सुरपराजयो नाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः
क उवाच
बुद्धिमन्तं सुतं ज्ञात्वा सवितुर्वरदर्पितम् ।
राज्यं तस्मै ददौ सर्वं देशकोशबलान्वितम्
॥१॥पिता वनं ययौ तस्य स्वात्मसाधनलालसः ।
स तु पित्राभिषिक्तः सन् राज्यं कर्तुं मनो दधे
॥२॥श्रेणीमुख्यान् समाहूय प्रकृतीरधिकारिणः ।
आस्थापयत् स्वाधिकारे मानयित्वांऽशुकादिभिः ।
डिण्डिरवेण स्वाज्ञाया भङ्गदोषमघोषयत्
॥३॥दिग्जयार्थं ततो वीरानाज्ञापयत सत्वरम् ।
तेजसाऽहेपयत् सूर्यमतिभीषणविग्रहः
॥४॥वीरा अग्रे प्रयान्ति स्म विकरालारुणाननाः ।
नग्ननानाशस्त्रधरा रजश्छादितभास्कराः
॥५॥ततो गजाश्चतुर्दन्ता नानावर्णविभूषिताः ।
ययुर्महाशृङ्खलिनः कम्पयन्तो वसुन्धराम्
॥६॥महामात्रसमारूढाश्चञ्चलाः पर्वता इव ।
नानावर्णध्वजयुता दिग्गजान्भेत्तुमिच्छवः
॥७॥घण्टाघोषेण महता नादयन्तो दिगन्तरम् ।
अश्वारोहा ययुः पश्चान्नानालङ्करणान्विताः
॥८॥असङ्ख्यतूणधनुषां शस्त्राणां मण्डलान्विताः ।
सिन्धुदैत्यश्चमूमध्ये रराज हयपृष्ट्गः
॥९॥मुक्तामालालसत्कण्ठो धनुर्बाणलसत्करः ।
खड्गखेटधरो गच्छंश्चूर्णयन्द्रुमपर्वतान्
॥१०॥यद् यन्नगरमुद्दिश्य याति दैत्यो महाबलः ।
तस्य तस्याधिपं वीरा धृत्वा निन्युर्निजाधिपम्
॥११॥स्वकीयं नायकं चिन्हं मुद्रां तत्र न्यवेशयन् ।
ततोऽन्ये शरणं याता दासभावमुपागताः
॥१२॥करदाँस्तान् स कृत्वैव ररक्ष स्वपदे बलात ।
एवं सर्वान् वशं चक्रे दैत्यकोट्यस्ततोऽन्वयुः
॥१३॥शुम्भो निशुम्भो वृत्रश्च प्रचण्डः काल एव च ।
कदम्बासुरनामाच शम्बरः कमलासुरः
॥१४॥कोलासुरोऽब्रवीत् तत्र यथा त्रिपुरदैत्यराट् ।
विजित्य लोकत्रितयमधिकारान् हि नो ददौ
॥१५॥तथा यच्छाधिकारान्नो जित्वा त्रैलोक्यमोजसा ।
तस्मिन् हते शिवेनाऽद्य दृष्टोऽसि प्रबलोऽसुरः
॥१६॥न ते पराक्रमतुलां कृतान्तोऽपि लभेत् क्वचित् ।
तवाज्ञां कर्तुमिच्छामस्तव सेवां महाबल
॥१७॥एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं सन्तुष्टः सिन्धुदैत्यराट् ।
ददावश्वान् गजान् तेभ्यो वस्त्राणि भूषणानि च
॥१८॥सिन्धुरुवाच
प्रबलस्तु तदाऽहं स्यां यदा जेष्येऽमरावतीम् ।
हरविष्णुसत्यलोकान् पातालानि च सप्त च
॥१९॥क उवाच
साधु साध्विति सर्वेषु ब्रुवत्सु सर्वदैत्यपाः ।
जगर्जुश्च जहृर्षश्च ब्रह्माण्डं पर्यकम्पयन्
॥२०॥न भूप युद्धात्कण्डूर्नो ह्यशमद् देवयुद्धतः ।
शमं यास्यत्यतो जग्मुः शीघ्रमेवावजन् दिवम्
॥२१॥रुरुधुस्ते शक्रपुरीं ब्राह्मणा इव वित्तदम् ।
मध्यं विविशुरपरे लुण्ठन्तो रत्नसञ्चयान्
॥२२॥कोलाहलो महानासीद् देवानां तत्र गर्जताम् ।
ततः सभामध्यगतो हरिर्दूतमुखात् ततः
॥२३॥शुश्राव दैत्याभिगमं वेष्टितां च निजां पुरीम् ।
शीघ्रमैरावतारूढो वज्रहस्तोऽमरान्वितः
॥२४॥आययौ तेन दैत्येन योद्धुकामः सुराधिपः ।
केचिदूचुः सुरास्तत्र नायं युद्धक्षमो हरे
॥२५॥विना रमापतिं चास्य न समो दृश्यते क्वचित् ।
यावद् वदत्सु तेष्वेवं तावद् दैत्यो महाबलः
॥२६॥शक्रं सुरगणैर्युक्तमविध्यच्छरवृष्टिभिः ।
तावद् देवगणाः केचित्पलायनपरा प्रयुः
॥२७॥ततोऽधावन् महेन्द्रोऽसौ गर्जमानो रुषान्वितः ।
ग्रसन् देत्यगणान् सर्वान् वज्रोद्यतकरोऽरिहा
॥२८॥अहनद् दैत्यराजं तं मस्तके वज्रतो दृढम् ।
स मूर्छां महतीं प्रायान् मुहूर्तात् पुनरुत्थितः
॥२९॥उवाच च हरिं गच्छ स्वक्षयं न क्षयं व्रज ।
मम मुष्टिप्रहारेण कालो मृत्युं गमिष्यति
॥३०॥तत्र का गणना तेऽस्ति नाशृणोत्तद्धरिर्वचः ।
रोषाविष्टो महादैत्यस्ततो मुष्टिप्रहारतः
॥३१॥बिभेदैरावतकटं रुधिरौघप्रवर्षितम् ।
तत उड्डीय दैत्यस्तच्चतुर्दन्तानधारयत्
॥३२॥अपातयद् गजपतिमाश्चर्यं हरिराययौ ।
दधार च हरिं पादेऽपोथयद् यावदेव तम्
॥३३॥तावत् सूक्ष्मेण वपुषा निर्गतो हस्तमध्यतः ।
ततोऽमरगणैः सार्द्धं शरणन्तं हरिं हरिः
॥३५॥जगाम वपुषाऽन्येन विसृज्यैरावतं गजम् ।
सिन्धुदैत्यस्तु सेन्द्रेषु देवेषु विद्रुतेषु च
॥३६॥इन्द्रासनसमारूढो दैत्यवृन्देन वेष्टितः ।
ददौ पदानि देवानां दैत्येभ्यः सकलानि सः
॥३७॥ततः शुम्भादयो दैत्याः स्थित्तास्तेषु निराकुलाः ।
नमस्यन्तोऽसुरपतिं प्रशंसन्तो बलाधिकम्
॥३८॥नानावादित्रनिर्घोषैर्नादयन्तस्त्रिविष्टपम्
॥३९॥इति श्रीगणेशपुराणे क्रीडाखण्डे सुरपराजयो नाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७५ ॥