brahmapadaprāptir
pañcadaśo'dhyāyaḥ nārada uvāca
nārāyaṇastadā devo jaṭāvalkaladhāryatha dvitīyo'nucarastasya hyāyayau phalahastavān 1 tau dṛṣṭvā smaradūtī sā vilalāpa mṛgekṣaṇā tacchrutvā vacanaṃ tasyāḥ procatustāṃ ca tāvubhau 2 bhayaṃ mā gaccha kalyāṇi tvāmāvāṃ trātumāgatau vane ghore praviṣṭāsi kathaṃ duṣṭaniṣevite 3 evamāśvāsya tāṃ tanvīṃ rākṣasaṃ prāha mādhavaḥ muṃcemāmadhamācāra mṛdvaṃgīṃ cāruhāsinīm 4 rere mūrkha durācāra kiṃ kartuṃ tvaṃ vyavasthitaḥ sarvasvaṃ lokanetrāṇāmāhāraṃ kartumudyataḥ 5 bhava puṇyaprabhāveyaṃ haṃsyetāṃ maṃḍanaṃ bhuvaḥ adyalokaṃ nirālokaṃ kaṃdarpaṃ darpavarjitam 6 kariṣyasyadhunā tvaṃ ca hatvā vṛṃdārikāṃ vane tasmādimāṃ vimuṃcāśu sukhaprāsādadevatām 7 iti śrutvā harervākyaṃ rākṣasaḥ kupito'bravīt samarthastvaṃ yadi tadā mocayādyaiva matkarāt 8 ityuktamātre vacane mādhavena krudhekṣitaḥ papāta bhasmasādbhūtastyaktvā vṛṃdāṃ sudūrataḥ 9 athovāca pramugdhā sā māyayā jagadīśituḥ kastvaṃ kāruṇyajaladhiryenāhamiha rakṣitā 10 śārīraṃ mānasaṃ duḥkhaṃ satāpaṃ tapasāṃ nidhe tvayā madhurayā vācā hṛtaṃ rākṣasanāśanāt 11 tavāśrame tapaḥ saumya kariṣyāmi tapodhana 12 tāpasa uvāca- bharadvājātmajaścāhaṃ devaśarmeti viśrutaḥ vihāya bhogānakhilānvanaṃ ghoramupāgataḥ 13 anena baṭunāsārdhaṃ mama śiṣyeṇa kāmagāḥ bahuśaḥ saṃti cānye'pi macchiṣyāḥ kāmarūpiṇaḥ 14 tvaṃ cenmamāśrame sthitvā cikīrṣasi tapaḥ śubhe ehi rājñyaparaṃ yāmo vanaṃ dūrasthitaṃ yataḥ 15 ityuktvā rājapatnīṃ tāṃ yayau prācīṃ diśaṃ hariḥ vanaṃ pretapiśācāḍhyaṃ maṃdagatyā narādhipa 16 vṛṃdārikāśrupūrṇākṣī tasya pṛṣṭhānugā yayau smaradūtī ca tatpṛṣṭhe māṃ pratīkṣeti vādinī 17 atrāṃtare durācāraḥ kopi pāpākṛtirvane jālaṃ prasārayāmāsa tadyadā jīvapūritam 18 tataḥ saṃkocayāmāsa tajjālaṃ pāpanāyakaḥ jālasthāṃstu tadā jīvānupāhṛtya mumoca ha 19 sa ca vyādhaḥ striyau dṛṣṭvā smaradūtī jagāda tām devi māmattumāyāti kare gṛhṇātu māṃ sakhī 20 vṛṃdā tayoktaṃ śrutvainaṃ vikṛtāsyaṃ vyalokayat vīkṣyataṃ bhayavātena nirdhūtā siṃdhujapriyā 21 dudrāva vikalaṃ śubhraṃ smaradūtyā samaṃ vane vidravaṃtī samaṃ sakhyā tāpasāśramamāgatā 22 sā tāpasavane tasmindadarśātyaṃtamadbhutam pakṣiṇaḥ kāṃcanīyāṃgānnānāśabdasamākulān 23 sāpaśyaddhemapadmāḍhyāṃ vāpīṃ tu svarṇabhūmikām kṣīraṃ vahaṃti saritaḥ sravaṃti madhu bhūruhaḥ 24 śarkarārāśayastatra modakānāṃ ca saṃcayāḥ bhakṣyāṇi svādusarvāṇi bahūnyābharaṇāni ca 25 bahuśastrāṇi divyāni nabhasaḥ saṃpataṃti ca krīḍaṃti harayastṛptā utpataṃti pataṃti ca 26 maṭheti suṃdaraṃ vṛṃdā taṃ dadarśa tapasvinam vyāghracarmāsanagataṃ bhāsayaṃtaṃ jagattrayam 27 tamuvāca vibho pāhi pāhi pāparddhikādatha tapasā kiṃ ca dharmeṇa maunena ca japena ca 28 bhītatrāṇātparaṃ nānyatpuṇyamasti tapodhana evamuktavatī bhītā sālasāṃgī tapasvinam 29 tāvatprāptaḥ saduṣṭātmā sarvajīvaprabaṃdhakaḥ vṛṃdādevī bhayatrastā harikaṃṭhe samāśliṣat 30 sukhasparśaṃ bhujābhyāṃ sā śokavallīva liṃgitā tavāliṃganabhāvena punareva bhaviṣyati 31 śiraḥ sarvāṃgasaṃpannaṃ tvadbharturadhikaṃ guṇaiḥ atha tvaṃ pramade gaccha patyarthe citraśālikām 32 sā citraśālāmityuktā viveśa muninā tadā divyaparyaṃkamārūḍhā gṛhya kāṃtasya tacchiraḥ 33 cakārādharapānaṃ sā mīlitākṣyatilolupā yāvattāvadabhūdrājanrūpaṃ jālaṃdharākṛti 34 tatkāṃtasadṛśākārastadvakṣastadvadunnatiḥ tadvākyastanmanobhāvastadāsījjagadīśvaraḥ 35 atha saṃpūrṇakāyaṃ taṃ priyaṃ vīkṣya jagāda sā tava kurve priyaṃ svāminbrūhi tvaṃ svaraṇaṃ ca me 36 vṛṃdāvacanamākarṇya prāha māyāsamudrajaḥ śṛṇu devi yathā yuddhaṃ vṛttaṃ śaṃbhormayā saha 37 priye rudreṇa raudreṇa chinnaṃ cakreṇa me śiraḥ tāvatvatsiddhiyogācca tvadgatena mamātmanā 38 chinnaṃ tadatra cānītaṃ jīvitaṃ teṃgasaṃgataḥ priye tvaṃ madviyogena bāle jātāsi duḥkhitā 39 kṣaṃtavyaṃ vipriyaṃ mahyaṃ yattvāṃ tyaktvā raṇaṃ gataḥ ityādi vacanaistena vṛṃdā saṃsmāritā tadā 40 tāṃbūlaiśca vinodaiśca vastrālaṃkaraṇaiḥ śubhaiḥ atha vṛṃdārikā devī sarvabhogasamanvitā 41 priyaṃ gāḍhaṃ samāliṃgya cucuṃba ratilolupā mokṣādapyadhikaṃ saukhyaṃ vṛṃdā mohanasaṃbhavam 42 mene nārāyaṇo devo lakṣmīpremarasādhikam vṛṃdāṃ viyogajaṃ duḥkhaṃ vinodayati mādhave 43 tatkrīḍācāruvilasadvāpikā rājahaṃsake tadrūpabhāvātkṛṣṇo'sau padmāyāṃ vigataspṛhaḥ 44 abhūdvṛṃdāvane tasmiṃstulasīrūpa dhāriṇī vṛṃdāṃgasvedato bhūmyāṃ prādurbhūtāti pāvanī 45 vṛṃdāṃga saṃgajaṃ cedamanubhūya suṃkhaṃ hariḥ dināni katicinmene śivakāryaṃ jagatpatiḥ 46 ekadā suratasyāṃte sā svakaṃṭhe tapasvinam vṛṃdā dadarśa saṃlagnaṃ dvibhujaṃ puruṣottamam 47 taṃ dṛṣṭvā prāha sā kaṃṭhādvimucya bhujabaṃdhanam kathaṃ tāpasarūpeṇa tvaṃ māṃ mohitumāgataḥ 48 niśamya vacanaṃ tasyāḥ sāṃtvayanprāha tāṃ hariḥ śṛṇu vṛṃdārike tvaṃ māṃ viddhi lakṣmīmanoharam 49 tava bhartā haraṃ jetuṃ gaurīmānayituṃ gataḥ ahaṃ śivaḥ śivaścāhaṃ pṛthaktve na vyavasthitau 6.15.50 jālaṃdharo hataḥ saṃkhye bhaja māmadhunānaghe nārada uvāca- iti viṣṇorvacaḥ śrutvā viṣaṇṇavadanābhavat tato vṛṃdārikā rājankupitā pratyuvāca ha 51 raṇe baddho'si yena tvaṃ jīvanmuktaḥ piturgirā vividhaiḥ satkṛto ratnairyuktaṃ tasya hṛtā vadhūḥ 52 patirdharmasya yo nityaṃ paradārarataḥ katham īśvaro'pi kṛtaṃ bhuṃkte karmetyāhurmanīṣiṇaḥ 53 ahaṃ mohaṃ yathānītā tvayā māyā tapasvinā tathā tava vadhūṃ māyā tapasvīko'pi neṣyati 54 iti śaptastathā viṣṇurjagāmādṛśyatāṃ kṣaṇāt sā citraśālāparyaṃkaḥ sa ca te'thaplavaṃgamāḥ 55 naṣṭaṃ sarvaṃ harau yāte vanaṃ śūnyaṃ vilokya sā vṛṃdā prāha sakhīṃ prāpya jihmaṃ tadviṣṇunā kṛtam 56 tyaktaṃ puraṃ gataṃ rājyaṃ kāṃtaḥ saṃdehatāṃ gataḥ ahaṃ vane viditvaitatkva yāmi vidhinirmitā 57 manorathānāṃ viṣayamabhūnme priyadarśanam prāha niḥśvasya caivoṣṇaṃ rājñī vṛṃdātiduḥkhitā 58 mama prāptaṃ hi maraṇaṃ tvayā hi smaradūtike ityuktā sā tayā prāha mama tvaṃ prāṇarūpiṇī 59 tasyāstathoktamākarṇya itikarttavyatāṃ tataḥ vane niścitya sā vṛṃdā gatvā tatra mahatsaraḥ 60 vihāya duḥkhamakarodgātrakṣālanamaṃbunā tīre padmāsanaṃ baddhvā kṛtvā nirviṣayaṃ manaḥ 61 śoṣayāmāsa dehaṃ svaṃ viṣṇusaṃgena dūṣitam tapaścacārasātyugraṃ nirāhārā sakhīsamam 62 gaṃdharvalokato vṛṃdāmathāgatyāpsarogaṇaḥ prāha yāhīti kalyāṇi svargaṃ mā tyaja vigraham 63 gāṃdharvaṃ śastrametattribhuvanavijayaṃ śrīpatistoṣamagryaṃ nīto yeneha vṛṃde tyajasi kathamidaṃ tadvapuḥ prāptakāmam kāṃtaṃ te viddhi śūlipravaraśarahataṃ puṇyalābhasya bhūṣāsvargasya tvaṃ bhavādya drutamamaravanaṃ caṃḍibhadre bhaja tvam 64 śrutvā śāstraṃ vadhūnāṃ jaladhijadayitā vākyamāha prahasya svargādāhṛtya muktātridaśapati vadhūścātivīreṇa patyā ādau pātraṃ sukhānāmahamamarajitā preyasā tadviyuktānirduṣṭā tadya tiṣye priyamamṛtagataṃ prāpnuyāṃ yena caiva 65 ityuktvā sasakhī vṛṃdā visasarjāpsarogaṇān tatprītipāśabaddhāstā nityamāyāṃti yāṃti ca 66 yogābhyāsena vṛṃdātha dagdhvā jñānāgninā guṇān viṣayebhyaḥ samāhṛtya manaḥ prāpa tataḥ param 67 dṛṣṭvā vṛṃdārikāṃ tatra mahāṃtaścāpsarogaṇāḥ tuṣṭuvurnabhasastuṣṭā vavṛṣuḥ puṣpavṛṣṭibhiḥ 68 śuṣkakāṣṭhacayaṃ kṛtvā tatra vṛṃdākalevaram nidhāyāgniṃ ca prajvālya smaradūtī viveśa tam 69 dagdhaṃ vṛṃdāṃgarajasāṃ biṃbaṃ tadgolakātmakam kṛtvā tadbhasmanaḥ śeṣaṃ maṃdākinyāṃ vicikṣipuḥ 70 yatra vṛṃdā parityajya dehaṃ brahmapathaṃ gatā āsīdvṛṃdāvanaṃ tatra govarddhanasamīpataḥ 71 devyo'tha svargametya tridaśapativadhūsattvasaṃpattimāhurdevībhyastanniśamya pramuditamanaso nirjarādyāśca sarve śatrordaityasya hitvā prabalatarabhayaṃ bhīmabheryo nijaghnuḥ śrutvā tatrāsanasthaḥ parijananivahovāpaśobhāṃ śubhasya 72
||1||नारायणस्तदा देवो जटावल्कलधार्यथ द्वितीयोऽनुचरस्तस्य ह्याययौ फलहस्तवान् १ तौ दृष्ट्वा स्मरदूती सा विललाप मृगेक्षणा तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रोचतुस्तां च तावुभौ २ भयं मा गच्छ कल्याणि त्वामावां त्रातुमागतौ वने घोरे प्रविष्टासि कथं दुष्टनिषेविते ३ एवमाश्वास्य तां तन्वीं राक्षसं प्राह माधवः मुंचेमामधमाचार मृद्वंगीं चारुहासिनीम् ४ रेरे मूर्ख दुराचार किं कर्तुं त्वं व्यवस्थितः सर्वस्वं लोकनेत्राणामाहारं कर्तुमुद्यतः ५ भव पुण्यप्रभावेयं हंस्येतां मंडनं भुवः अद्यलोकं निरालोकं कंदर्पं दर्पवर्जितम् ६ करिष्यस्यधुना त्वं च हत्वा वृंदारिकां वने तस्मादिमां विमुंचाशु सुखप्रासाददेवताम् ७ इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं राक्षसः कुपितोऽब्रवीत् समर्थस्त्वं यदि तदा मोचयाद्यैव मत्करात् ८ इत्युक्तमात्रे वचने माधवेन क्रुधेक्षितः पपात भस्मसाद्भूतस्त्यक्त्वा वृंदां सुदूरतः ९ अथोवाच प्रमुग्धा सा मायया जगदीशितुः कस्त्वं कारुण्यजलधिर्येनाहमिह रक्षिता १० शारीरं मानसं दुःखं सतापं तपसां निधे त्वया मधुरया वाचा हृतं राक्षसनाशनात् ११ तवाश्रमे तपः सौम्य करिष्यामि तपोधन १२ तापस उवाच- भरद्वाजात्मजश्चाहं देवशर्मेति विश्रुतः विहाय भोगानखिलान्वनं घोरमुपागतः १३ अनेन बटुनासार्धं मम शिष्येण कामगाः बहुशः संति चान्येऽपि मच्छिष्याः कामरूपिणः १४ त्वं चेन्ममाश्रमे स्थित्वा चिकीर्षसि तपः शुभे एहि राज्ञ्यपरं यामो वनं दूरस्थितं यतः १५ इत्युक्त्वा राजपत्नीं तां ययौ प्राचीं दिशं हरिः वनं प्रेतपिशाचाढ्यं मंदगत्या नराधिप १६ वृंदारिकाश्रुपूर्णाक्षी तस्य पृष्ठानुगा ययौ स्मरदूती च तत्पृष्ठे मां प्रतीक्षेति वादिनी १७ अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम् १८ ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह १९ स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी २० वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया २१ दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता २२ सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान् २३ सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः २४ शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च २५ बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च २६ मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम् २७ तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च २८ भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम् २९ तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत् ३० सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति ३१ शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम् ३२ सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः ३३ चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति ३४ तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः ३५ अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे ३६ वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह ३७ प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना ३८ छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता ३९ क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा ४० तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता ४१ प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम् ४२ मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे ४३ तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः ४४ अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी ४५ वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः ४६ एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम् ४७ तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः ४८ निशम्य वचनं तस्याः सांत्वयन्प्राह तां हरिः शृणु वृंदारिके त्वं मां विद्धि लक्ष्मीमनोहरम् ४९ तव भर्ता हरं जेतुं गौरीमानयितुं गतः अहं शिवः शिवश्चाहं पृथक्त्वे न व्यवस्थितौ 6.15.५० जालंधरो हतः संख्ये भज मामधुनानघे नारद उवाच- इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा विषण्णवदनाभवत् ततो वृंदारिका राजन्कुपिता प्रत्युवाच ह ५१ रणे बद्धोऽसि येन त्वं जीवन्मुक्तः पितुर्गिरा विविधैः सत्कृतो रत्नैर्युक्तं तस्य हृता वधूः ५२ पतिर्धर्मस्य यो नित्यं परदाररतः कथम् ईश्वरोऽपि कृतं भुंक्ते कर्मेत्याहुर्मनीषिणः ५३ अहं मोहं यथानीता त्वया माया तपस्विना तथा तव वधूं माया तपस्वीकोऽपि नेष्यति ५४ इति शप्तस्तथा विष्णुर्जगामादृश्यतां क्षणात् सा चित्रशालापर्यंकः स च तेऽथप्लवंगमाः ५५ नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम् ५६ त्यक्तं पुरं गतं राज्यं कांतः संदेहतां गतः अहं वने विदित्वैतत्क्व यामि विधिनिर्मिता ५७ मनोरथानां विषयमभून्मे प्रियदर्शनम् प्राह निःश्वस्य चैवोष्णं राज्ञी वृंदातिदुःखिता ५८ मम प्राप्तं हि मरणं त्वया हि स्मरदूतिके इत्युक्ता सा तया प्राह मम त्वं प्राणरूपिणी ५९ तस्यास्तथोक्तमाकर्ण्य इतिकर्त्तव्यतां ततः वने निश्चित्य सा वृंदा गत्वा तत्र महत्सरः ६० विहाय दुःखमकरोद्गात्रक्षालनमंबुना तीरे पद्मासनं बद्ध्वा कृत्वा निर्विषयं मनः ६१ शोषयामास देहं स्वं विष्णुसंगेन दूषितम् तपश्चचारसात्युग्रं निराहारा सखीसमम् ६२ गंधर्वलोकतो वृंदामथागत्याप्सरोगणः प्राह याहीति कल्याणि स्वर्गं मा त्यज विग्रहम् ६३ गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम् ६४ श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव ६५ इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च ६६ योगाभ्यासेन वृंदाथ दग्ध्वा ज्ञानाग्निना गुणान् विषयेभ्यः समाहृत्य मनः प्राप ततः परम् ६७ दृष्ट्वा वृंदारिकां तत्र महांतश्चाप्सरोगणाः तुष्टुवुर्नभसस्तुष्टा ववृषुः पुष्पवृष्टिभिः ६८ शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम् ६९ दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः ७० यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः ७१ देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य ७२
iti śrīpādme mahāpurāṇe uttarakhaṃḍe paṃcapaṃcāśatasahasrasaṃhitāyāṃ jālaṃdharopākhyāne vṛṃdāyā brahmapadaprāptirnāma paṃcadaśo'dhyāyaḥ 15