तव भक्त्यैव विश्वराट्
॥४९॥शमीपत्रैश्च पूजा ते कथिता तव लब्धये ।
मुनिप्रभावाद् दृष्टोऽसि तापत्रयनिवारणः
॥५०॥प्रसन्नश्चेद् देहि नाथ भक्तिं मम सुतस्य ते ।
त्रैलोक्येऽपि यशश्चाग्र्यं राज्ये निःसङ्गवृत्तिताम्
॥५१॥दीर्घायुः सद्गुणग्रामं बलं कीर्तिं सुखं क्षमाम् ।
विजयं सर्वसङ्ग्रामे द्विजे देवे रतिं पराम्
॥५२॥ढुण्ढिरुवाच
ये ये वरास्त्वया प्रोक्तास्ते ते दत्ता मयाऽनघे ।
सहस्रयज्ञकर्ताऽसौ जीवन्वर्षसहस्रकम्
॥५३॥शान्तो दान्तो हि मद्भक्तो राज्यं कर्ता सुतस्तव ।
चतुर्भिरप्युपायैः स वशे सर्वं करिष्यति
॥५४॥मम ध्यानं नामजपः सर्वदाऽस्य भविष्यति ।
अन्ते मम स्मृतिं कृत्वा मत्स्वरूपं प्रपत्स्यते
॥५५॥क उवाच
एवं तस्यै वरान्दत्त्वा परितुष्टो विनायकः ।
ददौ स्वपरशुं तस्य पर्शुबाहुरिति स्फुटम्
॥५६॥चक्रे नाम स्वयं देवस्ततश्चान्तर्हितोऽभवत्
॥५७॥इति श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे कीर्तेवरप्रदानं नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४८ ॥